Zo moeder, zo dochter

Mijn moeder hoest al maanden. De huisarts heeft vanalles geprobeerd, maar echt helpen doet het niet. Daarom stuurde hij haar door naar de KNO-arts. Misschien dat hij het euvel kan vinden. Het was een aardige man. Hij keek met een klein cameraatje in haar keel, maar zag niets verontrustends. ‘Niettemin’, zei hij, ‘nemen we het zekere voor het onzekere. Dagopname en een kijkoperatie onder volledige narcose.’ Mijn moeder zag dat eigenlijk helemaal niet zitten. Ze is al zo vaak onder het mes geweest. Ze moest even slikken (wat sowieso al pijnlijk was). En bond toen in. ‘Maar dan wel voor mijn vakantie!’ De arts had geen bezwaar. Maar het afsprakenbureau lachte niet. De termijn was dan wel heel kort. Er werd behoorlijk wat heen en weer gebeld voordat het net lukte haar voor het vertrek in te plannen. Ik vertel het hele verhaal op kantoor tegen een collega. ‘Tja, mijn moeder weet wat ze wil, wanneer ze dat wil en hoe ze het wil. Daar helpt geen moedertjelief aan.’ Mijn leidinggevende hoort ons gesprek en schiet in de lach. ‘Ik heb je vader nooit gekend’, zegt ze. ‘Maar volgens mij lijk jij enorm op je moeder!’ Ik lachte en ging toen weer aan het werk. Maar ben er nog steeds niet achter of ze dat nou als een compliment bedoelde of niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s