Imago

Vandaag hadden we weer cursus, voor de negende tweewekelijkse keer. De groep bestaat uit 25 personen en aangezien de frequentie dus niet echt hoog is, duurt het even voordat namen en gezichten bij elkaar horen. Tijdens het eten merkte iemand op dat M. er niet was. Haar buurvrouw vroeg wie dat ook alweer was. ‘Je weet wel, dat meisje wiens haar net te kort is om achter haar oor te blijven zitten, maar ze probeert het niettemin toch de hele tijd.’ Buurvrouw wist het weer. Maar het was wel het startpunt voor andere karakteristieken van een aantal cursisten: de egocentrische, die ene die altijd lacht, die andere die nors kijkt maar het niet is en de weduwe. ‘En’, vroeg ik, ‘wie ben ik?’ Ze moesten lachen. Zo eenvoudig. Zo gemakkelijk. Zo voor de hand liggend. ‘Degene die gaat trouwen’! Ik kom er gelukkig nog niet eens zo slecht van af!

Advertenties

Ongeluk

We wonen aan een drukke doorgaande weg en zijn gewend aan verkeersgeluiden. Dus de klap viel me in eerste instantie niet eens echt op. Wel de stilte die na enige tijd optrad. Toen ik uit het raam keek, zag ik dat al het verkeer stilstond. Er was een ongeluk gebeurd. Nu heb ik van mijn broer geleerd dat sensatie ‘not done’ is. En gelijk heeft hij. Maar toch ging ik even kijken. Een wegrijdende auto had een scooter geraakt. Het meisje bloedde behoorlijk, maar het leek gelukkig niet al te ernstig. De ambulance kwam al aanrijden. Terug op het dakterras vertelde ik het tegen mijn broer annex buurman. Ik was nog niet uitgesproken of hij vertrok om te gaan kijken. Tot zover de voorbeeldfunctie!

Ambtenaren

Gisterenavond kwam de ambtenaar van de burgelijke stand met ons praten. Ik moest nog aan Tink denken; met de ambtenaar die hen in eerste instantie was toegewezen, klikte het totaal niet. Maar meteen na binnenkomst merkte ik het al, dit komt wel goed. Hij is al wat ouder, heeft een leuk gevoel voor humor en bezit de kunst te kunnen luisteren, noteren en vragen stellen tegelijkertijd. Na anderhalf uur sloot hij af met de woorden dat hij ons een leuk stel vond, hij mijn -met excuses- kinderlijke enthousiasme rondom de bruiloft wel kon waarderen en dat het vast een leuke ceremonie werd. Hij zou de verkregen informatie samenvatten tot een speech met hier en daar een plagerijtje. ‘Oh’, zei ik, ‘maar dan wil ik u graag waarschuwen: mijn aanstaande kan erg adrem reageren!’ Hij keek ons even aan. ‘Daar kan ik absoluut niet tegen, dan houd ik verder mijn mond en loop ik weg!’ Waarop mijn vriend de daad bij het woord voegde en opmerkte: ‘Dan zal ik daarmee wachten tot na de huwelijksvoltrekking!’

Code

Het was druk vandaag, dus ik had er behoorlijk stoom op staan tijdens mijn werk. Het waren leuke klussen en voor de verandering liep het op rolletjes. Vandaar dat ik eigenlijk weinig of geen aandacht voor mijn omgeving en de zich daarin bevindende collega’s had. Maar ineens hoorde ik iemand hard ‘Trouwjurk!’ zeggen. Verbaasd keek ik op. Met een daverend lachsalvo tot gevolg. Wat bleek: mijn collega’s hadden tevergeefs getracht mijn aandacht te vangen. Maar ik reageerde nergens op. Totdat een van hen op het idee kwam om niet mijn voornaam, maar het item dat op dit moment centraal staat te roepen. En het werkte!

Bavaria

Toevallig valt mijn oor op de Bavaria-radioreclame. ‘U staat in de file. Met andere woorden, u staat stil en toch kunt u niet drinken. Hier hebben wij iets op gevonden: Bavaria is nu ook te koop bij tankstations.’ Enzovoorts. Meer info schijnt op de site te staan. Ik besluit een kijkje te nemen. Eerst moet ik aangeven of ik ouder of jonger dan 18 jaar ben. Alsof een 16-jarige zich daardoor laat tegenhouden, zal wel een marketingtruuk zijn. Maar hoe ik ook zoek: geen info over de tankstations die bier verkopen. Ik hoop dat dit geen planningsfoutje is. Los van het feit dat dit een beetje dom zou zijn, is het namelijk een beetje boel stom om bier langs de snelweg te verkopen! Zelfs wanneer je in een file staat, moet je op een bepaald moment weer gaan rijden. Zonder drank! Een betere slogan zou dus zijn: ‘Zo, en nu zeker geen Bavaria! Want ik rij alcoholvrij!’ ’t Is maar dat je het weet, heren Bavaria!

RECTIFICATIE: ik heb ‘tankstations’ verstaan in plaats van ‘treinstations’. Deze tekst is dus niet helemaal correct. Feit blijft wel dat er geen info op hun site stond, ook niet over treinstations!

Kogel

De kogel is halverwege door de reorganisatiekerk: vanochtend kreeg ik op de ene functie een ‘bijna maar nog niet helemaal’ en op de andere een ‘negatief’ advies. De kans dat er geen plaats in de nieuwe afdeling voor mij is, wordt dus steeds groter. Ik was de eerste in de rij van adviesgesprekken en tot verbazing van mijn collega’s bleef ik er redelijk rustig onder. Het is een advies. Het echte sollicitatiegesprek komt nog. Wie weet. Maar dan nog: het hele proces ligt ver buiten mijn invloedssfeer. Dus het heeft zo weinig zin om me er druk over te maken. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk blijf ik in de strijd. Ik wil graag een leuke job. Maar mijn huidige fijnste baan van de hele wereld is vervallen. Dat besluit is een tijd terug al genomen. En ik vind mijn weg wel weer. Ik weet alleen nog niet precies waar deze naartoe leidt. Misschien toch eens uitkijken naar een goede routeplanner.

Mijmeren

En soms, tijdens al het vliegen en rennen door persoonlijke en zakelijke beslommeringen heen, sta ik ineens stil. Droom ik nou of is het echt waar? Ga ik trouwen? Ik was tot voor drie jaar geleden een redelijk verstokte vrijgezel. Ik had niets tegen relaties, maar had het prima naar mijn zin in mijn eentje. Mijn schilderijen aan de muur, mijn muziek in de cd-speler. Naar bed wanneer ik zelf wilde, in die vreselijke, maar o zo lekkere dikke pyama. Een grote vriendenkring die me alles gaf wat ik verlangde aan vriendschap en genegenheid. En toen kwam Hij. En ik wist meteen: het is goed. En dat was het ook. En dat bleef het ook. Nu gaan we trouwen. Ondanks het samenlevingscontract toch weer een heel nieuwe fase in mijn leven. Een nieuwe achternaam. Even wennen aan ‘mevrouw’. Maar dan schud ik de mijmeringen van me af. En vliegen de dagen en weken weer langs me heen. Mijn collega vroeg wat er vorige week donderdag was gebeurd; ik moest even nadenken wanneer het ook alweer vorige week donderdag was. Maar ik geniet! Wat is mijn leven toch mooi!