Jaaroverzicht

IMG_3455

Afgelopen jaar gaat de boeken in als niet zo’n best jaar. Je hoort het in elk jaaroverzicht terug. De verschrikkelijke ramp met de MH17 is daar de belangrijkste reden voor. De beelden van al die rouwauto’s vergeet je nooit meer. Maar ook het grote aantal werknemers dat hun baan verloor, de narigheid rondom het fenomeen Zwarte Piet, definitief afscheid moeten nemen van familie en vrienden. Toch, er waren ook hele mooie momenten. De oranjegekleurde Olympische spelen met het fantastische onthaal in Assen. Het succesvolle Songfestival. Het doordachte Sinterklaasjournaal. A night at the Opera. Een jaaroverzicht is een terugblik. Even stilstaan bij wat voorbij is. Gebeurtenissen een plekje geven. En dan doorgaan. Vol vertrouwen dat het beter zal worden. We gaan er iets moois van maken, samen. Ik wens jullie allemaal een heel gelukkig nieuw jaar.

Verrassing!

Rob en Jochem

“Krijgen we nou taart?” Twee bevriende oud-collega’s zitten me op Facebook te stangen. Ze hebben de auto’s van buurtgenoten aangeduwd en vragen nu om beloning: ‘Voor het helpen!’ Ik glimlach. En aangezien ik toch aan het bakken was voor de opvangmedewerkers van Darwin, Sydney en Luzz, zet ik er twee amandelbitterkoekjescakes achteraan in de oven. Ik spreek af dat ik ze bij de één vóór en bij de ander ná het werk afgeef: ‘Dus vakantie of niet: ik ben om 8 uur bij jou!’, waarschuw ik de een voor alle zekerheid nog. Maar als ik voor de deur sta, doet de ander open. Hij kijkt slaperig, in zijn badjas, en zegt: ‘Wat doe jij hier nou?’ Bizar wat er op dat moment allemaal door je hoofd flitst. Tot en met de twijfel of jij je inderdaad hebt vergist! Maar hij woont hier helemaal niet! Dan hoor ik geschater achter de kamerdeur en steekt de een zijn hoofd om de hoek: ‘Verrassing!!’ Ze hadden samen het idee opgevat om mij er eens even goed tussen te nemen. En daarom in scene gezet dat de ander open zou doen in het huis van de een. Ik krijg twee heel stevige warme knuffels, en koffie, en aandacht. Maar tussendoor schieten ze keer op keer in de lach: ik had precies zo gereageerd als ze hadden verwacht. Als ik na een half uurtje écht naar het werk ga, nemen we hartelijk afscheid. ‘Zullen we hier een traditie van maken?’, grijnst de een. Ik grinnik ook. En als ik in de auto zit nog steeds. Zelfs als ik op kantoor aankom, ligt er nog een glimlach om mijn lippen. Idioten. Maar wel heel lief. En ach, zolang ze maar blijven helpen, is het niet erg als ik een keer in het ootje word genomen. Laat ze van het helpen maar een traditie maken!

Let it snow!

IMG_3443

‘Je maakt een grapje?’ Maar Manlief schudt zijn hoofd. ‘Ze verwachten “significante” sneeuw in de nacht van Tweede op Derde Kerstdag’, zegt hij. Ik kijk bedenkelijk. Los van mijn uitbundige enthousiasme heeft dit namelijk logistieke consequenties. Schoonmama zou met ons meerijden naar haar oudste zoon en z’n gezin om daar Tweede Kerstdag te vieren. Aansluitend zou ze bij ons slapen en Derde Kerstdag weer vijf kwartier naar huis rijden. Ik pak resoluut de telefoon en even later is het geregeld. En zo rijden we om half twee weg om vanuit Noord-Brabant via Zeeland naar Utrecht te rijden. Mijn schoonzusje en zwager hebben goed gezorgd: het ontbreekt ons aan niets en het diner is verrukkelijk. Tegen half tien nemen we afscheid. Op de terugweg naar Zeeland zetten we mijn andere zwager, schoonzuster en twee slapende nichtjes thuis af en houden de berichten goed in de gaten. Het regent stevig, maar de sneeuw heeft ons land nog niet bereikt. Om half twee tol ik mijn bed in. Als ik een paar uur later wakker word, is de wereld wit. Spaarzame auto’s en fietsers glibberen voorbij. Als Darwin echt even naar buiten moet, pakken we ons stevig in. En brengen gelijk de boodschappen bij mijn moeder langs die een wijk verderop woont. Ik weet het: sneeuw en kou veroorzaken ook overlast en ongemak. Niet iedereen deelt mijn ongebreidelde vreugde. Maar ik zit de hele dag met mijn neus tegen het raam gedrukt te genieten. Laat het sneeuwen, laat het sneeuwen, laat het alsjeblieft nog heel even langer sneeuwen!

Drummerboy XL

IMG_3424

Toen mijn collega gisteren met een daverende knal op de gong de Beurs opende, dacht ik gelijk aan een van mijn favoriete kerstliedjes. Mijn collega is drummer in de band The Lemonsqueezers. Maar aangezien hij ruim twee meter lang is, komt de term ‘little’ niet echt in aanmerking. Hoe dan ook: merry Christmas to y’all!

Come they told me
Pa rum pum pum BOING
A new born King to see
Pa rum pum pum BOING

Our finest gifts we bring
Pa rum pum pum BOING
To lay before the kIng
Pa rum pum pum BOING,
rum pum pum BOING,
rum pum pum BOING

So to honor Him
Pa rum pum pum BOING
When we come

Little baby
Pa rum pum pum BOING
I am a poor boy too
Pa rum pum pum BOING
I have no gift to bring
Pa rum pum pum BOING
That’s fit to give our King
Pa rum pum pum BOING,
rum pum pum BOING,
rum pum pum BOING

Shall I play for you
Pa rum pum pum BOING
On my drum

Mary nodded
Pa rum pum pum BOING
The ox and lamb kept time
Pa rum pum pum BOING
I played my drum for Him
Pa rum pum pum BOING
I played my best for Him
Pa rum pum pum BOING,
rum pum pum BOING,
rum pum pum BOING

Then He smiled at me
Pa rum pum pum BOING
Me and my drum

De Gong

20141224_rabobank_en_wehelpen_full

Volgens traditie wordt de Beurs in Amsterdam elke dag geopend met de gong. Niet een of ander miezerig dekseltje, maar een schaal van bijna een meter doorsnee. Ministers, staatssecretarissen, directeuren van goede doelen en vele anderen hebben deze eer gehad. En vandaag mogen wij! Een van de oprichters heeft ons voorgedragen en kerstavond-dag toegewezen gekregen. En zo zitten mijn collega en ik dus om half 7 ’s ochtends in de trein naar Amsterdam. Toch wel een beetje gespannen! Op het centraal station sluit een collega aan, en na een kapselvernietigende regenbui richting de Dam vinden we de rest van het team en genodigden. In de Beurs worden we verwelkomd door twee leden van het Bestuur en krijgen we een toelichting op het gebouw en de oorsprong. Een paar minuten voor negen uur, aanvang van de beurs, worden we naar de plek voor het fotomoment geleid. Iedereen krijgt een plekje en instructies hoe en waar te kijken. Om exact 9 uur breekt onze drummer met een geweldige klap op de gong de spanning. Lachend nemen we even later afscheid van onze gastheren en praten we nog wat na met elkaar. We worden toch nog verrast met een kerstgeschenk! Op de terugweg naar het zuiden en de kerstdagen kijken we elkaar aan. Wat was 2014 een bijzonder jaar. Wat hebben we veel meegemaakt en beleefd. En wat voelen we ons blij en vrolijk bij dit bedrijf en met deze functie. Champagneloos toasten we op het nieuwe jaar. We gaan er iets moois van maken, reken maar!

My first WH-Christmas

IMG_3383Mijn baan is top, dat is algemeen bekend. Zeker in deze tijd van het jaar merk je hoeveel goeds je kunt doen voor een ander. Hoe je met een klein gebaar echt een wereld van verschil kunt maken. Iemand die op WeHelpen.nl aangeeft dat de boom voor de deur ligt, maar dat ze hulp nodig heeft bij het plaatsen en versieren. Ik reageerde een dag later en was al ‘te laat’. Een tot dat moment onbekende buurtgenote heeft met anderhalf uur ‘even aanpakken’ de kerst van deze mevrouw veranderd in een feest. Zo mooi! Ik mis eigenlijk maar een ding: het traditionele kerstpakket dat we bij mijn vorige werkgever kregen. Niet eens om de inhoud, maar juist om de voorpret, de spanning, het verrassingselement. Maar ja, dat was toen, dit is nu en het is zoals het is. Dan komt Manlief thuis: ‘Heb jij woensdag de auto nodig? Anders wil ik ‘m graag meenemen naar het werk.’ Verbaasd knik ik: ‘Maar hoezo dan?’ Hij knipoogt. ‘Toen wij Ons Kerstfeest hadden, zijn bij mij op kantoor kerstpakketten uitgereikt. Het is een grote doos. En zwaar. Te onhandig om mee te nemen met de trein. Dus als ik nu met de auto ga, kan ik het nog voor de kerst mee naar huis nemen.’ En mijn niet gestelde maar duidelijk zichtbare vraag beantwoordend: ‘Ik weet niet wat erin zit en jij mag het pakket straks als eerste openmaken.’ Mijn gejuich overstemt het kerstliedje op de radio. Het worden fijne feestdagen, ik weet het zeker.

Binnen

IMG_3395

Het telefoontje met mijn leidinggevende vraagt al mijn aandacht. Net als Darwin, die aangeeft echt heel nodig te moeten toiletteren. Even later loop ik druk pratend en gelijktijdig poep rapend de gebruikelijke route. Vind ik nog best knap van mezelf. Wat ik minder intelligent vind, is het zicht bij terugkeer door het raampje van de voordeur. De huissleutel. Op de trap. Binnen. Van buitenaf duidelijk zichtbaar, maar onbereikbaar. Ik zucht en pak mijn telefoon weer. Buurman neemt gelukkig gelijk op. ‘Helaas, ik ben niet thuis. Maar wacht, als je nu naar de winkel drie deuren verder loopt: de eigenaresse heeft mijn huissleutel voor het geval dat. En jullie sleutel ligt als het goed is bij mij op tafel! Ik bedank hem en loop in de voorgestelde richting. En ga vervolgens gewapend met de bewuste sleutel het huis van Buurman binnen. Inderdaad ligt zijn sleutelbos met onze sleutel op zijn tafel. Ik breng zijn reserve-exemplaar terug, open onze voordeur, pak mijn eigen sleutels, breng de sleutelbos van Buurman terug en sluit mijn eigen voordeur achter me. Binnen. De ene dag kost het gewoon net iets meer moeite dan de andere dag.