Trouwring

‘Proficiat, u bent ruim een jaar getrouwd!’ Zo begon de brief van onze juwelier, waarin hij aanbood om onze ringen te polijsten en op te poetsen. Na een jaar lang intensief gebruik was dit geen overbodige luxe. Dus toog ik naar de winkel. ‘Er is wel een klein probleempje’, sprak de verkoopster: ‘De actie is zo’n succes, dat het mede door de vakantieafwezigheid van een aantal medewerkers wat langer duurt.’ Ze veronderstelde dat ik dit niet prettig vond en daar had ze gelijk in. Maar goed, onze huwelijksgeloftes aan elkaar zijn natuurlijk niet rechtstreeks verbonden aan het al dan niet dragen van de ring! Niettemin liet ik ze met een bezwaard hart achter. Thuis vertelde ik het nieuws tegen mijn man. Hij reageerde laconiek. En beloofde zich ook tijdens onze komende vakantie als een ‘getrouwd man’ te gedragen. Maar mijn hand voelt kaal. Hopelijk komt er snel een verlossend telefoontje dat ik ze weer mag gaan halen!

PS: terwijl ik dit berichtje schrijf, word er gebeld. Ze zijn al klaar! Letterlijk trouwe klanten hebben een streepje voor!

Cadeautje

Al weken staat bij ons de televisie op voetbal. Het hele sociale leven wordt om het WK 2006 heen gevouwen. Ik heb geen hekel aan het spel. Uiteraard ben ik puur uit vaderlandsliefde voor het Oranje elftal. Maar bepaalde wedstrijden, zoals Kroatie-Australie, vond ik ook leuk om te zien. Kortom: ik lig regelmatig veel later dan goed voor me is in bed. Dus toen gisterenavond een wat minder interessante wedstrijd op het programma stond, hield ik het voor gezien. Ik kroop heerlijk al voor half 10 onder de dekens. Floppy deed niet moeilijk en ging ook naar zijn mandje. Mijn man kwam lichtelijk verontrust kijken. Of we ziek waren? Maar ik stelde hem snel gerust: gewoon een keer lekker bijslapen. Ik heb nog een kwartiertje gelezen en toen ging letterlijk en figuurlijk het licht uit. Om vanochtend pas door de wekker weer aan te gaan! Zalig!! Soms moet je je laten verwennen. Maar zo af en toe kun je gerust jezelf een keer een cadeautje geven!

Komt een vrouw bij de dokter

Eerst denk ik dat hij een grap gaat vertellen. Hij vraagt: “Ken je ‘Komt een vrouw bij de dokter’?” Ik begin bij voorbaat al te lachen. Maar het is geen mop. Hij heeft het boek van Kluun gelezen. En is er zwaar van onder de indruk. Het gaat over een man en een vrouw, beide half de dertig. De vrouw krijgt borstkanker, strijdt de ongelijke strijd, en gaat dood. Of ik het wil lenen, onvergetelijk! Ik schud mijn hoofd. ‘Weet niet of dat zo’n goed idee is. Teveel herkenning.’ Hij begrijpt het niet meteen, maar slaat dan zijn hand voor zijn mond. ‘Sorry!’ Ik wuif het weg. En vraag of hij het toch wil meebrengen. De eerste vijftig bladzijdes lees ik zeer argwanend en behoedzaam. Bedacht op pijnlijke herinneringen en klaar om mijn ogen snel weg te draaien. Hij schrijft rauw. En inderdaad soms herkenbaar. Toch weet hij ook mij te vangen. Ik lees verder. En verder. Waarschuw mijn man als het tegen het einde loopt. Net als bij mijn collega komen de tranen. Ik heb nooit kunnen wennen aan het afscheid nemen voor altijd. Een beetje ongemakkelijk neemt hij het boek een dag later weer in ontvangst. Informeert hoe het ging. En haalt opgelucht adem als ik zeg dat ik toch blij ben dat ik het heb gelezen. Hij belooft het vervolg mee te brengen. Hij herkent nog niet. Gelukkig maar.

D’s Days-jam

Dit weekeinde stond in het teken van plukken bij mijn schoonfamilie. Mijn schoonouders hebben een stuk grond bij hun huis met bessen, aardbeien, rabarber, sla en nog veel meer. Eenmaal per jaar wordt er door de hele familie en aanhang geoogst (en tussendoor flink gegeten). En mijn schoonmoeder maakt er heerlijke jam van. Dit keer hielp ik haar daarbij. Het luistert vrij nauw: afmeten, koken, in potjes gieten tot ze net niet overstromen. Ze zag mijn enthousiasme en vroeg of ik een voorraadje mee wilde nemen om zelf thuis jam te maken. Superleuk! Vanochtend toog ik aan het werk. Ik had een aantal potjes, maar die moesten wel uitgekookt zijn. De aardbeien werden ontkroond, de bessen geritst en vervolgens stond ik als een gek te prutsen in een steeds heter wordende pan fruit. Toen het overgieten begon, bleek dat ik me had verrekend: te weinig potjes! Wat nu? Creativiteit was geboden! Toen mijn man een tijdje later het resultaat kwam bewonderen, kreeg hij eerst het keurige setje potjes jam te zien. En vervolgens een handleiding door de koelkast: ‘In dat schaaltje zit Sandwich Spread, in dat schaaltje de zilveruitjes, in dat schaaltje ….’ Hij schaterde het uit. Maar ik ben razendtrots op het resultaat. Iemand interesse in een potje D’s Days Aardbeien-bessenjam?

Broodjes

De bakkerij is net als zoveel andere winkels volledig versierd met oranje accessoires. Oranje vlaggetjes, oranje glazuur, oranje tompouzen. En de verkoopsters dragen oranje t-shirts. Je kunt er gewoon niet omheen. De man voor me geeft zijn bestelling door. Een halfje bruin volkoren gesneden. Vier worstenbroodjes. Twee krentebollen. ‘En zes Duitse broodjes en twee kampioentjes alstublieft’. Hij schrikt er zelf van. Onthutst kijkt hij naar de man naast zich, die in de lach schiet. ‘Kan niet, he’, vraagt de man. De andere man schudt beslist zijn hoofd: ‘Nee, dat is vragen om moeilijkheden!’ ‘Maakt u daar maar zes witte kadetjes van, voor de zekerheid’, zegt de eerste man tegen het meisje achter de toonbank. En tegen de man naast hem: ‘Ik zeg gewoon dat ze uitverkocht waren. Beter om geen enkele risico te nemen dit weekeinde!’

Aanbieding

Een paar maanden geleden heb ik een aantal tijdschriften opgezegd. Zo stiekum gaat er toch heel wat geld mee gepaard. En als je ze een keer hebt doorgebladerd, verdwijnen ze bij het oud papier. Ik kreeg keurig een bevestigingsbrief en op een bepaald moment bleef de brievenbus leeg. Tot vandaag. Ineens zat een van die tijdschriften tussen de andere post. Met een brief. Dat ze mij zo misten. En of ik wel wist wat ik allemaal nog ging missen. Want over een paar weken zat er een cadeautje bij het blad. En een paar weken later een extraatje. En daar bleef het echt niet bij. Met andere woorden: als ik terug wilde komen, was ik van harte welkom. Sterker nog: ik hoefde voor een jaarabonnement maar de helft van de prijs te betalen! Je zou wel gek zijn als je daar ‘nee’ tegen zei. Ik heb de brief twee keer gelezen. En ‘m toen bij het oud papier gelegd. Ik heb zelf bij een marketingafdeling gewerkt. Ken een paar verleidingstrucs. Maar ik begrijp nog steeds niet waarom trouwe klanten het volledige bedrag moeten betalen en potentiele vertrekkers worden beloond.

Bijen

‘Moet je nou eens komen kijken!!’ Mijn moeder sleurt ons bijna de tuin in. In de gouden regenboom hangt een kluwe bijen ter grootte van een klomp. Andere bijen vliegen af en aan. Ik grap nog: ‘Ach, daar kan er altijd wel eentje bij!’ Maar mijn moeder vindt het niks. De tuin is haar hobby en ze voelt zich bedreigd in haar eigen omgeving. Na enig speurwerk vinden we een imker in de telefoongids. Hij belooft ’s avonds te komen. Ze ligt al in bed als er eindelijk wordt aangebeld. ‘Dat kan niet anders’, legt de imker uit. ‘Ze moeten eerst slapen!’ Hij vervolgt: ‘Als er in een bijenkorf een nieuwe koningin wordt geboren, moet die het nest verlaten. Ze neemt een aantal bijen mee om ergens anders opnieuw te beginnen. Deze zijn op zoek naar een korf. En daar ga ik voor zorgen!’ Hij klimt op het schuurdak, houdt een korf onder de tros en geeft een welgemikte trap tegen de boom. Het slapende nest valt, jute zak eromheen en het volk gaat af, op reis naar de beloofde korf. ’s Ochtends vertelt mijn moeder het verhaal aan haar vrienden, tijdens een kopje koffie in de tuin. ‘In gedachten hoor ik ze nog steeds zoemen’, zegt ze. Tot haar verbazing horen haar vrienden het echter ook! Op dezelfde plek, maar nu iets lager, hangt weer een trosje bijen. Sneller dan het geluid grijpt mijn moeder het nummer van de imker, dat nog naast de telefoon ligt. Maar die blijkt niet verbaasd. ‘Dat gebeurt wel vaker’, is zijn antwoord. ‘Dat zijn de bijen die gisteren een avondje waren stappen!

De geur van herinneringen

Tijdens de lunch informeert een collega of iemand nog een kindvriendelijke vakantiebestemming weet in Italie. En alsof hij de onbekende code noemt van een van de geheugenlaatjes in mijn databank, ratelen plotseling de herinneringen door mijn hoofd. Bungalowpark Tre Capitelli aan het Idro-meer. De vele vakanties met mijn grootouders, drie dochters en gezinnen. Hoe oud was ik? Een jaar of 8? Het winkeltje waar de eigenaar je snoepjes in plaats van wisselgeld gaf. De lekkerste pizza’s van Italie: een stukje brooddeeg met tomatensaus. Waar we water over het glooiende grasveld gooiden en er op luchtbedden vanaf gleden. En ’s avonds verbaasd constateerden dat ze lek waren. Waar ik mijn broertje smeekte om een voor zijn vishengel bestemd wormpje en het de vrijheid gaf. De parkeerplaatsen onder de rieten afdakjes. Mijn vakantievriendje Leo, met wie ik later beslist ging trouwen. Het meer dat net breed genoeg was om naar de overkant te kunnen zwemmen, zolang mijn neef in de opblaasbare kano ernaast peddelde ‘voor het geval dat’. Maar wat me het meest verbaasde bij al dat gemijmer was de geur die ik even later ‘rook’ bij het zien van de foto’s op internet. De geur van het huisje. Ik kan me de indeling ervan niet meer herinneren, maar het rook naar Italie en onbezorgde vakanties. Misschien toch eens onthouden voor volgend jaar.

Puppy Power

Vandaag mochten we voor de tweede keer op kraamvisite bij het nieuwe hondje Sidney. Ongelooflijk hoe snel kleine hondjes in twee weken tijd groeien! Ze dartelden om ons heen en waren vol ondeugd. De gekleurde touwtjes waren inmiddels vervangen door kleine halsbandjes. Nadeel: die hadden een andere kleur. Het was volstrekt onmogelijk om ons hondje uit die krioelende kluwe zwarte hondjes te halen. Maar Sidney had daar blijkbaar minder moeite mee. Ze sprong zo in de armen van mijn moeder: ‘hier hoor ik thuis! Zelfs de fokker keek verbaasd: hondjes van zes weken oud herkennen echt het nieuwe baasje niet nadat ze die een uurtje hebben gezien. Maar Sidney nestelde zich op schoot en was niet meer weg te krijgen. Hoe hoog de andere hondjes ook reikten: zij zat en ze bleef zitten, dicht tegen mijn moeder aan. We hebben haar niet op andere gedachten gebracht. Pup kiest baas, dat blijkt wel weer.

Weekeinde

Ik zei het nog tegen mijn man: ‘Dit weekeinde hebben we geen afspraken. Geen verplichtingen. We gaan er echt van genieten en lekker relaxen. Dat hebben we verdiend!’ Dat was vrijdagavond. Gisteren hebben we de berging ‘grof’ opgeruimd en zijn meteen naar het grofvuil gereden. Toen langs de computerwinkel voor een speciale geheugenkaart. Verder naar het tuincentrum voor een nieuwe parasol met voet. Weer thuis de tuinmeubelen in de olie gezet. Vanochtend ondergingen de schommelbank en de keukendeur hetzelfde lot: eindelijk een einde aan dat gepiep. Met de hond een grote boswandeling gemaakt: dat beestje wil ook wel eens wat. En omdat gisteren bleek dat we in de berging nog een aangebroken emmertje muurverf hadden staan, heb ik meteen de muren van het trapgat opnieuw in de verf gezet. Eindelijk die krassen en vuile plekken waar de kerstboom in aanraking met de muur kwam onzichtbaar. Tot slot een barbeque bij mijn moeder thuis verzorgd, gezellig onder elkaar. Gelukkig mag ik morgen weer gewoon naar kantoor!