Gelukkig

Tijdens DWDD afgelopen week vertelde Kim Putters dat we in Nederland eigenlijk best gelukkig zijn. We maken ons zorgen, zijn het niet overal mee eens en schromen nauwelijks om dat duidelijk te maken. En omdat we het per definitie niet unaniem eens zijn met elkaar, wekt dit ongenoegen op bij anderen. Maar het gaat dus best goed met ons. Het houdt me de dagen daarna regelmatig bezig. Manlief en ik worden ouder. Dat voel je met name ’s ochtends bij het opstaan. En als we veel lopen in Parijs. Maar de stramheid is over voordat ik onder de douche stap en meer dan 60 km in vier dagen doet ook menig jongvolwassene even naar adem happen. Darwin is fit en gezond, en dat geldt ook voor alle ouders. We hebben allebei een baan, en garanties tot aan je steeds verder opschuivende pensioen krijgt niemand meer. Dus ja, ook ik geef mezelf een royale 8,5. En toch, toch ben ik blij dat de datum van onze afspraak in het vizier is. Want ik ben in tegenstelling tot Manlief een beetje bijgelovig. Noem het voorzichtig. Want je kunt niet weten. Dus beter het zekere voor het onzekere. En daarom open ik stralend de voordeur als de heren aanbellen. Kom maar op, 2018! Een hand van een schoorsteenveger brengt geluk. Ik kreeg er vier, bij aankomst en vertrek!

Advertenties

Low battery

Vanuit een diepe slaap word ik onaangenaam tot bewustzijn gedwongen. Ik hoor een piepje. Net te indringend om te negeren, hoewel ik dat wel probeer. Barst! De batterij van een van de rookmelders is leeg. In de daaropvolgende minuten probeer ik de bron te traceren. Want dat heeft mijn vorige werkgever goed gedaan: ik ben volledig doorgeslagen waar het preventie aangaat. Er hangen zes rookmelders in ons appartement! Als ik de boosdoener heb uitgeschakeld, kruip ik snel weer naast Manlief. Die heeft al die tijd gewoon doorgeslapen. Om hem te wekken, moet je sterker in je sloffen staan. Maar net als ik wegzak in nieuwe dromen, hoor ik weer een piep. Verdraaid! Waarom die krengen er ’s nachts de brui aan geven, is me een raadsel. En dan heb ik het nog niet eens over het collectief optrekken! Maar ik heb wederom geen keuze. Ditmaal is het lastiger om op het geluid af te gaan. Zelfs Manlief moet eraan geloven. We stellen ons strategisch op. Maar begrijpen er steeds minder van. Dan open ik het kastje met de restanten van de verbouwing. Mijn kluskleren vol verfspatten, een halve fles terpentine, en … een rookmelder die nog opgehangen moet worden. Ik verwijder de batterij en grinnikend keren we terug naar de slaapkamer. Nog een paar uurtjes slapen. En hopelijk nu ongestoord!

Sneeuwinfarct

Steeds meer berichten bereiken ons: “Let op! Winterse buien!” De bedoeling van onze laatste dag in Parijs was uitslapen, uitgebreid ontbijten en na het uitchecken via Disney Village naar huis. Nog even lekker in de kerstsfeer shoppen en lunchen. Ik wist de tarieven van beide parkeergarages al. Maar zodra ik wakker word en naar het nieuws kijk, weet ik dat ik maar een ding wil: naar huis. We ontbijten wel uitgebreid, maar nemen dan afscheid. De navigatie geeft heel optimistisch 3 uur 42 aan. Wij weten wel beter. Via Info Traffic luister ik naar de Franse journaliste. Ze wordt na drie kwartier bijgestaan door de Gendarmerie: de driehoek Boulogne – Calais – Lille is onbegaanbaar door de extreme sneeuwval. “Ga niet naar het noorden!” Maar wij zien de zon en stukken blauwe lucht! En dus rijden we door, voorzichtig en rekening houdend met een extra overnachting ergens. Want de situatie verslechterd wel degelijk. Buurman haalt Darwin op bij de dagopvang en appt dat het nog net gaat. Wij rijden de Belgische grens over met een lichte miezerregen. Pas bij Brussel wordt het wit en zien we besneeuwde auto’s ons tegemoet komen. De navigatie kleurt oranje en rood. En dat blijft urenlang zo. Een keer slippen we weg. De rest van de route gaat stapvoets. “Wees voorzichtig” waarschuwen vrienden, familie en collega’s. En dat doen we. Ruim zeven uur later zijn we thuis. Buurman heeft de kachel hoger gezet en op tafel staat champagne. Buiten sneeuwt het steeds harder. We zien onze blauwe auto wit worden. En onze Beagle zich zalig uitstrekkend voor de vlammetjes. Wat een heerlijk weekeinde was dit!

Koperen feestje

Vandaag 12,5 jaar geleden beloofden we nog heel lang samen gelukkig te willen zijn. En Parijs wilde daar afgelopen dagen graag een positieve bijdrage aan leveren. We werden wakker met stromende regen, maar de zon brak door zodra we buiten kwamen, in tegenstelling tot de weerapp. Als eerste stond Musee d’Orsay op de agenda. Binnen splitsen we op om ons eigen tempo te kunnen bepalen. Maar sms-ten elkaar voortdurend wat we zagen! Een paar uur later wandelden we vanaf het Louvre naar Place de la Concorde. En na een korte pauze in het hotel liepen we van de l’Arc de Triomph via de Champs Elysees in kerstsfeer helemaal naar de Notre Dame. Daar vlakbij hadden we gisteren een pittoresk eettentje gezien: la Petite Hostellerie. Heerlijk gegeten met alweer champagne. Morgen gaan we weer op huis aan. Vanuit Nederland bereiken ons allerlei horrorscenario’s over code oranje en rood. Als je niet de weg op hoeft, kun je beter thuis blijven. De verleiding om nog een nachtje te blijven is dus groot. Maar we gaan toch maar kijken hoever we kunnen komen zonder sneeuwkettingen. Via een bliksembezoek aan Disneyland Parijs, dat wel uiteraard. Adieu Paris, tu etait formidable comme toujours!

Se reveiller et dormir

Als ik wakker word, zie ik een prachtige lucht. Parijs ontwaakt voor een nieuwe dag. We ontbijten ergens in de wijk bij een boulangerie en pakken dan de metro. Ik kan nog net naar binnen, maar de deuren sluiten onverbiddelijk voor Manlief. Gelukkig kunnen we elkaar via digitale wegen informeren. Het weerzien is ontroerend. We starten vandaag bij de Sacre Coeur en Place de Tetre. Overal staan lange rijen voor de ingang. De bewaking is streng, tassen moeten open en veel beveiligers hebben detectoren. We lopen door: het is heerlijk weer. Tegen koffietijd duiken we ergens achteraf een cafeetje in. Nog nooit zo’n heerlijk cappuccino geproefd! Verder gaat het weer langs allerlei bezienswaardigheden die we al eerder of nog nooit zagen. Als we eindelijk uitgekeken zijn, lopen we terug naar het hotel. Via Tripadvisor vinden we een geweldige Italiaan Il Grano op een kilometer afstand. Dat redden we nog net qua voeten. En de pizza’s zijn onvergetelijk! Op de terugweg zien we dat ook de Eiffeltoren eer betoont aan Johnny Haliday. Vandaag was zijn uitvaart: de televisie besteedt er veel aandacht aan. Moe, maar zeer voldaan sluiten we even later onze ogen. Morgen is het echt feest, maar we zijn al druk bezig met vieren.

Romantisch

Dit weekeinde zijn we 12,5 jaar getrouwd. En dat vieren we in romantisch Parijs. We arriveren aan het eind van de ochtend in het hotel. Na een hartelijke ontvangst begeleidt de receptioniste ons naar onze kamer: de mooiste van het hotel op de achtste verdieping met uitzicht op de Eiffeltoren. Gaaf! En er is nog een verrassing: een fles champagne met felicitatie van mijn collega’s. Superleuk! We installeren ons snel en pakken dan de metro naar het centrum. Het miezert een beetje, afgewisseld met wat witte vlokjes. Maar we zijn erop gekleed: het deert ons nauwelijks. We besluiten de Eiffeltoren via de trap te trotseren: 700 treden. En geen stap spijt van. Verder gaat het weer, kilometer na kilometer. We buigen voor het graf van Napoleon en kijken op tegen de Franse versie van het Vrijheidsbeeld. Een bezoek aan de Apple store mag niet ontbreken, al was het maar om op te warmen. De dag vliegt voorbij. We eten (en drinken) bij Hard Rock Café en nemen dan de metro terug naar het hotel. En terwijl de lasers vanaf de top van de Eiffeltoren het plafond af en toe verlichten, vallen mijn ogen dicht. Wat een perfecte dag.

Kom er eens kijken

zwarte_sidneyMijn neefje van vier staat in vol Sint Nicolaas-ornaat voor me, met zijn neefje als trouwe assistent naast hem. Ze genieten van alle aandacht. We zitten op het verjaardagsfeest van zijn moeder (en tante) en iedereen doet van harte mee met hun spel. Als ze weer naar boven willen vertrekken om verder te spelen, vraag ik verrast: ‘Hé, Sinterklaas, en de pakjes dan?’ Hij blijft in z’n rol: ‘Soms krijg je alleen iets lekkers, tante Dorine!’ en wijst naar de chips op tafel. Gierend trekken ze de kamerdeur achter zich dicht. Om na een half uurtje weer te verschijnen, nu met een doos vol speelgoed. Als hij voor me staat, zegt hij dat ik iets mag uitkiezen. Verheugd pak ik een knuffelbeest en zet het naast me op de bank. ‘En dan moet je het nu weer terugleggen.’ Ik kijk hem met grote ogen aan: ‘Mag ik ‘m niet houden dan? Ik vind ‘m leuk.’ Maar hij schudt zijn hoofdje over zoveel onbegrip: ‘Alleen kijken!’ Ik probeer het nog eens: ‘Sinterklaas geeft toch cadeautjes, om te houden?’ Even denkt hij na en zegt dan: ‘Nee hoor, het is net als in het liedje.’ En zingt: ‘Oh, kom er eens kijken!’ Waarna de hilariteit van de toehoorders hem volledig ontgaat, overtuigd als hij is van zijn gelijk.