Je wordt zó gemist

“Zullen we weer een drankje organiseren, met wellicht een hapje van tevoren?” Ik stuur een hartje terug. Alweer ruim een jaar geleden moesten we afscheid nemen. Veel te vroeg. Mijn jeugdvriend van de middelbare school was zo lief en goed met kinderen, die in het ziekenhuis vochten voor herstel van kanker. Als verpleegkundige zorgde hij ook voor de nodige afleiding. En werd toen zelf getroffen. Zo onrechtvaardig! Met een klein clubje proostten we na de uitvaart op zijn leven. En nu zijn we een jaar verder. Een pittig jaar, maar ook met mooie momenten. Genoeg te vertellen dus. Ik ben dit keer de laatste die aanschuift en krijg hartelijke knuffels. We schuiven onze stoelen aan een niet al te grote ronde tafel. Fijn, het voelt veilig en vertrouwd zo. De gesprekken gaan gelijk al van intens naar hilarisch, totdat de serveerster vraagt wat we willen eten. “Zal ik anders voor je bestellen?” zeg ik met een knipoog als mijn oud-klasgenoot keuzestress heeft. We schieten in de lach als hij ‘ja, graag!’ zegt. De herinneringen worden opgehaald: aan de afwezige, maar ook aan andere oud-klasgenoten, leraren én gênante ervaringen. “Ik was mijn broodtrommel vergeten en die schat van mijn moeder gaf ‘m even af. Weet je nog wat de conciërge deed? Hij riep het om via de intercom! De hele school hoorde het! Ik ben daarna nooit meer mijn lunch vergeten!” Als het eten arriveert, blijkt dat ik een goede keuze heb gemaakt. En ook het dessert dat ik heb bedacht, is een schot in de roos. De tijd vliegt. Als we afscheid nemen, zegt mijn oud-klasgenoot: “En volgende keer doen we het andersom. Bestel ik voor joú!” Nu ligt iedereen in een deuk om míjn gezichtsuitdrukking! “Je hebt een jaar om je erop voor te bereiden”, knipoogt hij. Weer zijn de knuffels stevig en warm. We missen je zo, Alex! Je had dit geweldig gevonden. Balen, dat we ‘te laat’ zijn om dit samen met jou te organiseren. Maar gevoelsmatig zat je in ons midden en genoot je net zo intens als wij!

Kieskeurig spoedje

Het begon in de Provence, begin juli. Een zeurende, soms vlammende kiespijn. Met poetsen, eten of inspanning merkte ik nauwelijks verergering. En een buitenlandse tandarts zoeken, was een behoorlijke stap te ver. Eenmaal thuis werd mijn aandacht afgeleid. Ik bedacht meestal pas bij het volgende pijnmoment (want die bleven zich aandienen), dat ik echt een afspraak moest maken. Wat er vervolgens weer niet van kwam. Dus zo erg was het allemaal niet en misschien ging het wel vanzelf over. Ik zou het wel melden bij de volgende controle. Tot vrijdagavond. Ik geniet van een heerlijke kop soep en BAM! Alsof ik een kaakslag krijg! Door heel stil te zitten en een paar slokjes koud water te drinken, vermindert de pijn een beetje. “Nu is het klaar, maandag bel ik de tandarts!” is mijn voornemen. Ik pak een paar paracetamols en duik het weekeind in. Alleen zakt de pijn dit keer nauwelijks. De uren tot de volgende pijnstillers duren erg lang. Als we na een overigens fijne familiebijeenkomst ‘s avonds thuiskomen, kijk ik Manlief aan. “Wanneer is iets spoed?” vraag ik kleintjes. Hij pakt de autosleutels en even later lig ik in de stoel van de dienstdoende tandarts. Een stevige zenuwontsteking “en die gaat zeker niet vanzelf over”, aldus de tandarts. Een van de wortels van mijn achterste kies zit zelfs helemaal dicht met bacteriën. Hij gaat aan de slag. Gelukkig met verdoving, want het lijkt alsof ik onder zo’n machine bij wegwerkzaamheden lig! “Er komt nóg zo’n behandeling”, zegt de tandarts. “Dus maandag gelijk bellen voor een afspraak.” Als we tegen middernacht weer thuis zijn, voel ik me geradbraakt. Maar het is andere pijn. En daar ben ik hoe gek het ook klinkt heel blij mee.

Chocolade collega

Een goede quote kan me een enorme glimlach geven. ‘Luisteren kan zoveel zeggen’ en ‘chocola helpt niet, maar een appel ook niet!’ zijn een paar van mijn favorieten. Ik hou ervan (en ook van chocola)! Ik ben uiteraard ook groot fan van Forrest Gump. Dus vandaag neem ik twee dozen chocola mee naar het werk. De eerste echte dag samen met collega’s van mijn nieuwe team. Ik loop weer naar het voor mij nog onbekende deel aan de andere kant van de ontvangstruimte. Groet nieuwe gezichten. En bied hen een chocolaatje aan met de woorden: “Life is like a box of chocolates, you never know what you’re gonna get!” Aanvullend (met een knipoog): “En dat geldt ook voor nieuwe collega’s!” De meesten lachen hartelijk. Een enkeling kijkt verwonderd: “Wat voor malloot hebben ze nu toch binnengehaald?!” Maar over het algemeen zijn de reacties prima. Bovendien moeten we gelijk stevig aan de bak met een spoedklus. Als vanzelf zetten we gezamenlijk de schouders eronder: dit kunnen wij! Dan komt er iemand naar me toe. “Ik weet het niet, hoor” zegt ze twijfelend. Ik check gelijk mijn beeldscherm: heb ik een stap overgeslagen? Ik ken de hiërarchie in deze werkkring nog niet echt. Dan schiet ze in de lach: “Je lijkt heel aardig en je hebt duidelijk keihard gewerkt vanochtend. Maar ik heb echt nog een chocolaatje nodig om het zeker te weten!” En met volle mond loopt ze terug naar haar werkplek. Met de humor zit het wel goed hier!

Vervagend

Mijn nichtje stuurt een appje van een hartje. Geen verdere tekst. Ik stuur een hartje terug. Verdere uitleg hoeft niet, ik weet dat ook zij aan hem denkt. Vandaag is het alweer 37 jaar geleden, dat mijn vader voor de laatste keer zijn ogen sloot en ons intens verdrietig achterliet. Elk jaar weer een speciale dag, maar dit jaar ben ik er nog meer mee bezig dan anders. Radio NPO 2 besteedt aandacht aan KWF met de wensweek. De schrijnende verhalen brengen herinneringen levendig terug. In 1988 was de prognose na de verpletterende diagnose vier tot maximaal zes weken. We kregen uiteindelijk toch nog een jaar de tijd om afscheid te nemen. Een jaar vol pijn, angst, fijne uitjes, ellende, liefdevol samenzijn, hoop en wanhoop. Het kost me inmiddels wat meer moeite om me zijn stem te herinneren. De pretlichtjes in zijn ogen zijn gemakkelijker voor de geest te halen. Ik heb dezelfde en vind het fijn als iemand me ermee complimenteert. Deze dag zal altijd bijzonder blijven. De foto’s vervagen door ouderdom. De herinneringen liggen wat dieper begraven door de vele nieuwe momenten. Maar de warme liefdevolle gevoelens vervagen nooit.

Welkom ‘thuis’

Toch enigszins gespannen rijd ik de bekende route naar kantoor. Mijn eerste werkdag bij de nieuwe werkgever binnen dezelfde moederorganisatie. Er staat een introductiebijeenkomst op het programma met andere medewerkers die vandaag beginnen. Veel weet ik natuurlijk al vanuit mijn vorige functie, maar ik ben wel nieuwsgierig naar specifieke informatie binnen dit nieuwe werkterrein. Een bevriend oud-collega belt. “Hoe is het?” Mijn stem bibbert een heel klein beetje. Hij stelt me gerust. “Ik zeg dat ook tegen mijn dochters: ‘je mág het spannend vinden.’ Gewoon doorademen.” Als ik het gebouw binnenga, piept mijn mobiel. Appjes van na gisterenmiddag nu oud-collega’s die me van harte succes wensen. Dat ze me al missen! En berichtjes van nieuwe collega’s die me verwelkomen: ‘Zo fijn, het wachten op je komst is eindelijk voorbij!’ Ik haal diep adem, loop naar de andere kant van de ontvangstruimte en stel me voor aan de mensen daar. Wederom heel veel vriendelijkheid. Met een kop koffie en een glimlach meld ik me bij de vergaderlocatie. De bijeenkomst vliegt voorbij. Er wordt gelachen, serieuze vragen gesteld, geplaagd en vooral heel veel positieve energie gedeeld. Als ik na afloop weer plaats neem achter het stuur, is er geen sprake meer van spanning. Integendeel! Ik heb zin om te beginnen. Kan nauwelijks wachten!

Beagleboefjes

We hebben een fijne zondagse wandeling gemaakt: Beaglevriend, Willow, Darwin en ik. Gewoon een rondje van een kilometer of vijf vanaf huis, met een groot stuk waar ze los kunnen lopen. Willow maakte gelijk misbruik van de gelegenheid door in een grote sloot te duiken. Terwijl ze weet dat het niet mag! En dat deed ze, nadat ze met heel veel moeite één kluifje uit mijn bodywarmer had weten te wurmen. Die hing verleidelijk op hondhoogte aan de trapleuning. Maar toch: ook dat was een overbekende ‘foei!’ Darwin keek het allemaal hoofdschuddend aan. Hij is echt een voorbeeldige Beagle. Mijn tante Fee zei het gisterenavond tijdens een gezellig etentje nog: “Keurig welgemanierd!” Hij bleef braaf op zijn matje onder tafel liggen in het restaurant, attendeerde ons rustig op de naar zijn mening passende snackmomenten en bedankte met twee pootjes. We drinken nog een drankje na thuiskomst en dan vertrekt Beaglevriend weer, met een tegensputterende Willow. Ik geef Darwin zijn avondeten, iets aan de vroege kant, maar de wandeling was lang en ik moet zo nog even weg. “Ik zal ook gelijk tanken”, zeg ik tegen Manlief als ik hem gedag kus. Als ik een uur of wat later thuiskom, zegt Manlief lachend: “Darwin heeft gegeten, hoor. Ik heb hem een goede portie gegeven, met zijn supplementen. Geloof hem niet als hij het tegendeel beweert.” Even kijk ik hem verbouwereerd aan. “Ja …”, zeg ik dan. “Ook van mij. Dus. Voordat ik vertrok. Alleen ben ik vergeten dat tegen jou te zeggen!” We kijken elkaar aan en dan naar Darwin. Die kijkt terug, laat een minder bescheiden boertje en sjokt dan naar zijn mand. “Even uitbuiken”, zegt hij over zijn schouder. Met een diepe zucht én een bolle buik maakt hij het zich gemakkelijk. Wij schateren het uit. Een voorbeeldige Beagle? Echt niet! Een schaamteloze boef! Maar het boeit hem niks. Binnen is binnen. En morgen zien we wel weer.

Say ‘poep’

Mijn moeder heeft woensdag een pittige ingreep ondergaan. Een verdacht plekje moest worden verwijderd. In haar gezicht. Gelukkig was het in één keer helemaal weg, maar ze heeft er behoorlijk last van. En die geheugenproblemen maken het er ook niet gemakkelijker op. Maar we zijn lief voor haar, helpen met nazorg en medicatie en leggen haar in een berg watjes. Als ik vanochtend met haar aan de koffie zit, vraagt ze: “Mijn zusjesmiddag is vandaag, hè?” Ik knik. Ze zucht. “Ik wil heel graag, maar ik ben zo moe en mijn gezicht doet zo’n pijn.” Eén traan glijdt over haar wang. “Kom”, zeg ik resoluut. “Het is nog vroeg. Je gaat lekker terug naar bed met een paar paracetamols. En dan kijken we wel hoe het loopt.” Het loopt gelukkig goed! Begin van de middag breng ik haar naar de locatie. “Ik blijf een half uurtje”, stel ik haar gerust. “Als het niet gaat, dan kun je mee terug en heb je ze toch allemaal een dikke knuffel kunnen geven. En anders blijf je net zolang het leuk is en brengt je zwager je naar huis.” En het is leuk! Zeker als ik een foto van de vier dames maak en “say ‘poep!’” zeg. Ze gieren het uit! Even later rijd ik in mijn eentje naar huis, een gezellig gezelschap met een gerust hart achterlatend. Pas begin van de avond appt mijn jongste tante, dat iedereen weer veilig thuis is. Dat ze hebben gelachen. Heel veel gelachen. En genoten. Enorm genoten. En eindeloos bijgekletst. Het was een topdag!

Kerkhofcake

“Nou, niet je beste prestatie, hè”, zegt Manlief als hij de keuken inloopt. Vandaag is officieel één van mijn twee ‘tot ziens!”-kantoordagen bij mijn huidige werkgever. Dinsdag start ik bij de zusterorganisatie binnen hetzelfde familiebedrijf, in hetzelfde hoofdkantoor, maar aan de andere kant van de restauratie. Van de zorg naar de zakelijke sector. Zin in! Natuurlijk zal ik mijn collega’s gaan missen. En daarom heb ik twee taarten gebakken. Een stroopwafelcake en mijn beruchte ‘mislukte notentaart’. Met een trommel vol chocolaatjes voor degenen die ‘eigenlijk aan de lijn doen’. Maar blijkbaar zonder goedkeuring van Manlief. “Kijk nou, ze staan niet recht, niet symmetrisch en sommige zijn zelfs gebroken. Het lijkt wel een verwaarloosd kerkhof!” Mijn mond valt open. Feedback van hem is soms confronterend, maar meestal wel heel waardevol. En zijn eigen bakkunsten vallen in het niet bij die van mij. Toch? Manlief ziet mijn ontreddering en begint te lachen, waarmee hij de spanning onbewust verder vergroot. Dan drukt hij een kus op mijn kruin. “Scheelt het als ik zeg, dat je geen hand krijgt?” vraagt hij met een knipoog. En inderdaad: dat scheelt enorm. Ik ben The British Bake Off van vorig seizoen aan het kijken. Huge fan van starbaker Paul Hollywood. Als een deelnemer echt uitblinkt, is de ultieme waardering een handshake van Mr Hollywood. Manlief kijkt met een half oog mee. En zag zijn kans. Hilarisch! Ik geef ‘m een por en ga lachend snel verder met de afwerking. Stiekem een paar wafeltjes iets rechter zettend. En neem van mij aan: de smaak is er zeker niet minder om!

BEWUST BLIJ (met hoofdletters)

Vanochtend sluit ik aan bij alweer de derde training in het mantelzorgen. Het heeft een zeer positief effect op mij. Meer begrip, meer geduld, meer kennis van wat komen gaat. En het leuke is, dat naast nieuwe cursisten ook bekende gezichten aanwezig zijn. Zoals de mevrouw wiens naam in twee delen wordt gespeld, met twee hoofdletters. “Dus twee chocoladeletters met Sinterklaas!” We lachen en wenden ons dan tot de trainers. We luisteren, delen ervaringen, brengen dilemma’s ter sprake. De tijd vliegt weer voorbij. “Het huiswerk voor volgende week is elke dag een foto te maken van iets dat je blij maakt.” “Nou, zet voor mij dan maar een Gin-Tonic en een Bossche Bol op tafel!” zegt mevrouw met de twee hoofdletters. Terwijl iedereen zijn of haar spullen opruimt of nog even met de trainer napraat, neem ik haar apart. “Ik moet nu door naar een afspraak in Den Bosch”, vertel ik haar. “Vlakbij Jan de Groot. Zal ik straks een paar Bossche Bollen afgeven?” Ze straalt in zeven hoofdletters! Als ik een paar uur later bij Jan de Groot in de winkel sta, vraag ik om een grote doos, helemaal gevuld met Bollen. “Wat ben je laat, ging alles goed?” informeert Manlief als ik eindelijk thuis ben. Ik knik. “Ik heb een heleboel mensen verrast. En dat geeft mij een blij gevoel.” Dan betrekt mijn gezicht even. “Jammer dat ik vergeten ben om dáár een foto van te maken”, vervolg ik met een knipoog. “Want dan had ik dag 1 van het huiswerk al af.”

Appelmoes Speciaal

“Wil je wat appels en peren meenemen?” Ik ben naar mijn vriendin gereden met een paar potten van háár pruimen-jam. Vorige maand mocht ik de boom in hun tuin leegplukken. En sindsdien heb ik heel veel mensen én mezelf blij gemaakt. Ik knik verheugd. Ben óók dol op zelfgemaakte appelmoes. Van ons recente huis-en-hond-oppas-logeerevenement heb ik zalige honing van de Grebbeberg meegenomen. Snufje kaneel erbij en klaar. “Ik houd me heel graag aanbevolen, hoor!” appt onze buurvrouw daar gelijk. Dus sta ik vanmiddag alweer in de keuken. Willow, onze pleegbeagle, is altijd geïnteresseerd in nieuwe recepten, koken in het algemeen en eten in het bijzonder. Ze kijkt aandachtig toe. Door een onverhoedse beweging vliegt er een stukje appel naast de pan en op de grond. “Lust je niet”, waarschuw ik haar. Maar ja. Beagle. Dus toch proberen. En ze vindt het blijkbaar prima, want ze gaat er nu echt voor zitten. Dus een paar minuten later valt er ‘per ongeluk’ weer een klein stukje. Ze eet het met smaak op. “Nog ééntje dan”, zeg ik als alle appels zijn geschild. Ze knikt: begrepen. Niet veel later staan er drie volle potten Appelmoes Speciaal af te koelen. “Hm”, zegt Manlief. “Wat ruikt het hier lekker.” Eigenlijk is het zo gedaan: zelfgemaakt. En het verschil? Dat proef je meer dan overduidelijk! Straks een avontuurlijk recept voor stoofpeertjes googlen.