Reünie klas 1981-1983

OLV.JPGSocial media is toch ook een handig informatiesysteem voor andere zaken dan het wel en wee van je familie en vrienden. Zo zag ik een paar weken geleden dat mijn oude school binnenkort 95 jaar bestaat. En dat ze dit vieren met een reünie. Ik volgde er met veel plezier de lessen en heb mooie herinneringen aan die tijd. Bovendien woon ik nog steeds in de buurt en rijd er dagelijks langs. Ik zie zelfs regelmatig leraren die me ooit probeerden op het goede spoor te krijgen. Maar een reünie? Vooral mensen die ik niet (her)ken. Ik vink het vakje ‘geïnteresseerd’ aan en laat het daar even bij. Maar vandaag verschijnt er een online krantenartikel over het jubileum. Ik zie een aantal foto’s van toen. Herken een leraar waarvan ik jaren geleden de uitvaart bijwoonde. Het begint weer te kriebelen. Toch maar gaan? Ik maak het entreegeld over en zet het evenement in de agenda. Ik tag een aantal oud-leerlingen met wie ik via Facebook contact heb. Gaan jullie mee? For old times sake! Al is het maar om te laten zien dat we nog steeds niets veranderd zijn.

Advertenties

Python met satésaus

pythonHet stond op alle lokale, nationale en zelfs internationale nieuwssites: de originele Python gaat de Efteling verlaten. De achtbaan wordt volledig van nieuwe onderdelen voorzien. Bezoekers kregen de gelegenheid om ‘afscheid’ te nemen en nog een laatste ritje te maken in het oude beest. Het bericht was net zo wereldschokkend als de introductie in 1981. Diverse blogs riepen op hun volgers op om herinneringen te delen. Mijn gedachten gaan terug. Ver terug. Ik was een tiener en aangezien we niet zo heel ver van Kaatsheuvel wonen, kwamen we met enige regelmaat in het pretpark. We vermaakten ons in het sprookjesbos, reden rondjes in de carrousel, genoten van de rust in de Gondoletta, en als ik dapper genoeg was hield ik mijn ogen open in het Spookslot. Eventjes. En toen kwam de Python dus. Onze buurman Harry daagde me uit voor een weddenschap: “Als jij daar een ritje in maakt, trakteer ik je op een frietje met satésaus.” Voor zover ik weet, had ik niets met ‘friet met satésaus’. Maar wel (en nog steeds) met uitdagingen! Dus ik haalde diep adem en stapte met bibberende knieën in het treintje. Ik heb gegild! Maar dat hoorde zo. En ik overleefde het. Kreeg het beloofde bakje friet met satésaus. Het was leuk en ik denk er met veel plezier aan terug. Straks kun je onderdelen van de Python kopen in de giftshops van de Efteling. Als herinnering. Voor mijn herinnering heb ik geen symbool nodig. Die blijft oneindig houdbaar.

Halfvol

Met een half oor luister ik naar de discussie op de radio. Mijn beide ogen en het resterende anderhalve oor heb ik nodig voor het verkeer op deze eerste echte werkdag voor velen in het nieuwe jaar. Dus ik mis de aanleiding voor het gesprek. Maar de mening van de gesprekspartners is unaniem: januari is geen leuke maand. Ik hoor diverse redenen: goede voornemens die stranden, eenzaamheid na weken van al dan niet bewust georganiseerd gezelschap, voelbare werkdruk na het kerstreces, eindeloze donkere uren. Of je er gevoelig voor bent of niet: depressie ligt op de loer. Een aantal mogelijke oplossingen komen voorbij, maar worden ook net zo snel weer van tafel geveegd. Het onderwerp wordt uiteindelijk in mineur afgesloten. Ik schud mijn hoofd in het licht van de koplampen achter me. Ik heb de waarheid niet in pacht, en pretendeer dat ook geenszins. Ook ik uit wel eens al dan niet hoorbaar een krachtterm. Maar er is geen licht zonder duisternis, geen lach zonder traan, geen succes zonder inspanning. Januari wordt gevolgd door februari, en over een tijdje door mei. Heus waar. “Accepteer wat je niet kunt veranderen en verander wat je niet kunt accepteren”, sprak een wijs iemand ooit. En een nog wijzer iemand schreef het vervolgens op. Zoek dus de lichtpuntjes, of beter nog: veroorzaak ze. Dan zul je zien, het komt allemaal goed. Tot de volgende jaarwisseling.

Cesar says

img_1192.jpgBegin dit jaar was ik aanwezig bij een show van Cesar Millàn in Amsterdam. Het was geweldig. Zo gaaf om live op het podium te zien wat het effect is van jouw gedrag op een hond. Ik volg zijn denklijnen al jaren. Zijn opvatting dat een hond per definitie niet van knuffelen houdt, daar sta ik niet achter. Of wij hebben weer die uitzondering natuurlijk. Maar verder breng ik veel van zijn adviezen in praktijk. Op National Geographic bekijk ik de herhalingen van de herhalingen van zijn programma. Manlief kijkt meestal half mee vanachter zijn computer, en soms bespreken we een nieuw item gezamenlijk op haalbaarheid. Dus Darwin reageert op ‘tsk’ en holt tijdens het hardlopen keurig naast me zonder aandacht te besteden aan zijn omgeving. Leader of the pack in uitvoering. De komende week logeert Katrien bij ons. De hond van mijn schoonouders is vaker geweest en weet dat haar leventje hier enigszins afwijkt van thuis. En meestal is ze na een paar uur al weer helemaal gewend. Maar ze kijkt raar op, als Darwin netjes bij de voordeur gaat zitten wachten totdat wij als eerste het huis betreden. Normaal verdringen ze zich al nog voordat de sleutel in het slot gaat. Verbaasd vraagt ze Darwin om opheldering. Die haalt z’n schouders op en antwoordt: ‘Omdat Cesar het zegt!’

VIB

kerstcampagne 2017 coop‘Hebben we ideeën voor de kerstcampagne?’ Maar zat! En zo doken mijn collega’s en ik in een brainstorm. We werken voor een prachtig bedrijf en dat mag iedereen weten. En graag en bij voorbaat ook meedoen! Na enige ideeën over en weer, grapt mijn collega ‘Wie laat mijn rendier uit?’, dat is pas een mooie hulpvraag”. Maar in plaats van hilariteit, slaat deze slogan gelijk aan binnen het team. Op de website is ‘hond uitlaten’ een veelvoorkomende vraag, én aanbod. Waarom geen ‘rendier’? Onze professional op het gebied van kleur en vorm tovert gelijk een foto tevoorschijn van twee honden met een rendierpakje. Helaas is die niet rechtenvrij te gebruiken, maar ik veer gelijk op. “Onze Darwin heeft inmiddels een hele serie kerstfoto’s, zal ik eens kijken?” En zo gebeurt het dat onze hond ineens tot campagnebeeld is gepromoveerd. Trots en nieuwsgierig lanceren we de communicatie. Het gaat als een tierelier! Een aantal bekenden herkent uiteraard de eigenwijze blik. Als ik het onderwerp in kwestie het scherm van mijn mobieltje laat zien en de vele views, likes en deelacties, kijkt hij geïnteresseerd. En tovert dan een opgemaakt contract tevoorschijn: geen woorden, maar kluifjes! Ach ja. Je bent een Very Important Beagle of niet. Maar over de follow-up  campagne moeten we eerst nog maar eens om tafel.

 

Gelukkig

Tijdens DWDD afgelopen week vertelde Kim Putters dat we in Nederland eigenlijk best gelukkig zijn. We maken ons zorgen, zijn het niet overal mee eens en schromen nauwelijks om dat duidelijk te maken. En omdat we het per definitie niet unaniem eens zijn met elkaar, wekt dit ongenoegen op bij anderen. Maar het gaat dus best goed met ons. Het houdt me de dagen daarna regelmatig bezig. Manlief en ik worden ouder. Dat voel je met name ’s ochtends bij het opstaan. En als we veel lopen in Parijs. Maar de stramheid is over voordat ik onder de douche stap en meer dan 60 km in vier dagen doet ook menig jongvolwassene even naar adem happen. Darwin is fit en gezond, en dat geldt ook voor alle ouders. We hebben allebei een baan, en garanties tot aan je steeds verder opschuivende pensioen krijgt niemand meer. Dus ja, ook ik geef mezelf een royale 8,5. En toch, toch ben ik blij dat de datum van onze afspraak in het vizier is. Want ik ben in tegenstelling tot Manlief een beetje bijgelovig. Noem het voorzichtig. Want je kunt niet weten. Dus beter het zekere voor het onzekere. En daarom open ik stralend de voordeur als de heren aanbellen. Kom maar op, 2018! Een hand van een schoorsteenveger brengt geluk. Ik kreeg er vier, bij aankomst en vertrek!

Low battery

Vanuit een diepe slaap word ik onaangenaam tot bewustzijn gedwongen. Ik hoor een piepje. Net te indringend om te negeren, hoewel ik dat wel probeer. Barst! De batterij van een van de rookmelders is leeg. In de daaropvolgende minuten probeer ik de bron te traceren. Want dat heeft mijn vorige werkgever goed gedaan: ik ben volledig doorgeslagen waar het preventie aangaat. Er hangen zes rookmelders in ons appartement! Als ik de boosdoener heb uitgeschakeld, kruip ik snel weer naast Manlief. Die heeft al die tijd gewoon doorgeslapen. Om hem te wekken, moet je sterker in je sloffen staan. Maar net als ik wegzak in nieuwe dromen, hoor ik weer een piep. Verdraaid! Waarom die krengen er ’s nachts de brui aan geven, is me een raadsel. En dan heb ik het nog niet eens over het collectief optrekken! Maar ik heb wederom geen keuze. Ditmaal is het lastiger om op het geluid af te gaan. Zelfs Manlief moet eraan geloven. We stellen ons strategisch op. Maar begrijpen er steeds minder van. Dan open ik het kastje met de restanten van de verbouwing. Mijn kluskleren vol verfspatten, een halve fles terpentine, en … een rookmelder die nog opgehangen moet worden. Ik verwijder de batterij en grinnikend keren we terug naar de slaapkamer. Nog een paar uurtjes slapen. En hopelijk nu ongestoord!