Zwaarste dag

Officieel is het de op vijf na lastigste kilometer van België. Je krijgt er 340 cotacol-punten voor, wat dat ook moge betekenen. Een beginnende stijging van 21% en gemiddeld 14%. Volgens kenners is het gewoon de zwaarste. Punt. En wij gaan ‘m vandaag bedwingen. We rijden naar het startpunt in een prachtig dorpje hier vlakbij: La Roche en Ardenne. We dubbelchecken dat we voldoende water en kluifjes bij ons hebben en een gedownloade kaart voor als we noodgedwongen offline moeten. Het eerste deel is gelijk pittig steil. En brengt ons naar een prachtig bospad. Om ons heen horen we geluiden, maar we zien geen wild. Hoger en hoger stijgt het pad, om dan via een kilometerslange daling weer uit te komen bij het riviertje l’Ourthe. Ooit lang geleden hebben we hier met familie een kanotocht gemaakt. Ik herinner me flarden met mijn vader. Na een korte pauze gaan we verder. Tot we onderaan de Verschrikkelijke Kilometer staan. Er is geen woord van gelogen. Zelfs Darwin heeft er op sommige plekken moeite mee. Maar het lukt ons. Hijgend, bezweet en uitermate trots staan we op de top van de wereld, of van de Ardennen in dit geval. De rest van de 14 kilometer lange tocht is goed te doen. En als we op het marktplein aan een welverdiend biertje zitten, proosten we met elkaar. Op de vakantie! Dat we nog maar lekker mogen uitrusten.

Advertenties

Opladen

“Klinkt gezellig, hoor, jullie vakantie. Maar ik zou in slaap vallen!” Hij zegt het met een lach, gunt ons een ontspannen verblijf na de zakelijk en privé stevige maanden. En hij heeft nog gelijk ook: dat is precies de bedoeling. We zijn aan ontspanning toe, allebei. En Darwin past zich gewillig aan. Dus de bagage bestaat vooral uit boeken, gemakkelijk zittende kleding en een dekentje-voor-op-de-bank. Natuurlijk hebben we ook wandelschoenen mee: het eerste ‘ommetje’ van 11 km zit er al op. Maar verder gaat het nu om relaxen, opladen en bijslapen. Uren aan een stuk. En ik begin het te merken. Voel me vrolijk en energiek. Kijk zelfs in ons vakantiehuisje naar potentiële klusjes. De zon schijnt heerlijk op de herfstkleuren om ons heen. En we genieten. Volop!

Even helemaal uit

Mijn eerste actie ’s ochtends is het aansteken van de open haard. Het mag dan overdag nog steeds warm zijn voor de tijd van het jaar, maar de nachten hier zijn koud. En het is het enigste verwarmingsmiddel in dit vakantiehuis. Dan dek ik de tafel voor het ontbijt en laat Darwin uit. In m’n joggingbroek en een warme jas: de buren wonen een kilometer verderop en hebben weinig last van mijn onconventionele uitdossing. De rest van de dag bestaat uit lezen, wandelen, bijpraten, cocoonen bij het haardvuur, gemberthee met een eclairtje en relaxen. We waren er allebei zo aan toe: onze “zomervakantie”. En nemen het er nu dan ook uitgebreid van, samen met Darwin die zich moeiteloos aanpast aan dit ritme. “Let op: er is hier geen bereik!” waarschuwde de eigenaar meermaals. Hij bleek het gebrek aan televisiekanalen te bedoelen. Maar ook onze telefoons liggen het grootste deel van de dag op de kast. Even helemaal uit. Heerlijk.

De collega van

Mijn collega werd ooit aangereden. Tijdens zijn herstel ontstond het idee voor een website waar je kunt aangeven wat je voor een ander wilt doen. Een vraag kunt stellen of iemand je kan helpen. Zes jaar later doen 40000 mensen mee. En is zijn naam tot ver buiten de landsgrenzen bekend. Ik stel me dan ook regelmatig voor als ‘collega van’. En ben daar nog trots op ook! Gisterenavond was de première van de documentaire ‘Moeder aan de Lijn’ tijdens het Nederlands Film Festival. Drie indrukwekkende portretten van dochters die voor hun moeder zorgen. Letterlijk “in your face with a chair”. Eric Corton was een zichtbaar betrokken gastheer. Ik werk sinds begin van de zomer samen met de productiemaatschappij voor de aansluitende meet-ups die door het hele land gaan plaatsvinden. En werd als crew-lid op het podium bedankt door de geweldige regisseuse Nelleke Koop ten overstaan van een volle zaal. Zo gaaf! Het ontging me zelfs dat mijn naam ook nog op de aftiteling stond! Tijdens de afterparty voegde Nelleke zich even bij ons team voor een knuffel en welgemeende complimenten. En niemand begreep natuurlijk waarom ik in een hartelijke lach schoot toen mijn collega zich voorstelde als ‘collega van Dorine’! Maar hoe dan ook: kijk morgen naar RTL Late night voor een gesprek met Eric en Carin, een van de hoofdrolspelers uit de docu. De documentaire zelf is komende maandag om 21 uur te zien bij NPO2.

Reisje op de Rijn

Onze vertrekdag is populair: vele gasten in het hotel willen tegelijkertijd douchen, ontbijten en vertrekken. Maar niettemin verloopt alles op rolletjes en rijden we rond half 11 de parkeergarage uit. Tjoss, Koln, es war wieder toll! De beide moeders willen het uitje graag afsluiten met een tocht op de Rijn, na kilometers langs het water te zijn gereden. En zo parkeren we een half uurtje later in Düsseldorf. We vinden de aanlegsteiger vlakbij de Burgplatz, waar arme Jakobe door haar jaloerse zuster Sybille is vermoord en ze nu als Wit Wief rondwaart. We genieten van een heerlijk uur in de zon op het nadrukkelijk lager staande water. Terug op de kade vind ik nog een paar zeer toepasselijke souvenirs. En dan zit het er echt op. We rijden binnendoor terug naar huis, napratend over alweer nieuwe herinneringen aan het moedersweekeind 2018. Nu al benieuwd waar de reis volgend jaar naar toe gaat!

Keuls water en chocola

Na een lekker gevarieerd ontbijt pakken we de trein vanaf het station naast het hotel naar het centrum van Keulen. Eerste stop is de Dom. Net als vorige keer is er ‘helaas’ een mis gaande dus verder dan de entree komen we niet. Er is wel veel politie op straat: Erdogan komt een moskee openen en voor- en tegenstanders hebben zich verzameld. We lopen door naar het beroemde water van Keulen: 4711. En de winkel Maus & Co, de Duitse Loekie. Bij de bron van de Heinzelmannchen is het druk en stil. Een grote groep doven wordt via gebarentaal verteld over deze kabouters die ooit de burgers hielpen met klusjes. Dan is het tijd voor chocola. Veel chocola. De moeders gaan per taxifiets, Manlief en ik pakken de benenwagen. En genieten vervolgens van alle info en proeverijtjes! Voor het diner hebben we via Tripadvisor onze keuze op een klein Italiaans restaurant laten vallen: Marcellino. Het is op loopafstand van het hotel, maar volgens de eigenaresse helaas volgeboekt. Als we buiten een alternatief bespreken, komt ze ons achterna. Met wat passen en meten en niet te lang natafelen moet het lukken. En wat een feest. We eten heerlijk zonder enige druk te voelen en krijgen zelfs nog een kopje koffie. Aanrader voor een volgend bezoek. Moe maar voldaan rollen we ons bed weer in. Ons verheugend op de laatste dag van het moedersweekeind 2018.

Na een nacht vol mooie dromen over prinsen en jonkvrouwen nemen we afscheid van Schönburg: op weg naar het volgende sprookje. Al snel zien we een rots in de herfstzon hoog boven de Rijn uitsteken. Daar lokte Loreley menig bewonderaar naar zijn graf. Heinrich Heine maakte een gedicht over deze nimf: “Ich weiss nicht wass soll es bedeuten dass Ich so traurig bin”. Voorzichtig steken we met een pontje over naar de andere kant: je weet maar nooit of de schipper haar betoverende gezang nog in z’n hoofd hoort. Boven is het uitzicht magnifiek. En er is een bonus. Naast het bezoekerscentrum ligt een zomerrodelbahn. Samen racen we driemaal naar beneden en hebben de grootste lol! Dan rijden we verder naar Rhens. Hier werden koningen gekroond op een indrukwekkende stenen troon. Nadat ook wij voor de vorm even hebben plaatsgenomen, is het tijd voor het volgende  onderdeel van de dag. Met het oudste tandradbaantje van Europa bereiken we het kasteel waar Siegfried volgens het Nibelungenlied de draak versloeg. Ook hier kijken we onze ogen uit. We rijden het laatste stukje naar Keulen, waar we voor twee nachten inchecken. Loreley was treurig. Wij absoluut niet!