McDonalds

Het gras van de buren en zo: dat wat buiten je bereik ligt, heeft een ongekende aantrekkingskracht. Zo snakt mijn moeder al weken naar een broodje hamburger. Het volume van McDonalds-reclames wordt harder gezet en er gaat geen maaltijd voorbij of er wordt opgemerkt dat het (uiteraard) goed smaakt, maar ja …. Zo’n zin in McDonalds. En aangezien Koninginnedag toch ook een feestje is, had ik vandaag als verrassing alles in huis gehaald voor een McDonalds-maaltijd. Kadetjes, rode uienringen, tomaat, hamburgers natuurlijk. En na de bijbehorende frietjes volgde ijs met gecrunchte M&M’s als soort van alternatieve McFlurry. De blik in haar ogen was het meer dan waard. De manier waarop ze met één hand het broodje hamburger verorberde ook!

Advertenties

Goed of slecht nieuws

Afgelopen maandag meldde mijn moeder zich dus keurig op afspraak bij de specialist. Het zit erop, de periode waarin haar schouder onbeweeglijk in de riemen wordt gehouden, lag achter haar. Nu zou de revalidatie snel volgen. Inderdaad, allemaal verleden tijd. Want de specialist was enthousiast! En tevreden. Maar neemt nog steeds geen enkel risico, met het oog op eerdere ervaringen. En dus werd ze naar huis gestuurd met twee weken verlenging. Nog twee weken volhouden! Even op de tanden bijten!! Hou voor ogen waar je het allemaal voor doet: minder of geen pijn en bewegingsvrijheid!!! Mooie woorden. Voor een gezond iemand is twee weken net zoveel als ‘volgende week vrijdag’. Waar heb je het dus over. Maar iemand die de (slapeloze) uren telt, heeft een getal met drie cijfers voor ogen. En de eerste van dat rijtje is geen 1 of 2! Toen ze thuiskwam, vroeg ze vertwijfeld: ‘Is het nou goed of slecht nieuws, dat ik zojuist heb gekregen?’ Het is goed nieuws! Maar het moet heel even zakken. En dan gaan we er weer vol tegenaan. Al die 336 uren!

LOTR

De echte fans weten meteen over welk onderwerp het gaat: Lord Of The Rings. Ik was en ben nog steeds enorm in de ban van de ring. Als kind speelden we het spel Dungeons and Dragons, althans, mijn neven en mijn broer. Het was geen spel voor meisjes, want er kwamen orks en balrogs in voor. Maar daardoor las ik de boeken: de Hobbit en later ook de trilogie. Fantastisch. Het voedde mijn drang om meer fantasy te lezen. Peter Jackson vervulde dus onbewust een droomwens door de boeken te verfilmen. En hoe! We hebben de extended versions en inmiddels speel ik alle DVD’s inclusief appendixes voor de tweede keer af: uren en uren LOTR. Ik geniet van de achtergrondverhalen, de backstage-opnames en twijfel ernstig wie ik nu de leukste vind. Toch Frodo, met z’n prachtige melancholische blik? Hoewel, Andy Serkins maakt me aan het lachen. En ach, als ik naar Viggo kijk … Ik voel me deel van de familie, fan onder de fans. En of je nu van draken en orks en dwergen houdt of niet: je moet een diepe, diepe bewondering koesteren voor de makers van dit staaltje vakmanschap. Klasse, Peter Jackson! En een klein elfje vertelde me dat hij toch ook de Hobbit gaat verfilmen!

Mannen en spullen

We hadden een financieel meevallertje. En omdat we echt hard hebben gespaard het laatste half jaar, besloten we onszelf te tracteren op ‘iets leuks’. Na enige discussie werd dat een DVD-recorder. Nu kijk ik weinig televisie. En ik neem nog minder op. Het is dus met name ‘mooi speelgoed’ voor mijn man. Maar met een zoethoudertje ging ik accoord. Hij heeft wel gelijk: het kost me nu vaak teveel moeite om uit te vogelen hoe het ook alweer werkt. Ik overleef het wel als ik een bepaald programma mis. Maar mijn man denkt daar dus anders over. En dat bleek ook wel als je naar de zeer brede grijns op zijn gezicht keek boven die grote doos. Tja. Een man heeft spullen nodig. En sinds ik een man heb, heb ik nog nooit zoveel spullen gehad!

Collega’s

Gisteren hadden we een etentje met de collega’s van mijn man. Alweer! Want in februari was er een officieel teamdiner met partners. En vervolgens in maart een weekeinde skieen met ongeveer dezelfde groep. Het zijn leuke mensen en er wordt eigenlijk nauwelijks over het werk gepraat. Ze hebben een brede interesse en een leuk gevoel voor humor. Ik voel me er dan ook prima bij, als ‘partner van’ zijnde. Veel later dan mijn gebruikelijke bedtijd waren we dus pas thuis. Toen we nog even napraatten, mopperde ik tegen mijn man dat ik hem eigenlijk benijdde. Ik kan erg goed met mijn eigen collega’s overweg. Maar we zien elkaar nauwelijks buiten kantoortijd. Eigenlijk hebben we daar ook niet zoveel behoefte aan. De relatie is prima, maar werk is werk en prive is prive. Dat moet je respecteren en dat doe ik dan ook. Het antwoord van mijn man was echter duidelijk: ‘Jij kunt zakelijk goed met je collega’s overweg, maar het zijn geen vrienden. Bij mij is het precies andersom!’ Ik keek hem verbaasd aan, maar zag al snel de lach in zijn ogen: grapje! Ach, mijn oma zei vroeger al: ‘Je kunt niet alles hebben en ook nog tegoed houden’. Ik eet gewoon van twee walletjes. En lekker!

Origineel

Over origineel gesproken. Een blogcollega uit Canada bedacht eens iets anders dan een estafettestokje met vragen. Hij wilde iets ruilen. Enige voorwaarde was dat het ruilobject meer waarde had dan hetgeen hij aanbood. Het begon met een rode paperclip en eindigde met een luxe villa! Bijzonder creatief en leuk bedacht. Bovendien is er blijkbaar nog een markt voor ook! Iemand interesse in een pakje zakdoekjes?

Stadsgids

Hij vroeg het tussen neus en lippen door: ‘Jij woont er toch al je hele leven? Wil jij mij en mijn vriendenclub een rondleiding geven?’ En zonder na te denken had ik gereageerd. Tuurlijk, geen probleem. Om me pas later te realiseren wat ik had gedaan. Ik woon inderdaad al 41 jaar in dezelfde stad: geboren, getogen en gebleven. En de highlights ken ik wel. Maar om een groep toeristen van middelbare leeftijd wat leuke wetenswaardigheden te vertellen is toch iets anders. Gelukkig had mijn moeder een paar maanden geleden een voorzet gemaakt voor onze Schotse vrienden. En op internet vond ik ook nog wat leuke ditjes en datjes. Inmiddels ligt er dus een leuke route klaar. En heb ik er nog zin in ook!! Nu alleen nog zo’n kekke paraplu regelen.