Reünie klas 1981-1983

OLV.JPGSocial media is toch ook een handig informatiesysteem voor andere zaken dan het wel en wee van je familie en vrienden. Zo zag ik een paar weken geleden dat mijn oude school binnenkort 95 jaar bestaat. En dat ze dit vieren met een reünie. Ik volgde er met veel plezier de lessen en heb mooie herinneringen aan die tijd. Bovendien woon ik nog steeds in de buurt en rijd er dagelijks langs. Ik zie zelfs regelmatig leraren die me ooit probeerden op het goede spoor te krijgen. Maar een reünie? Vooral mensen die ik niet (her)ken. Ik vink het vakje ‘geïnteresseerd’ aan en laat het daar even bij. Maar vandaag verschijnt er een online krantenartikel over het jubileum. Ik zie een aantal foto’s van toen. Herken een leraar waarvan ik jaren geleden de uitvaart bijwoonde. Het begint weer te kriebelen. Toch maar gaan? Ik maak het entreegeld over en zet het evenement in de agenda. Ik tag een aantal oud-leerlingen met wie ik via Facebook contact heb. Gaan jullie mee? For old times sake! Al is het maar om te laten zien dat we nog steeds niets veranderd zijn.

Advertenties

Python met satésaus

pythonHet stond op alle lokale, nationale en zelfs internationale nieuwssites: de originele Python gaat de Efteling verlaten. De achtbaan wordt volledig van nieuwe onderdelen voorzien. Bezoekers kregen de gelegenheid om ‘afscheid’ te nemen en nog een laatste ritje te maken in het oude beest. Het bericht was net zo wereldschokkend als de introductie in 1981. Diverse blogs riepen op hun volgers op om herinneringen te delen. Mijn gedachten gaan terug. Ver terug. Ik was een tiener en aangezien we niet zo heel ver van Kaatsheuvel wonen, kwamen we met enige regelmaat in het pretpark. We vermaakten ons in het sprookjesbos, reden rondjes in de carrousel, genoten van de rust in de Gondoletta, en als ik dapper genoeg was hield ik mijn ogen open in het Spookslot. Eventjes. En toen kwam de Python dus. Onze buurman Harry daagde me uit voor een weddenschap: “Als jij daar een ritje in maakt, trakteer ik je op een frietje met satésaus.” Voor zover ik weet, had ik niets met ‘friet met satésaus’. Maar wel (en nog steeds) met uitdagingen! Dus ik haalde diep adem en stapte met bibberende knieën in het treintje. Ik heb gegild! Maar dat hoorde zo. En ik overleefde het. Kreeg het beloofde bakje friet met satésaus. Het was leuk en ik denk er met veel plezier aan terug. Straks kun je onderdelen van de Python kopen in de giftshops van de Efteling. Als herinnering. Voor mijn herinnering heb ik geen symbool nodig. Die blijft oneindig houdbaar.

Halfvol

Met een half oor luister ik naar de discussie op de radio. Mijn beide ogen en het resterende anderhalve oor heb ik nodig voor het verkeer op deze eerste echte werkdag voor velen in het nieuwe jaar. Dus ik mis de aanleiding voor het gesprek. Maar de mening van de gesprekspartners is unaniem: januari is geen leuke maand. Ik hoor diverse redenen: goede voornemens die stranden, eenzaamheid na weken van al dan niet bewust georganiseerd gezelschap, voelbare werkdruk na het kerstreces, eindeloze donkere uren. Of je er gevoelig voor bent of niet: depressie ligt op de loer. Een aantal mogelijke oplossingen komen voorbij, maar worden ook net zo snel weer van tafel geveegd. Het onderwerp wordt uiteindelijk in mineur afgesloten. Ik schud mijn hoofd in het licht van de koplampen achter me. Ik heb de waarheid niet in pacht, en pretendeer dat ook geenszins. Ook ik uit wel eens al dan niet hoorbaar een krachtterm. Maar er is geen licht zonder duisternis, geen lach zonder traan, geen succes zonder inspanning. Januari wordt gevolgd door februari, en over een tijdje door mei. Heus waar. “Accepteer wat je niet kunt veranderen en verander wat je niet kunt accepteren”, sprak een wijs iemand ooit. En een nog wijzer iemand schreef het vervolgens op. Zoek dus de lichtpuntjes, of beter nog: veroorzaak ze. Dan zul je zien, het komt allemaal goed. Tot de volgende jaarwisseling.