Ardennen

De regelmatige lezers weten genoeg: we hebben een hectische tijd achter de rug. Leuke dingen, zoals De Jurk en minder leuke zaken als de ernstige ziekte van een vriend. We zijn er dus hard aan toe om er even helemaal tussenuit te gaan. Geen telefoon of internet (snik), maar warme sokken en veel buitenlucht. Geen wekker of afspraken, maar een open haard en een dvd-speler. Een stapel boeken. Chocomelk met slagroom. Herfstkleuren. Kortom: we zijn er even vantussen. Fijne week! We komen terug, maar nu even niet.

Advertenties

Gemakkelijk

Terwijl mijn verloofde de auto uitlaadt, loop ik door naar de keuken. Ik pak voorzichtig een van de antieke portglaasjes uit de kast. Ik heb er twee van mijn schoonouders gehad en ben er erg trots op. Ik vul het glaasje met port, lekker in deze tijd van het jaar. Dan open ik de koelkast en roep tegelijkertijd: “Wil je een bockbiertje of een gewoon?” Mijn verloofde vraagt hoeveel bockbiertjes er nog zijn. Ik kijk even en roep dan: “Geen”. Hij antwoordt: “Doe dan maar een gewone!” Was het leven altijd maar zo gemakkelijk!

Toen

Het gaat naar omstandigheden goed met onze zieke vriend. Hij is kilo’s afgevallen, krijgt bloed bij om zijn vermoeidheid de baas te kunnen en heeft zijn tweede chemotherapie achter de rug. Over een paar weken weten we of het aanslaat. Hij is realistisch, waardoor het niet moeilijk is hem te bellen of te bezoeken. En dat gebeurt dan ook veel en vaak door familie, vrienden en collega’s. En wat zo grappig is: contacten van toen om hem heen worden ineens weer afgestoft en aangehaald. Er is een heel netwerk aangelegd, als vanzelf, waarin we elkaar op de hoogte houden van zijn wel en zijn wee. Waar we elkaar eerst wat afstandelijk groetten in de zakelijke wandelgangen, maken we nu een praatje. Vaak gaat het niet eens om hem! Merkwaardig toch, de impact van zo’n ziekte. Maar ook ontroerend en warm!

Suikertante

Mijn schoonzusje stond op het antwoordapparaat. Ze had soep gemaakt en of Floppy interesse had in het schenkeltje. Tja. Ik maak zelden soep. Ik houd er niet zo van. Terwijl de meeste supermarkten zeer handige soeppakketten hebben. Maar Floppy is stapelgek op die botjes met merg in het midden. Hij heeft er standaard drie in voorraad. Daar knaagt hij op, al is het laatste sliertje vlees allang weggegeten. ’t Is goed voor zijn tanden. En als de baas gaat stofzuigen, is het het eerste dat in veiligheid wordt gebracht. Ik hoefde dus niet lang na te denken over het antwoord: ‘ja, heel graag’. Floppy is het zelf gaan halen. Hij heeft geen suikertante, maar een schenkeltante!

Geheugen

Natuurlijk hoort een strandwandeling te worden afgesloten met iets lekkers, dus doken we een strandtentje in. Toen de serveerster vroeg wat we wilden drinken, gaven we onze bestelling op: twee cappuccino, een gewone koffie, een thee en een warme chocomelk. En daarnaast een waldkorn gezond, een tosti ham-kaas en voor mij een pannenkoek met appel en kaas. Terwijl ze wegliep, zeiden we tegen elkaar dat het toch een kunst op zich was, een bestelling voor vijf personen onthouden. Een paar minuten later keerde het meisje terug: “Sorry, hoor, maar willen jullie de drankjes nog een keer herhalen?” We lachten en herhaalden onze wensen. De drankjes werden gebracht, en even later de tosti en het broodje. En toen niks. En dat bleef niks. Uiteindelijk hebben we het nagevraagd. Wat bleek, ze was de hele pannenkoek vergeten! Inderdaad een hele kunst, zo’n bestelling onthouden!

Texel

Vandaag even heen en weer geweest naar Texel. Mijn moeder wilde graag twee schapenvachten voor op de bank en die had ze met haar verjaardag toegezegd gekregen. In februari dus! Het was er gewoon nog niet van gekomen. We hadden geen files en de boot voer in verband met de herfstvakantie tweemaal per uur in plaats van een keer. Eerst een lange strandwandeling met een flinke wind. Heerlijk. Alle spanningen van de laatste weken vlogen tussen mijn oren uit. Toen naar de zeehonden van Ecomare. De door ons geadopteerde zeehond was er nog steeds, hij wordt niet meer uitgezet omdat hij toch telkens terugkomt. Wat wil je met zulke adoptieouders! En als laatste dus de schapenvachten. Met een lekkerbekje achter de kiezen togen we weer terug naar huis. Het mooie kapsel van gisteren is verleden tijd, maar we hebben een heerlijke dag gehad.

Open dag

Mijn kapster is zelfstandig ondernemer geworden. Een paar dagen geleden is haar zaak officieel geopend. Trots liet ze me het pand zien. Ik vroeg haar wanneer de Open Dag gepland was. ‘Komt er niet’, zei ze meteen. Verbaasd vroeg ik haar naar de reden. ‘Dat is heel eenvoudig. Als ik een Open Dag geeft, komt daar uiteraard veel volk op af. Gezellig met een hapje en een drankje. Terwijl een deel daarvan niet terugkomt als klant. Daarom geef ik mijn klanten liever iets extra’s!’ En zo kwam het dat ik met een keurig gekapt hoofd en een grote bos bloemen even later weer buiten stond. Leuk!