Volhouder

Vandaag is het precies een jaar geleden dat manlief is gestopt met roken. Moest stoppen, omdat ’s ochtends een hartinfarct was geconstateerd. Het was niet zijn vrijwillige keuze, maar de beelden die ons werden getoond, waren duidelijk. Doorgaan was geen optie. Dat maakte het overigens niet gemakkelijker. Vanaf zijn 14e heeft hij gerookt, en met hem zijn broers, zus, ouders en vrienden. Roken stond synoniem met gezelligheid. Ikzelf heb nooit gerookt. En had dus ook weinig idee over hoe lastig het zou zijn als de ontgifting eenmaal achter de rug was. En dat was het! Maar manlief zette door. Ook op moeilijke momenten. Ook toen hij zich niet merkbaar gezonder voelde. Nu heeft hij 365 dagen achter de rug. En hij is nog steeds vastbesloten om rookvrij door het leven te blijven gaan. Alleen als de Maya’s gelijk krijgen en de wereld in 2012 vergaat. Dan slaat hij zijn armen om mij heen, steekt een sigaretje op en gaat er eens goed voor zitten. Ik heb in elk geval vandaag een cadeautje gekocht: een laptophoes in de vorm van een boek. Als aanmoediging om het vol te houden als de Maya’s het laten afweten.

Afscheid

Waar je ook kijkt, overal in de kerkbanken zie je pakjes zakdoeken klaar liggen. De zon schijnt door de gebrandschilderde ramen. Een lieveheersbeestje vliegt door het gangpad. Vandaag nemen we afscheid van onze collega. De kerk is afgeladen vol, geen plek is onbezet. Wat zou ze dit fijn hebben gevonden. Als ze naar binnen wordt gereden, geflankeerd door collega’s en vrienden, rollen de eerste tranen. Ze heeft zelf de hele dienst nog geregeld. De muziek gekozen, de sprekers gevraagd. Haar laatste wens was dat de aanwezigen na afloop een compleet beeld van haar zouden hebben. Haar vader, haar vriendinnen, haar beste vriend en haar collega’s vertellen. Soms vechtend met hun eigen verdriet bewijzen ze haar welverdiende eer. Er is ruimte voor vertedering, voor een glimlach en weer die traan. Als laatste leest de mevrouw die de uitvaart begeleidt haar afscheidsbrief voor. Ze beschrijft haar ziekte, haar wanhoop maar ook alle mooie momenten, de vele blijken van vriendschap en genegenheid. Ze was nog lang niet uitgeleefd, maar zoals ze zelf zei: ‘de koek is op’. Buiten lopen we met onze armen om elkaar heen in de zon terug naar ons eigen leven. Je bent pas dood als niemand meer over je praat. Zij zal nog een hele tijd leven!

Groots

Al een paar jaar verrast onze onderbuurman, tevens vroegere bedrijfs-leider, me met een gigantisch groot paasei. Gewoon, zomaar, omdat hij weet hoeveel plezier hij me ermee doet. Een immens groot plezier namelijk! Want behalve dat we het goed samen kunnen vinden, hij mijn pakketjes aanneemt en ik snel de sleutelhouder bel als het alarm afgaat, is er eigenlijk geen reden waarom hij dat zou ‘moeten’ doen. Dat weet hij en dat weet ik. Dus elk jaar opnieuw ben ik weer in blijde afwachting of ik word verrast. Maar dit keer was mijn moeder hem voor. Zij verblijdde me met een enorme grote paashaas van chocola! Ik denk graag in het groot. Mijn moeder gelukkig ook!

Van het meisje en de kip

Tja, jullie weten dat ik kortgeleden jarig was. En een jaartje aan mijn respectabele leeftijd mocht toevoegen. En soms vraag je je dan toch af hoe de jongere editie tegen je aankijkt. Ik bedoel maar, ik voel me helemaal nog niet ‘middelbaar’. Maar de kans is natuurlijk aanwezig dat ik nu zo’n beetje halverwege mijn houdbaarheidsdatum ben. Ik weet nog dat ik een jaar of 24 was. Ik trok veel op met twee collega’s die ‘echt oud’ waren. We scheelden namelijk wel negen jaar! Toen ik zelf die leeftijd had bereikt, lachte ik erom. Begin 30 ligt je hele leven nog voor je! Nee, dan 40. Dan keek je toch wel steeds vaker naar het rek met trivera-jurken. Dat dacht ik althans. Nu gedraag ik me als een kind in de snoepwinkel als ik het echt naar mijn zin heb! En krijg ik meestal verbaasde blikken als ik zeg hoe oud ik ben. Maar een bevriend collega maakte vandaag wel een heel leuke opmerking. Of beter gezegd: haar zoon. We waren een paar weken geleden bij haar thuis op bezoek. Ik had iets leuks meegenomen: een porceleinen schaal in de vorm van een kip met paaseitjes. Toen ze gisteren iets aan hem vroeg, antwoordde hij: ‘Weet je dat niet meer? Dat heb je beloofd toen dat meisje met die kip hier was!’ Tom, bedankt, je maakt mijn dag helemaal goed!

Time to say goodbye

En weer moeten we afscheid nemen van een collega. Te vroeg, heel veel te vroeg. Ruim een jaar geleden hoorde ze dat ze ernstig ziek was. Ik heb diepe bewondering voor de manier waarop ze ermee om ging. Ze vocht en wist van geen opgeven. En troostte daarnaast degenen om haar heen die het moeilijk hadden het grote onrecht te accepteren. Ze was toegankelijk, het was eenvoudig om met haar in contact te komen en te blijven. Een paar weken geleden ging het slechter. En kreeg ze het eindoordeel te horen waar ze zolang tegen gestreden had. Zelfs toen wist ze de kracht te vinden om van iedereen die haar al die tijd gesteund had afscheid te nemen. Hoewel, het was eigenlijk geen afscheid. Daar hield ze namelijk niet van. Dag Cindy! Je mag nu eindelijk rusten. Groetjes daarboven. En tot ziens als het ook mijn tijd is.

Floppy gaat voor het goede doel!

Op 25 april gaan mijn moeder, Sydney, Floppy en ik drie kilometer wandelen voor het goede doel. Stichting Hulphond organiseert de wandeling, die wordt gecombineerd met de verkiezing ‘leukste hond van Nederland’. En vanaf het moment dat hij dat laatste hoorde, zeurde Floppy voortdurend aan mijn hoofd of hij ook mocht meedoen. Dat hij hoogbejaard is en eigenlijk wat rustiger aan moest doen, was duidelijk aan dovehondsoren gericht. Uiteindelijk ging ik overstag. Vanaf nu is hij officieel deelnemer! Maar hij heeft natuurlijk wel hulp nodig. Jouw hulp! Want hoe meer stemmen, hoe hoger de kans dat hij bij de laatste twaalf uitkomt. Vind jij hem ook de leukste hond van Nederland dit jaar? Stuur dan snel een SMS met ‘Hond 2043’ (let op de spatie!) naar 4414. Het bericht kost 60 eurocent en gaat volledig naar de goede doelen Amivedi Nederland en Stichting Hulphond. Floppy rekent op je (en ik ook)!

Dagje Dortmund

Ik weet eigenlijk niet waar ik het meest naar uitkeek: het uitslapen, de gezellige dag met manlief en moeder in Dortmund of de signeersessie van Diana Gabaldon. Maar vanaf het moment dat ik wakker werd, zat alles mee. Lekker geslapen, een vrolijke Floppy en ruim voor de afgesproken tijd bij mijn moeder. Haar vriendin zwaaide ons uit, zij zou een oogje op de honden houden vandaag. Het was redelijk druk op de weg, maar we schoten goed op. En om half 1 zaten we achter een heerlijk vers broodje. We brachten een bezoek aan een toilet voor 8,50 euro per persoon (verhaal apart). We scharrelden wat rond in allerlei leuke winkeltjes, kochten een nest knuffeleendjes voor Pasen en waren ruim anderhalf uur vantevoren al in de boekenwinkel. Het was er warm en naast een jongen, een echtpaar en drie meisjes stond de signeertafel er maar verlaten bij. Dus besloten we de lente te vieren met een glaasje wijn op het terras vlakbij. Toen we na een half uur terugkwamen, stond er zeker twintig man te wachten. En voor we een kwartier verder waren, was dat aantal bijna vertienvoudigd! Maar het was het waard. Ze kwam op tijd, nam alle tijd voor elke fan en zette haar fraaie handtekening in onze boeken. En ze beloofde lachend onze hartelijke groeten te doen aan de hoofdpersoon! Dansend verlieten we de winkel. De terugweg werd in opperbeste stemming afgelegd, even onderbroken voor een heerlijk etentje. ’t Was een zalige dag. En ik kijk nu al uit naar haar volgende boek!