Geheim

In korte tijd is het me een paar keer opgevallen: bij ons eigen bedrijf, maar ook in het politieke Den Haag. Er is een geheim. En er is een lek. En dus lekt het geheim uit voordat dit de bedoeling was. Of niet? Dient een uitlekkend geheim een hoger doel? Snelheid van communicatie wellicht? Het is inmiddels bewezen dat je niet meer mensen in kortere tijd kunt bereiken dan met de mededeling dat het niet doorverteld mag worden. Maar iedereen kent het spelletje dat je iets in een kring moet doorfluisteren. De uiteindelijke boodschap lijkt in de verste verte niet meer op het originieel. Ik kan dus nauwelijks wachten op de officiele communicatie van het uitgelekte geheim.

Advertenties

TEST

Een vriend van ons verzamelt pinguins. Foto’s, beeldjes, radio’s, alles waar hij aan kan (laten) komen. Die moet nu dus maar niet verder lezen. De overbuurman is een grote dierenvriend. Ook hem raad ik dit stukje ten zeerste af. Echt fanatieke Olympische spelen-fanaten kunnen beter doorklikken naar een ander log. En zo zullen er nog wel meer lezers zijn, die na het lezen van mijn stukje boos, gekwetst, verdrietig of beledigd zijn. Mijn welgemeende excuses bij voorbaat. Maar ik vind het zo ontzettend leuk. Ik kan gedurende de dag bijna niet wachten tot ik weer thuis ben en achter de pc kan gaan zitten. Dus wees gewaarschuwd! Klik niet hier als je het niet vertrouwt!

Struisvogels

Gisteren was er een familiedag van mijn vaders kant. Door omstandigheden konden mijn verloofde en ik alleen tijdens het diner aanschuiven. Maar we hoefden niets te missen, want verhalen werden in geuren en kleuren verteld. Ze hadden een champignonkwekerij en een struisvogelfarm bezocht. Met name het laatste was erg indrukwekkend geweest. Struisvogels zijn behoorlijk grote beesten. Een ei is vergelijkbaar met 24 kippeneieren. En ze zijn ontzettend sterk. Voor mannetjes moet je helemaal oppassen. Vooral als ze rode poten en een rode snavel hebben. Dat betekent namelijk, dat ze zich willen voortplanten. Ze laten zich door niets weerhouden. Mijn tante gierde het uit van het lachen toen ze dit vertelde. Ze hadden een paar van zulke beesten gezien. De rest van de avond heb ik gezellig bijgekletst met ooms, tantes, neven en nichten. Maar ik heb de hele nacht gedroomd dat ik achterna werd gezeten. Door struisvogels met rode poten!

Scoubidou

Op de verjaardag van mijn schoonzusje twee weken geleden werd ik door de twee nichtjes van mijn verloofde enigszins meewarrig aangekeken. Ik kon namelijk niet scoubidouen. Met verbazing en respect zag ik hen in no-time allerlei ingewikkeld ogende knopen leggen, waardoor er een staafje verscheen. De oudste kon het geduld opbrengen om me een knoop te leren: vierkant. Volgende week, als mijn schoonmoeder 65 jaar wordt en we ter gelegenheid daarvan een heel weekeinde samen doorbrengen, zullen ze me nog twee knopen leren: rond en plat. In de tussentijd moest ik maar goed oefenen. Dus nu heb ik een eigen gefabriceerd staafje. Net als vroeger met punniken, heb ik geen idee wat ik ermee moet doen. Maar ik kan scoubidouen! O zo.

Kunst

Mijn werkgever is een groot voorstander van het brengen van kunst onder de mensen. In ons kantoorgebouw vind je dan ook van alles terug: van hypermodern tot klassiek, van laagdrempelig tot volstrekt onbegrijpelijk. Ik heb niet zoveel met kunst. De oude meesters kunnen me nog wel boeien. Maar je zult me niet gauw in adoratie voor een vormloos stuk plastic vinden, dat door de maker met veel kunst- en vliegwerk in elkaar geknutseld is. Ik heb dan ook alle begrip voor de handeling van die Britse schoonmaakster. En de conclusie van de kunstenaar vind ik zo mogelijk nog kunstzinniger!

Werk

Ze vertelt over haar werk. De printer staat in haar te kleine kantoor, nutteloos. De snoeren liggen ernaast en ook de doos is nog aanwezig, want misschien moet hij terug. Op haar bureau ligt een stapel afgekeurde relatiegeschenken. Haar ‘in’-bak heeft het formaat van een archiefkast, in haar ‘uit’-bak kan ze haar naam schrijven in het stof. Haar werkzaamheden bestaan op dit moment eigenlijk alleen uit herprioriteren, uur in, uur uit. En net toen ze wilde gaan gillen uit onmacht, kwam een collega met een stapel archiefwerk binnen: ‘De baas zegt dat jij dit voortaan doet omdat ik het zo druk heb’. Ik vraag haar waarom ze daar eigenlijk nog werkt. ‘Maar ik heb echt leuke collega’s’, is haar antwoord. ‘En je kunt enorm lachen met de twee bazen, ze hebben heel veel humor. Het werk is afwisselend, als je eraan toekomt. Bovendien is alles bespreekbaar. Dus a.s. maandag zal ik hun oren eens wassen over mijn werkvoorraad.’ Ze lacht, vrolijk en blij. Zo zie je maar, ‘werk’ kent vele facetten. Je moet er de leuke uit weten te pikken. En dat doet ze!

Gevulde speculaas

Mijn collega vertelde gisteren enthousiast dat ze in februari voor het eerst op wintersport gaat met haar Vriendje en zijn familie. Wat of ik dacht dat ze allemaal nodig had? En sindsdien is het helemaal mis met mij. De zomer is voorbij, het is tijd voor lange avonden met gevulde speculaas, opstaan terwijl het buiten nog donker is en lekkere warme truien! Tijd om de videorecorder af te stoffen en bandjes van de vorige wintervakantie te draaien in plaats van boeken lezen op het dakterras. Mijn heerlijke kacheltje met de namaakblokken hout aan. Dat soort zaken. Heerlijk! Maar toen ik het tegen mijn schoonzusje vertelde, merkte zij rustig op, dat zij hun zomervakantie nog tegoed hebben. Zij gaan eind september naar Canada. Of ik een beetje wilde dimmen!! En dat deed ik dus maar.