Ziekjes

Ik hoor het mezelf nog zeggen tegen Manlief, tijdens de training voor de Vierdaagse: ‘Maar we laten ons niet nat regenen, hoor. Ik heb een zeer drukke week met allerlei belangrijke activiteiten. Ik mag niet ziek worden.’ Zondagavond merkt Manlief op, dat ik telkens kuch. En die nacht drijf ik mijn bed uit. De eerste vitamines en aspirines worden in stelling gebracht, maar tevergeefs. Dinsdagavond kom ik thuis met 39 graden koorts! ‘Het kan echt niet!’, klaag ik niet zo heel zachtjes. Gelukkig is de koorts de volgende ochtend weg. Net als mijn stem. ‘Je bent niet onmisbaar!’, foetert mijn leidinggevende. Op mijn verwonderde ‘O?’, voegt hij er toegeeflijk aan toe: ‘In elk geval niet bij dit overleg. Beloof dat je niet eigenwijs zult zijn!’ Ik gehoorzaam plechtig, toch te moe om te protesteren. En kijk een paar uur verder terug op een alweer geslaagde bijeenkomst. Vandaag kijkt onze leverancier me hoofdschuddend aan: ‘Je ziet er moe uit. En het wil ook maar niet opschieten met die verkoudheid, he!’ Ik pak het drukwerk aan en glimlach. ‘Ben inderdaad blij dat het weekeinde is. Maar wat een prachtige week was het weer!’ 

Advertenties

Beagledieet

IMG_3624

Darwin kreeg vervelend nieuws begin januari. Hij woog te zwaar en moest echt op z’n lijn gaan letten. En dus gingen we vaker te voet. Vielen er minder brokjes in zijn bakje. En klonk er sporadisch ‘kluifje erbij?’ Het resultaat mag er zijn: ruim zes weken later is hij een hele kilo kwijt. Hij oogt ranker, holt harder en is uitermate uitbundig. Er is maar een Maartje. Zijn focus is onveranderd en muurvast gericht op voedsel. Dus als er tijdens het opscheppen een zilveruitje ontsnapt, duikt hij erop af. Ik waarschuw hem beheerst: ‘Laat maar, lust je niet!’ Maar hij hoort me niet eens. Keer op keer neemt hij het uitje in z’n bek om het met een vies gezicht weer uit te spugen. Uiteindelijk slikt hij het toch maar door. Ik schud mijn hoofd. Beagles blijven Beagles. En brokjes blijven brokjes. Punt uit.

Sonneveld

IMG_3618

Ik verheug me er al weken op: het verjaardagscadeau voor mijn schoonvader. Met z’n vieren naar Wim Sonneveld met Tony Neef, Bill van Dijk, Freek Bartels en Mariska van Kolck. In het De La Mar in Amsterdam met een etentje vooraf. En het is zelfs nog leuker, mooier en gezelliger dan ik had verwacht. We hebben prachtige plaatsen en ik zie zelfs de lichtjes in Tony’s ogen. Het liedje van Hekkie raakt me en ik zing samen met de rest van de zaal zachtjes het Amsterdamse volkslied mee: ‘Aan de Amsterdamse grachten’. Als de voorstelling is beëindigd, laten we in de auto naar huis met een kleine omweg langs de woonplaats van mijn schoonouders alle herinneringen nog eens voorbij komen. Ik was pas 9 jaar toen hij stierf. Maar ik kende toch meer van zijn teksten dan ik dacht! Om 1 uur duikel ik mijn bed in. Ik slaap nog voordat ik Manlief welterusten kan zeggen. De volgende ochtend ben ik katerig en kortaangebonden, vooral naar mezelf toe. Als ik thuis kom van de boodschappen, heeft Manlief de muziek aangezet. Ik hoor ‘Margootje’ en ‘Het Dorp’. Ach. Eerst maar eens ontbijten. Dan Darwin ophalen bij z’n logeeradres. En de tweede training voor de Vierdaagse zal mijn hoofd wel opfrissen. Het was een heerlijke avond.

Midlifecrisis

IMG_3612

Als klein meisje was ik gek op zielige versjes en liedjes. En ze konden me niet verdrietig genoeg zijn. Hoe vaak mijn moeder moest zingen over de broek van Jantje, die helaas het leven kostte van zijn moeder. Of het meisje met de bal dat zo jammerlijk in die donkere gracht eindigde. Een soldaat waarvan volgens mijn herinnering zo’n beetje alle ledematen afgeschoten waren, maar die ‘gelukkig’ nog net in de armen van z’n moeder kon sterven. Mijn eerste langspeelplaat was een verzameling van Nederlandstalige liedjes met de knaller ‘Papa, loop toch niet zo snel!’ Hartverscheurend. Ik weet eigenlijk niet precies waarom het me zo raakte. En naarmate ik ouder werd, nam mijn fascinatie gelukkig normale vormen aan. Maar de laatste tijd betrap ik me op Googlende acties naar lyrics. Omdat ik een bepaalde alinea of strofe niet meer volledig weet. Declameer ik ‘Moeder konijntje’ voor Darwin die zich niet helemaal fit voelt. En zing ik mee met diezelfde hardlopende vader die ineens op de radio te horen is. Wederom: geen idee naar de reden van deze opleving. Ben ik nog op tijd voor een midlifecrisis?

Besef

IMG_3609

Het is donker buiten, maar op het water weerspiegelen de lichtjes van onze hoofdstad. Een boot vaart voorbij, een felle lamp op de voorplecht. Ik neem een slok koffie en geniet van de rust. Er speelt een deuntje op de achtergrond. Ik voel me tevreden en blij. En beleef het moment bewust: eentje om te onthouden voor als het een keer tegenzit. Lang hoef ik daar niet op te wachten: een dag later gaan een aantal dingen absoluut niet zoals ze moeten gaan. Het gevoel van grip ontglipt me en dat frustreert. Ik tandenknars en zet me schrap. Het kan altijd erger, natuurlijk, maar leuk is anders. Met een diepe frons en een gemompelde verwensing besef ik dat het soms meezit. En soms niet. Maar hoe dan ook: het is zoals het is. Kwestie van doorzetten. Weer een paar dagen later drijf ik in extreem zout water van een Spa. Manlief zweeft nagenoeg gewichtloos in het bad naast me. Achtergrondgeluiden vervagen met mijn oren onder water. Weer hoor ik muziek, ditmaal in mijn hoofd. Een nummer van weleer: Frank Sinatra met ‘Love’s been good to me’. Het leven is goed. Je kunt het je maar beter bewust zijn.

Nieuwe poging

4daagse

Op de bucketlist van Manlief en mij staat al een aantal jaren het meedoen aan de Vierdaagse van Nijmegen. Vorig jaar hebben we letterlijk de stoute schoenen aangetrokken en hebben we ons opgegeven. We waren al een heel eind met de training toen we te horen kregen dat Manlief uitgeloot was. En in het kader van ‘samen uit, samen thuis’ heb ik vervolgens mijn aanmelding ingetrokken. Dit jaar wagen we een nieuwe poging. We kunnen ons vanaf 2 maart aanmelden en horen op 10 april of we mee mogen doen. Vandaag is de eerste trainingsdag. Een luttele 5 km om mee te beginnen. Manlief heeft z’n volledige bepakking paraat, ik reserveer dat voor de échte afstanden vanaf 10 km. Darwin dartelt om ons heen, altijd in voor een stevige wandeling. De at random-gekozen route leidt ons gedeeltelijk door een nieuw gedeelte van de stad. We praten over gebeurtenissen van de afgelopen dagen en kijken verbaasd naar de uitdossingen van mensen die richting de binnenstad lopen om Carnaval te vieren. Het weer is prima: droog en niet te koud. Na krap een uur staan we weer voor de deur. De kop is eraf. Nu de rest nog.

Beagle in business

IMG_3600

‘Oh, what a cute dog!’ Onmiddellijk trekt Darwin zijn cutest blik open. De dame in kwestie zakt in adoratie door haar knieën. ‘He really is adorable.’ Nog voordat ze is uitgesproken, is Darwin inderdaad zichtbaar aanbiddelijk. Ik speel het spel voor de vorm mee: ‘Darwin: zit!’ ‘You don’t say: he’s really called Darwin? Super!’ Het onderwerp van gesprek weet zich inmiddels niet meer in welke bocht te wringen om aan te tonen dat hij alle superlatieven waar maakt. Op z’n slofjes. De dame streelt zijn hoofd en rukt zich dan los van het oogstrelende onderwerp van gesprek. Ik geef de Beagle het commando de leider te volgen en wonder boven wonder gehoorzaamt hij. En terwijl we onze weg vervolgen, zie je ‘m denken: ‘Just an ordinary day being a Beagle.’