Brabbelen

IMG_3351

‘Mgmomq njam brumbl mraw begoe?’ Ik hoor duidelijk het vraagteken aan het eind van z’n zin. Zonder me om te draaien van het fornuis antwoord ik: ‘Caitlynn is niet hier. Ik denk dat ze zich heeft verstopt.’ Hij brabbelt iets bevestigends, die indruk had hij zelf ook al. ‘Agoe mjamdammble kwijnie?’ Nu kijk ik mijn neefje van anderhalf aan en glimlach. ‘Dat is het leuke van verstoppertje spelen. De een moet de ander proberen te vinden. Als ik het verklap, is het niet leuk meer, he?’ Omdat ik mijn hoofd schud, schud hij ook z’n hoofdje. Dan wijst hij opzij: ‘Mickey!’, zegt hij luid en duidelijk. ‘Heel goed, dat is Mickey Mouse!’, complimenteer ik hem. ‘En nu gauw Caitlynn zoeken, want we kunnen zo aan tafel.’ Hij holt gelijk weg. Was alles in het leven maar zo eenvoudig als praten met peutertjes.

Aannames

‘En ik weet niet waarom?’, schrijf ik onthutst naar Manlief. En vervolgens som ik een aantal “wat als dit’s” en “wat als dat’s” op, variërend van niet-de-moeite-van-het-vermelden-waard tot worst-case-scenario-ever. Manlief weet raad: ‘Wat het ook is, jezelf voorbereiden op het ergste, levert je niks op. Wacht nou maar gewoon af!’ Hij heeft alweer gelijk natuurlijk. Maar toch blijf ik ermee bezig. Aanname op aanname op aanname. Tot het moment dat duidelijk wordt waar het nu allemaal om gaat. ‘En heb je er nu iets van geleerd?’, vraagt Manlief met een glimlach in zijn ogen. Hij kent het antwoord allang. En reageert op mijn vloedstroom aan woorden: ‘Ben je jezelf nu aan het verdedigen?’ Ik schud verwoed mijn hoofd en bevestig dan kleintjes: ‘ja’. Hij schatert het uit. Ik sla mijn armen stevig om zijn nek en vraag hem dwingend: ‘En waarom vind jij me dan zo leuk?!’ Hij grijnst en geeft zich over: ‘Juist en precies daarom!’

Voorspelling

Iedereen weet het. Als je een grote spin ziet, zit zijn broertje ergens in de buurt naar je te loeren. Volgens de horoscoop in de Metro die ik na jaren en jaren weer eens las, moet ik mijn vervelende baan gewoon opzeggen en op zoek gaan naar iets leuks. En als iemand overlijdt, volgen op te korte termijn nog twee uitvaarten. Dat laatste speelt door mijn hoofd als ik een rouwkaart uit de brievenbus haal. Weer van iemand die ongeneeslijk ziek was. Het is een mooie kaart, met een stemmige tekst. Ik lees dat we alweer veertien jaar geleden afscheid moesten nemen van haar echtgenoot, mijn oud-collega. Ik stelde haar wat later voor aan mijn moeder en ze raakten goed bevriend. Ze heeft nu rust. Ik leg de kaart op het bureau van Manlief en bel mijn moeder om af te spreken hoe we naar de crematie gaan. Drie weken geleden namen we afscheid van mijn tante . Maandag zeggen we de vriendin van mijn moeder definitief gedag. Niet elke voorspelling wordt bewaarheid. Maar willen jullie voor het geval dat de komende tijd toch een beetje extra voorzichtig zijn met z’n allen? Alvast bedankt.

Gelijk hebben en gelijk krijgen

IMG_3323

‘Ik heb ergens een rekenfoutje gemaakt bij het zetten van de wekker!’, zeg ik met een verschrikte blik op de klok. ‘Ik haal de trein naar Groningen nooit!’ Manlief haalt berustend zijn schouders op. ‘Dan ben je een half uurtje later. Het is zoals het is.’ Ik vind het verre van prettig en leg me er minder gemakkelijk bij neer. ‘Zal ik anders toch met de auto gaan? Misschien valt het mee met de files.’ Maar hij schudt zijn hoofd. ‘Er is slecht weer voorspeld in het midden en noorden van het land. En je wilde even flink doorpakken met je werk. Als ik je afzet, haal je het wel. Dan parkeer ik de auto en pak een trein later.’ Manlief’s wil is wet dus zo geschiede. En zoals altijd krijgt hij gelijk. Ik haal mijn trein. Tik een paar meter werk weg. Heb een fijne werkdag met m’n collega uit team Noord. Voer een opluchtend gesprek met een van onze samenwerkingspartners die me ook nog eens op een lunch trakteert. En reis wat later dan gepland maar opgewekt weer naar huis. Als de conducteur mijn kaart controleert, zegt hij: ‘Wat een blije foto!’ En de kaart teruggevend: ‘En hij lijkt nog ook!’ Ook conducteurs hebben gelijk.

Hoofdpiet regelt het wel

IMG_1646

Ze kijkt een beetje bedrukt. En dat is op z’n zachtst gezegd vreemd als je de enorme berg nieuw speelgoed om haar heen ziet. Half tegen me aanhangend komt het hoge woord eruit: ‘Opa Piet is vergeten om een pakje voor Sydney en Darwin mee te nemen.’ Ze is bloedserieus en dus kijk ik gepast ernstig. ‘Hm. Dat is vast per ongeluk gebeurd, denk je ook niet?’ Ze knikt. ‘Weet je wat, we schrijven hem snel een brief en die leggen we dan in de open haard. Dan weet hij het voor volgend jaar.’ Enthousiast gaat ze papier halen en een van haar nieuwe stiften. ‘We zullen maar aan Hoofdpiet schrijven, he!’, zegt ze op vertrouwelijke toon. ‘Die kan dat beter.’ Opa Piet was de afgelopen weken de grote favoriet, maar voor dit soort zaken vertrouwt ze toch meer op hem. Ze dicteert een mooie brief en sluit af met ‘Dank je wel , als je dat doet.’ Daarmee aangevend dat het geen vrijblijvend verzoek is. ‘Zet jij jouw naam er ook maar bij, jij kent hem.’ Braaf voldoe ik aan haar verzoek. ‘En ook ruimte overlaten voor een paar kusjes van ons!’ Blij huppelt ze naar de open haard, vol vertrouwen in de goede afloop. Hoofdpiet regelt het wel, zeker weten.

Een dag als al die anderen

IMG_3262

Ondanks het extreem vroege uur is het volop gezelligheid op de achterbank. De dames en meneer gaan weer een dagje spelen bij de hondendagopvang. Ik heb een lange dag voor de boeg, met een drukke agenda. Zij vinden het allemaal best. Net voor openingstijd laat ik ze achter en haast me naar het nabijgelegen station. Om een uurtje later keurig op tijd te arriveren voor mijn eerste afspraak. Een vervolg op een gesprek afgelopen zomer met iemand die net zo enthousiast is als ik. Als hij is vertrokken, werk ik een paar telefoontjes af en beantwoord ik wat emails. Rond lunchtijd zie ik op Facebook dat de honden het overduidelijk naar hun zin hebben. Het plezier straalt van de foto’s af! Mijn collega sluit aan en samen vinken we nog drie afspraken af. De laatste bij Starbucks waar hij op een gingerbread latte en een chocolade muffin trakteert. Dan rijden we terug naar het zuiden, onderweg nog wat telefonische plagerijtjes uitwisselend met deze en gene. Net voor sluitingstijd meld ik me weer bij de deur van de dagopvang en neem drie blije, licht vermoeide honden in ontvangst. Het laatste stukje van de reis leggen we in relatieve rust af, zachtjes meezingend met Chris Rea. ‘Jeetje’, zegt buurvrouw als ik haar hond weer netjes thuis aflever. ‘Jij maakt ook lange dagen!’ ‘De een wat langer dan de andere’, antwoord ik met een glimlach. ‘Maar ook dit was weer een mooie dag!’

Baas en hond

IMG_1910

‘Ach, wat een schatje! Wat is hij mooi slank. Nog niet heel oud toch?’ Ze rekent in gedachten op een antwoord in maanden. Als ik vertel dat Darwin over twee maanden alweer drie jaar oud wordt, valt haar mond open. ‘Dat zou je echt niet zeggen. Hij oogt zo speels en vrolijk! Ik dacht dat hij net pup-af was.’ Ze kroelt zijn oren nog een keer en vervolgt dan haar weg. Ik glimlach. Als ik hem vergelijk met z’n (meestal dan toch) rustige en bedaarde halfbroertje en ik zie vervolgens een Beagle zo gek als een deur voorbij stormen, dan weet ik genoeg. Darwin gedraagt zich zeker niet naar zijn leeftijd. Een dag later sta ik op een bijeenkomst te vertellen over mijn bedrijf en de mooie matches die ik mag verhalen. ‘Meisje, je hebt het mooi voor elkaar met zo’n prachtbaan’, zegt een van de toehoorders. Ik glimlach en denk aan de uitspraak van de mevrouw gisteren. Met “meisje” word ik niet vaak aangesproken door leeftijdgenoten! Zouden baas en hond dan inderdaad op elkaar lijken? Wie het weet, wordt vriendelijk verzocht zijn of haar mond te houden.

Jeugdvriendjes

IMG_3210

Als we de ontbijtruimte binnen lopen, zie ik het gelijk. Er staat een assistent. En dus is Mickey aanwezig! Of Sneeuwwitje. Of Eeyore! Hij doet verlegen zijn oren even voor zijn ogen en wijst dan op z’n wang. Ik knuffel hem blij. Dan slaat hij zijn arm om mijn moeder en gebaart naar de camera. Ik maak een foto en bedank hem. Hij zwaait en huppelt naar een jongetje dat met zijn ouders aan komt hollen. Bij het ontbijtbuffet speelt Goofy met een paar kinderen. Er worden volop foto’s en video’s gemaakt. We pakken een broodje, een ei en een paar pancakes en zoeken een plekje. Dan staat Goofy ineens naast ons. Hij neemt volop de tijd om met mijn moeder en mij op de foto te gaan. Ik wijs naar het rijtje kinderen dat inmiddels vlakbij staat te wachten en een handtekening wil. Hij zwaait en speelt nog even verder met ons. Wij genieten net zo hard als de kleintjes. Goofy en Eeyore verdwijnen en kort daarna komen Donald en Daisy binnen. Ook zij geven iedereen dezelfde aandacht: volwassenen en kinderen gelijk. Als ik eindelijk een hap van mijn inmiddels koud geworden pancake neem, hoor ik naast mijn oor het geluid van een smakzoen. Ik kijk in het gezicht van Donald die op zijn knieën slaat van het lachen. Gotcha! Wat is het heerlijk om hier in Disneyland Parijs kind te kunnen zijn. En te blijven!