Kerst-stress

IMG_3297

Floppy was fotogeniek. Hij vond het ook leuk om gefotografeerd te worden. Keek olijk in de camera, zich bewust van de beste hoek op zijn profiel. Behalve als hij uit z’n humeur was natuurlijk, maar daar hebben we het nu niet over. Darwin is een heel andere hond. Die heeft het standaard te druk met eten, met zoeken naar eten, met vragen om eten, met monitoren wie er voorbij loopt, al dan niet met eten. Foto’s van hem zijn over het algemeen niet scherp. Het helpt wel eens om een kluifje boven je hoofd te houden of op je schouder te leggen. Maar dan nog is het meer geluk dan wijsheid. Eenmaal per jaar heeft hij geen keuze: de traditionele kerstfoto. Een paar dagen van tevoren bespreken Manlief en ik de opzet. Het beste moment van de dag. De slinkse wijze om hem in de val te lokken. En dan is het een kwestie van snel handelen. Zoveel mogelijk foto’s maken, de slechte verwijderen we later wel. Als alles achter de rug is, kiezen we de mooiste uit voor een kerstkaart. De rest wordt in het archief opgeslagen, voor ‘je weet nooit’. Op een na. Die plaatsen we op Facebook. Uit z’n eigen naam, op zijn eigen account. En dat noemen we dan ongepaste humor, terwijl we van de bank rollen van het lachen. Darwin laat het stoïcijns over zich heen komen. Het heeft toch een paar kluifjes opgeleverd. En hij wordt weer een jaar met rust gelaten! Happy holidays to y’all!

Eerste kerstdag

IMG_3377

‘Je belt mij op Eerste Kerstdag?!’ Zijn stem klinkt gemaakt verontwaardigd. ‘Dit is privé en geef me nu je vrouw even, want ik heb haar nummer niet bij de hand’, zeg ik (iets minder gespeeld) ferm tegen mijn collega. Het is vandaag inderdaad onze Eerste Kerstdag. Iets waar mijn oud-collega’s al aan gewend waren, maar waar de nieuwe generatie nog niet helemaal raad mee weet. We hebben geen wekker gezet en uitgebreid super-de-luxe gebruncht. Tijdens de kerstkoffie heb ik alle kerstkaarten geschreven, intussen zachtjes meeneuriënd met de kerstliedjes. Na een wandeling met Darwin in z’n kerstoutfit staat een kerstfilm op de planning. En het is niet eens zo’n hele foute ook! Het kerstdiner bestaat uit een garnalencocktail, hertenbiefstuk met broccoli en aardappelgratin en crème brulee toe. Dan mogen de kerstcadeautjes open. En tot slot de oogjes dicht. ‘Het is helemaal nog geen kerst, jullie lopen voor!’, reageert een vriendin op Facebook. En ik knik bevestigend. Omdat we er extra van genieten. Omdat we geen last hebben van kerststress. En omdat het kan.

Meest inspirerende sociale onderneming 2014

IMG_3361

Hij benaderde me vanuit ons gezamenlijk verleden: mijn vorige werkgever. Hij volgt een part-time studie Bedrijfskunde aan de Rotterdam School of Management, Erasmus University. Onderdeel daarvan is het uitvoeren van een onderzoek bij een ‘social enterprise’, een organisatie die als primair doel heeft een maatschappelijke impact te maken. Samen met drie andere studenten wilde hij graag aan de slag bij WeHelpen. Of wij dat goed vonden? Het moest alleen wel snel: de presentatie was al op 16 december, een kleine twee maanden verder. Wij vonden het goed. En zo zit ik dus vanavond ineens weer in de schoolbanken en luister met toenemende trots naar zijn presentatie. Wat leuk om iemand anders zo enthousiast te horen vertellen over mijn bedrijf. Verleidelijk ook om hem aan te vullen, maar die neiging kan ik bedwingen. Als opdrachtgever word ik geacht na afloop de eerste vraag te stellen. En geniet ik van de goedkeuring in zijn ogen: ik heb goed geluisterd en opgelet. Uit de 21 presentaties wordt de beste gekozen: een ander groepje dat betrokken is bij ook een mooi bedrijf met een prachtige motivatie om goed te doen. Dan kondigt de gastheer de verkiezing van de meest inspirerende sociale onderneming van 2014 aan. Een vakjury heeft de 21 sociale ondernemingen van vanavond bekeken en getoetst. De shortlist komt in beeld: tot mijn grote vreugde staat WeHelpen erop! En voordat ik mijn reactie kan delen met ‘mijn’ vier studenten, komt het logo van de winnaar in beeld. Een heel bekend logo. Mijn mond valt open: wij! Wij! Ik mag naar voren komen en applaus, felicitaties, bloemen en een oorkonde in ontvangst nemen. Er worden foto’s gemaakt en ik word om een quote gevraagd voor het persbericht. Het dondert allemaal over me heen, ik ben waanzinnig blij en trots en vraag me in alle hectiek af waarom ik de afspraak met de kapper pas volgende week heb gepland?! Overal blije mensen, overal geïnteresseerde vragen en schouderklopjes. Ik bel met de directeur, die eerst denk dat ik ‘m in het ootje neem (wat uitzonderlijk wel eens gebeurt). En dan net zo enthousiast reageert als ik. Als ik eindelijk in de auto op de terugweg zit, heb ik moeite me te concentreren op het verkeer. Thuis vertel ik het hele verhaal nog een keer in geuren en kleuren tegen Manlief. En geniet het team via whatsapp uitbundig mee van deze eervolle waardering voor ons werk. De oorkonde, de bloemen en de champagne pronken op tafel. Maar de allerbelangrijkste afdronk van vanavond: niet alleen wij, maar dus steeds meer mensen helpen elkaar en ons om de wereld echt een beetje mooier te maken. Chapeau!

Brabbelen

IMG_3351

‘Mgmomq njam brumbl mraw begoe?’ Ik hoor duidelijk het vraagteken aan het eind van z’n zin. Zonder me om te draaien van het fornuis antwoord ik: ‘Caitlynn is niet hier. Ik denk dat ze zich heeft verstopt.’ Hij brabbelt iets bevestigends, die indruk had hij zelf ook al. ‘Agoe mjamdammble kwijnie?’ Nu kijk ik mijn neefje van anderhalf aan en glimlach. ‘Dat is het leuke van verstoppertje spelen. De een moet de ander proberen te vinden. Als ik het verklap, is het niet leuk meer, he?’ Omdat ik mijn hoofd schud, schud hij ook z’n hoofdje. Dan wijst hij opzij: ‘Mickey!’, zegt hij luid en duidelijk. ‘Heel goed, dat is Mickey Mouse!’, complimenteer ik hem. ‘En nu gauw Caitlynn zoeken, want we kunnen zo aan tafel.’ Hij holt gelijk weg. Was alles in het leven maar zo eenvoudig als praten met peutertjes.

Aannames

‘En ik weet niet waarom?’, schrijf ik onthutst naar Manlief. En vervolgens som ik een aantal “wat als dit’s” en “wat als dat’s” op, variërend van niet-de-moeite-van-het-vermelden-waard tot worst-case-scenario-ever. Manlief weet raad: ‘Wat het ook is, jezelf voorbereiden op het ergste, levert je niks op. Wacht nou maar gewoon af!’ Hij heeft alweer gelijk natuurlijk. Maar toch blijf ik ermee bezig. Aanname op aanname op aanname. Tot het moment dat duidelijk wordt waar het nu allemaal om gaat. ‘En heb je er nu iets van geleerd?’, vraagt Manlief met een glimlach in zijn ogen. Hij kent het antwoord allang. En reageert op mijn vloedstroom aan woorden: ‘Ben je jezelf nu aan het verdedigen?’ Ik schud verwoed mijn hoofd en bevestig dan kleintjes: ‘ja’. Hij schatert het uit. Ik sla mijn armen stevig om zijn nek en vraag hem dwingend: ‘En waarom vind jij me dan zo leuk?!’ Hij grijnst en geeft zich over: ‘Juist en precies daarom!’

Voorspelling

Iedereen weet het. Als je een grote spin ziet, zit zijn broertje ergens in de buurt naar je te loeren. Volgens de horoscoop in de Metro die ik na jaren en jaren weer eens las, moet ik mijn vervelende baan gewoon opzeggen en op zoek gaan naar iets leuks. En als iemand overlijdt, volgen op te korte termijn nog twee uitvaarten. Dat laatste speelt door mijn hoofd als ik een rouwkaart uit de brievenbus haal. Weer van iemand die ongeneeslijk ziek was. Het is een mooie kaart, met een stemmige tekst. Ik lees dat we alweer veertien jaar geleden afscheid moesten nemen van haar echtgenoot, mijn oud-collega. Ik stelde haar wat later voor aan mijn moeder en ze raakten goed bevriend. Ze heeft nu rust. Ik leg de kaart op het bureau van Manlief en bel mijn moeder om af te spreken hoe we naar de crematie gaan. Drie weken geleden namen we afscheid van mijn tante . Maandag zeggen we de vriendin van mijn moeder definitief gedag. Niet elke voorspelling wordt bewaarheid. Maar willen jullie voor het geval dat de komende tijd toch een beetje extra voorzichtig zijn met z’n allen? Alvast bedankt.

Gelijk hebben en gelijk krijgen

IMG_3323

‘Ik heb ergens een rekenfoutje gemaakt bij het zetten van de wekker!’, zeg ik met een verschrikte blik op de klok. ‘Ik haal de trein naar Groningen nooit!’ Manlief haalt berustend zijn schouders op. ‘Dan ben je een half uurtje later. Het is zoals het is.’ Ik vind het verre van prettig en leg me er minder gemakkelijk bij neer. ‘Zal ik anders toch met de auto gaan? Misschien valt het mee met de files.’ Maar hij schudt zijn hoofd. ‘Er is slecht weer voorspeld in het midden en noorden van het land. En je wilde even flink doorpakken met je werk. Als ik je afzet, haal je het wel. Dan parkeer ik de auto en pak een trein later.’ Manlief’s wil is wet dus zo geschiede. En zoals altijd krijgt hij gelijk. Ik haal mijn trein. Tik een paar meter werk weg. Heb een fijne werkdag met m’n collega uit team Noord. Voer een opluchtend gesprek met een van onze samenwerkingspartners die me ook nog eens op een lunch trakteert. En reis wat later dan gepland maar opgewekt weer naar huis. Als de conducteur mijn kaart controleert, zegt hij: ‘Wat een blije foto!’ En de kaart teruggevend: ‘En hij lijkt nog ook!’ Ook conducteurs hebben gelijk.