Ik en mijn wolk

De huisarts vindt het welletjes. ‘Je verdriet moet een plekje krijgen. Maar wat je nu eerst nodig hebt, is rust. En slaap. En daar gaan deze pilletjes je bij helpen. Tien dagen lang en dan kijken we verder.’ Ik houd niet van kalmeringstabletten. De pijn die ik nu voel staat gelijk aan het plezier dat ik met Floppy heb gehad. Maar ik ben zo moe. Zo moe. Dus slik ik braaf de tabletten door. Manlief stopt me in: ‘Eerst maar eens lekker slapen.’ Ik hoor zijn laatste woorden niet meer, ik slaap. En slaap. En slaap. Tien uur achter elkaar. Dan word ik wakker, voor het eerst weer met wat energie. Die verdwenen is na het douchen en aankleden, maar het is een begin. Het lijkt alsof er afstand zit tussen mezelf en mijn emoties. Collega’s die op vakantie waren, komen langs. De meeste met tranen in hun ogen: ‘Je hield zoveel van je hondje, wat moet je je verdrietig voelen!’ Ik glimlach en knik. Maar ik voel niets. Geen pijn, geen verdriet. Alleen rust. Rust die ik zo nodig heb op dit moment. Straks gaan we verder met het verwerken. En nog wat later schijnt de zon weer. Maar nu zit ik even in een wolk. Een lekker warme, ontspannen en rustgevende wolk. Jammer dat hij grijs is.

PS: het reactietool staat uit. Maar stuur gerust een berichtje via ‘3ne’ hieronder.

Advertenties