Baas en hond

Hoe dan ook gaat het leven verder. Een vriendin brengt haar zoontje naar voetbal. Een collega is blij met haar pup van zeven weken. De buren verheugen zich op hun komende vakantie. En zo hoort het ook. De wereld draait door. Ik slaap nog steeds nauwelijks, ondanks het tabletje dat de huisarts me gaf. De nacht is te donker. Maar het meeleven met ons verdriet vermindert niet. Zelfs op Koninginnedag krijgen we SMS-jes en telefoontjes: ‘We denken aan jullie. Veel sterkte.’ Emails met meelevende reacties blijven binnenstromen. En gedichten. Mijn schoonmoeder stuurde er een met een apart, dubbel kaartje dat ik in mijn agenda kan stoppen. Marian plaatste Floppy op de regenboogbrug. En mijn collega’s stuurden ons dit gedicht. Waanzinnig mooi, maar het ook behoorlijk heftig. Het geeft ons kracht.

Straks
als ik oud ben, broos en zwak
en mijn kracht steeds minder wordt
….. laat me gaan ……
Beslis dan voor mij, en wees niet laf
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik je gaf?
Of uitstel tot het beter past
Bij een verloren strijd
Ik ben niet bang tijdens de laatste gang
Jij loopt niet weg, je kijkt mij aan
Je noemt mij bij mijn liefste naam
en houdt mij stevig vast
Vandaag voor het laatst,
groet ik je met mijn hondenstaart.
Wat je liet doen, deed je voor mij
Je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard
Een zwaar besluit, nee, huil nu niet
Een wijs besluit dat werd afgerond
op een oud, uniek verbond:
Jij bent mijn baas, en ik je hond.

Advertenties