Schijt

Mijn moeder heeft een prachtige tuin achter haar huis. Niet te groot, niet te klein, precies goed. Hij schittert in het voorjaar van de kleuren, geeft een verkoelende sfeer tijdens warme zomermaanden, is ruig tijdens herfst-stormen en ronduit magisch in de winternacht. Ergens achterin staan een paar berken. Familie Duif nestelt al jaren in hun kronen. En de honden mogen er graag rondscharrelen. Aangezien ze dat met weinig respect voor de planten doen, heeft mijn moeder er jaren geleden een betegeld pad aan laten leggen. Haar eerste hond Bicka liep er vaak te mijmeren, Floppy snuffelde er naar hartelust en Sydney dolt als een gek (en niet alleen daar) over de stenen. Toen Bicka overleed, kreeg ze daar een plekje. Van de grafsteen van mijn vader zijn een paar schijven als boekensteun bewaard. En een ervan ligt op de plek waar haar askoker is begraven. Sindsdien heet het “Bicka’s paadje”. Vanaf dat moment was ook duidelijk dat Floppy er ooit zou komen te liggen. Afgelopen weekeinde keek ik dus rond naar een geschikte plaats. Helemaal achteraan, dicht bij Bicka of juist in de bocht aan het begin? Toen ik wat beter keek, zag ik dat er een paar drollen lagen. Heel duidelijk Floppy’s drollen! En wel meer dan een paar ook! Met blik en veger heb ik ze opgeruimd. Zodat hij er straks netjes bij ligt. Maar een ding is duidelijk: Floppy had bij leven en welzijn duidelijk schijt aan zijn laatste rustplaats.

PS: het reactietool staat uit. Maar stuur gerust een berichtje via ‘3ne’ hieronder.