Zonneschijn

Het werkt wel, een afspraak maken bij de gemeente om je paspoort te vernieuwen. Ik word keurig op tijd geholpen, binnen de tijd en ook nog vriendelijk te woord gestaan. Met een tevreden gevoel verlaat ik het stadskantoor. En even later sta ik op het station. Ik heb nog een paar minuten over en besluit mezelf te tracteren op een cappuccino. Aan de man achter de balie vraag ik of het een probleem is dat ik alleen 20 euro heb om mee te betalen. “Nee hoor”, zegt hij, “als ik het restant als fooi mag noteren, is dat geen enkel probleem!” Ik schiet in de lach, maar hij schrikt er zelf een beetje van. “Dat was maar een grapje, hoor!”, verontschuldigt hij zich snel. Ik rond het bedrag met een knipoog af naar boven. Hij strooit met een brede glimlach wat extra cacao op het schuim. In de trein blader ik door de krant terwijl ik genietend van mijn koffie drink. De zon schijnt, ik zit in een stiltecoupé. Ik mis Floppy nog steeds verschrikkelijk. Maar het leven begint heel zoetjesaan wat glans te krijgen. “t Is gewoon een kwestie van goed opletten.”

Advertenties