Zorgzaam

Met de moed helemaal vooraan in de neus van mijn schoenen loop ik de afdeling op. De eerste keer sinds het afscheid van Floppy. Ik ben vroeg, er is nog bijna niemand. Maar een collega staat op, wenst me goedemorgen en haalt zonder verder vragen een kop cappuccino. Hij legt even zijn hand op mijn schouder en loopt dan terug naar zijn werkplek. Dat gebaar is al voldoende om me bijna te doen breken. Bijna. Ik zoek een plekje achteraan op de afdeling, een beetje uit het zicht. Een andere collega komt binnen. Ze gaat tegenover me zitten, haalt haar laptop uit haar tas en vraagt hoe het met me gaat. Ze kende Floppy. En ze kent de regenboogbrug. Over hem praten, geeft troost. Weer een collega arriveert en neemt aan de andere kant van mij plaats. Ik krijg een stevige knuffel. Ook de laatste plek rondom mijn bureau wordt door een meelevende collega bezet. Met z’n drietjes schermen ze me af, zorgzaam en onopvallend. Als iemand komt vragen hoe het met me is, houden ze een oogje in het zeil. Maar hun zorg blijkt niet nodig: elke collega die aan mijn bureau staat, toont haar en zijn betrokkenheid bij ons verdriet. We praten regelmatig even over Floppy. Halen leuke herinneringen op. Mijn leidinggevende biedt me alle ruimte die ik nodig heb. Maar ik werk ook nog, al komen sommige taken me volstrekt onbekend voor. Aan het eind van de middag bedank ik hen voor de collegialiteit en de steun. Mijn eerste werkdag zit erop. En het is door hun hulp geen huildag geworden. ‘Daar zijn we gewoon collega’s voor!’, is het antwoord. Nou, ik ben heel blij met zulke gewone collega’s!

PS: het reactietool staat uit. Maar stuur gerust een berichtje via ‘3ne’ hieronder.

Advertenties