Zwarte Sidney

Dat ik Albert Niland niet in Paradiso kon ontmoeten door mijn griepaanval was al erg genoeg. Maar de intocht van Sinterklaas missen, dat kon er bij mij echt niet in. Dus lag ik lekker ingestopt met een dekentje op de bank naar de televisie te kijken, toen ik ginds de stoomboot zag. Ik geniet elk jaar opnieuw van de Hoofdpiet en zijn capriolen. Leefde mee met de perikelen op zee en de verdwijning van Americo. Maar mijn mond viel pas echt open toen er ineens met wild geraas een heuse Piet de kamer in kwam. Hij reikte een taaitaaipopje uit en beloofde dat ik me snel weer beter zou voelen. Toen verdween hij en hoorde ik slechts nog gerommel en gestommel op het dak. De heerlijke avondjes zijn weer gekomen. Dag Sinterklaasje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s