Nattigheid

Mijn vorige auto, een Volkswagen polo, was vanaf dag 1 het mikpunt van vandalen. Nu wonen we in een winkelstraat met coffeeshop, gokhal en poolcentrum. Dan vraag je er blijkbaar om. Maar toch is het niet prettig om keer op keer schade aan je auto te vinden. Dit veranderde toen ik mijn man leerde kennen en we overstapten op de voor hem (met zijn ooit gebroken stuitje) gemakkelijkere Opel Agilla. Als je, zijnde crimineel, het autootje ziet, heb je onbewust al mededogen met de eigenaren. En blijf je er dus blijkbaar vanaf. Tot een paar weken geleden. Toen bleek een van de hormonaal opgevoerde creaturen blijkbaar het autootje zó over het hoofd te hebben gezien, dat hij met een trapper ineens tegen de deur aan bleek te zitten. Met een lelijke deuk als gevolg. Goed, eigenlijk mag ik er niet om zeuren. Ons huidige exemplaar is parelgrijs en dat is in het donker nu eenmaal niet de meest opvallende kleur. Vrijdagochtend regende het toen ik instapte en weg wilde rijden. Dus ik zet in een reflex de ruitenwissers aan. Elke reactie bleef uit. Nadere inspectie leerde dat de ruitenwisser voor de bestuurder ontbrak. Ik heb ‘m teruggevonden, compleet afgebroken. Is nog niet meegevallen ‘m te verwijderen, want zo’n ding is zwaarder dan je denkt. Gelukkig kon de garage hem gelijk vervangen. Toch blijf je zitten met de vraag ‘Waarom?’. Het stormde en regende die nacht! Maar deze vandaal voelde blijkbaar geen nattigheid. Ik hoop maar dat hij er in elk geval een fikse verkoudheid aan over heeft gehouden.