Weet je nog wel, oudje?

Hij erfde me min of meer, ooit. Een vreemde start bij een nieuw bedrijf, want mijn leidinggevende, een collega en mijn eigen vader waren in een paar maanden tijd gestorven aan kanker. Best heftig als je nog geen 25 bent! Dus in plaats van een proactieve secretaresse trof hij eigenlijk een hoopje ellende aan. Maar het klikte. Hij was niet altijd even gemakkelijk. Ik ook niet. Hij plakte me regelmatig het liefst achter het behang. Terwijl ik dan al met een emmertje plak klaarstond voor een ‘passend antwoord’. En toch: we konden het goed met elkaar vinden. Werkten goed samen en leerden van elkaar. In leuke en in moeilijke tijden. Na tien jaar vond ik een functie iets verder bij hem vandaan. Een paar jaar later dook ik de communicatiehoek in. Maar we hielden contact. Ook toen hij buiten het bedrijf solliciteerde en vertrok. Hij was een van de eersten om te informeren hoe het toch met Floppy ging. Belt nog altijd op mijn verjaardag. Blokkeerde zijn drukke agenda om aanwezig te kunnen zijn bij mijn ‘ja’-woord aan manlief. En vanavond kwam ik hem ineens tegen. Zomaar, hier voor de deur. Hij had een zakendiner een eindje verderop in de straat en was aan de vroege kant. We hebben even staan praten. En namen toen hartelijk afscheid. Leuk je weer te hebben gezien! Groetjes aan iedereen, he! Ja, jij ook! Tot de volgende keer!