Curiosity killed the cat

We zijn met een aantal vrienden in Disneyland Parijs. Het is alweer een tijdje geleden dat we er waren en het is dus lastig kiezen tussen nieuwkomers en alltime favorites. We besluiten eerst naar de Studio’s te gaan. Een paar daredevils duiken gelijk de meest spannende achtbaan in: Aerosmith. Daarna volgt voor de minder heldhaftigen onder ons een ritje met de tram langs scene’s met special effects. Bij de uitgang is het druk. Mensen staan in de rij voor een nieuwe attractie: Crush’s Coaster, gebaseerd op Finding Nemo. Ik vind de film echt leuk. Maar of dat ook voor de attractie geldt? ‘Een soort achtbaan’, vertelt een medewerker. ‘Maar minder heftig en geschikt voor families’. De nieuwsgierigheid overwint de vrees dat ik wagenziek word. Langzaam schuift de rij naar voren. De entree is prachtig met twee zeemeeuwen die ‘mine, mine, mine’ roepen. Ik stap in het karretje met een klein kneepje in mijn maag. Doe ik hier echt verstandig aan? Dan stuiven we weg. Als een hoge lanceerbaan in zicht komt, weet ik genoeg. Een paar minuten later houd ik me weer buiten vast aan een bankje en haal een paar keer diep adem tot de misselijkheid zakt. Ik heb het overleefd. Net. En nu weet ik het zeker: ik laat me nooit meer overhalen door mijn nieuwsgierigheid. Denk ik.