Belletje trekken

De bel gaat. Ik zit op een groot pakket te wachten, dus Darwin gaat even in de bench en ik loop naar de voordeur. Er is niemand te zien, maar in de verwachting dat de vrachtwagen schuin voor de deur staat, kijk ik opzij. Tot mijn verbazing is de straat leeg. Dan hoor ik gegniffel en zie ik twee jongetjes een eindje verderop toe staan kijken. Ik zucht. Kinderen. En belletje trekken is zo 2008! Maar goed, ze hebben dus prijs. Eenmaal boven laat ik Darwin vrij en ga ik weer aan het werk. Een kwartiertje later herhaalt het hele proces zich, met nadruk op ‘hele’. De jochies zijn wederom in zicht, maar op veilige afstand. En terecht! Als er voor de derde keer in een uur tijd wordt aangebeld, stuif ik naar beneden en ruk de deur open. Ik val bijna in de armen van een verbaasde koerier. De jongetjes, wel degelijk aanwezig, doen het in hun broek van het lachen. Ik neem het pakket in ontvangst en sluit de deur. Kinderen blijven kinderen. En hoe ouder je wordt, des te berustender je gedrag. Toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s