Naamgenoten

‘En als ik je per ongeluk “lieverd” noem, dan komt dat omdat je dezelfde voornaam hebt als Manlief’, waarschuw ik een nieuwe collega. Ik ga met hem een indrukwekkend project draaien de komende maanden, en we zullen veel tijd samen doorbrengen op kantoor en op locatie. Hij lacht en zegt dat hij er alert op zal zijn. Thuis vertel ik het tegen Manlief, die het een handige actie vindt: ‘Anders krijgt hij maar ideeën, en dat willen we niet’. Een week later hebben we afdelingsoverleg. In afwachting van de laatkomers praat ik wat met een collega. En laat de naam van Manlief vallen. Mijn nieuwe collega kijkt gelijk vragend op. ‘Nee’, zeg ik, ‘dit ging dus over mijn Manlief!’ Hij schiet in de lach. En antwoordt adrem: ‘Maar ik ben toch ook jouw Manlief? Tijdens kantooruren!’ Iedereen lacht nu. Maar ik zie in gedachten al de voordelen. Op het juiste moment zeggen: ‘Manlief, ga aan het werk!’ Met als gevolg dat de ramen worden gezeemd èn dat lastige leveranciers tot de orde worden geroepen. Hmmmmmm, nog eens even op broeden.