Zeven vette jaren

Grinnikend wijst Manlief op mijn door de war zittende haren. ‘Zeven jaar geleden zag je er heel wat fotogenieker uit! Ik bedank hem hartelijk voor de opmerking en feliciteer hem met onze trouwdag. Als we aan de koffie zitten, pakken we de trouwreportage erbij. We bladeren door de foto’s van toen. ‘Och, wat waren de nichtjes nog klein toen!’ ‘En kijk, onze vriendin hoogzwanger. Dus haar dochter wordt ook alweer zeven!’ De tijd vliegt. Met sommigen van onze daggasten is het contact verwaterd. Maar gelukkig is iedereen er nog die er toen ook was. Op onze Floppy na dan. Hij zou vandaag maar liefst 20 jaar zijn geworden. Mijn broer stuurt een Whatsapp: ‘Proficiat met jullie trouwdag. Hopelijk zijn de komende zeven jaren toch ook de moeite waard!’ Ik schrijf hem terug dat die periode een paar jaar geleden wettelijk is teruggebracht naar vijf. En dat we dus alweer bijna op de helft zitten. ‘Bovendien’, zeg ik tegen Manlief, ‘als ik zo eens naar ons kijk, dan mogen er ook best een paar pondjes af. Laat die magere jaren maar komen!’