Al doende leert men

Het is koud. Heel koud! Het vriest dat het kraakt. Niet alleen in Nederland, ook hier vliegen de graden onder nul je om de oren. De randjes van mijn oren zijn gevoelloos als we van 2000 meter hoogte naar beneden suizen. Mijn hart zingt. Ik ben warm aangekleed en het skieen gaat heerlijk. Dan komt er een steil stuk. Voorzichtig zoek ik mijn weg. Gelukkig is het rustig op de piste. En dan ineens glijd ik weg. Op mijn rug schuif ik nog een paar meter door tot ik tegen de berghelling tot stilstand kom. Een stukje verderstaan Manlief en Vriend te wachten. Bezorgd roepen ze of ik me heb bezeerd. Ik voel geen pijn. Maar ben stomverbaasd. In 15 jaar tijd (of zoiets) ben ik niet gevallen! Ik weet niet wat het is! De heren lachen en roepen dat ik moet gaan staan. Het is veel te koud om te blijven liggen op de sneeuw. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want ook daar heb ik dus geen ervaring mee!! Ik krijg allerlei handige tips, maar mijn skis werken niet mee. Uiteindelijk kom ik overeind. We vervolgen onze weg naar beneden. Dan zegt Manlief: ‘Ben blij dat je naast een geknakt ego niets mankeert!’ En voegt er met een knipoog aan toe: ‘Maar ik ben nog blijer dat ik eindelijk jou eens iets uit persoonlijke ervaring heb kunnen leren!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s