Gevoelige informatie

Ooit lang geleden belde iemand me met een zeer ongemakkelijke stem op: “Ik weet gewoon niet hoe ik het moet vragen, maar … leeft Floppy (noot van de redactie: onze toenmalige hond) niet meer?” Het onderwerp van gesprek keek me op datzelfde moment gepikeerd aan. Hij was destijds 15 jaar en had (naar later bleek) nog bijna drie jaar te gaan. Toen ik haar geruststelde en naar de reden van de vraag vroeg, zei ze: “Je ondertekent je kaarten altijd met ‘Manlief, jouzelf én Floppy’. En op mijn verjaardagskaart stond zijn naam ineens niet meer!” Ik schoot in de lach. Had in een opwelling besloten dat het misschien voor de niet-hondenliefhebbers in mijn netwerk ‘best een beetje stom was’ dat ik altijd de dríe namen van ons gezin vermeldde. Geen moment was het in me opgekomen dat deze actie op een andere manier kon worden uitgelegd. Toen Floppy vertrokken was over de regenboogbrug en Darwin zijn intrede had gedaan, werd het fenomeen ‘Gezinsuiting’ zelfs nog uitgebreid met een kerstkaartenreeks. Meerdere vrienden kijken alleen om die reden oprecht nieuwsgierig uit naar onze jaarlijkse kerstwens! Maar goed, om aan te geven dat geen teken van leven niet dús een emotionele reden heeft. Vanochtend kom ik onze buurvrouw tegen. Luzz, de buurteckel, begroet me vrolijk, en loopt vervolgens naar Darwin, die ze als haar verloofde beschouwt (en wat hij meestal goedmoedig toelaat). “Moest gisteren zo lachen!”, vertelt buurvrouw. “Ik kwam iemand tegen op straat. Luzz was met jou mee naar de hondendagopvang. En weet je wat ze zei?” Ik schud mijn hoofd en kijk haar vragend aan: “Nou”, gaat ze verder: “Er kan natuurlijk altijd wat ergs aan de hand zijn als de hond ontbreekt. Maar zij zei “Wat leuk, is het hondje weer een dagje spelen?” Echt zo leuk!” En ik beaam het van harte.