Tijdscapsules

“We moeten echt een keer gaan opruimen”, verzucht ik tegen Manlief. We wonen vrij overzichtelijk. Niet al teveel hoeken en gaten. Maar de laden en kasten liggen vol met spullen die ‘misschien ooit een keer handig kunnen zijn.’ In de wetenschap dat je echt niet op zoek gaat naar kaarsjes voor op de taart. Je koopt ze gewoon als je ze nodig hebt. Dus hoog tijd om de handen uit de mouwen te steken. Maar: zin om aan de slag te gaan, is er nauwelijks. Wel meer dan genoeg excuses om het uit te stellen. Tot vanavond. Ineens gaat de knop om en open ik vastberaden een kastje met vier laden. Ik vind van alles. Een opstel van de lagere school. Een bedankt-kaart van iemand die ik tijdens mijn vorige baan mocht interviewen. Een functioneringsgespreksverslag: “Dorine gaat nog meer haar best doen om rust uit te stralen.” Ik schater het uit: dat was niet de eerste en ook niet de laatste keer dat ik me dat plechtig voornam. Om vervolgens opnieuw jammerlijk te falen. Stiekem geniet ik volop van het opruimen. Het lijkt wel een tijdscapsule. Ik scheid wat ik wil bewaren, waar ik iemand een plezier mee kan doen en wat naar het oud papier of restafval kan. Na anderhalf uur zijn de lades weer netjes. En krijg ik welverdiende koffie van Manlief. “Dit was echt leuk”, zeg ik hem. “Morgen pak ik weer een kast. Wie weet welke herinneringen nog meer op me wachten.”

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s