Verveling

“Gaan de hondjes toevallig donderdag naar de dagopvang? Ik moet dan naar kantoor en de dag is te lang voor haar om alleen thuis te blijven.” Helaas, Manlief en ik hebben allebei een thuiswerkdag gepland. “Maar Willow is van harte welkom hier, hoor.” En zo hebben we vandaag twéé in plaats van één Beagle rondlopen. Ze kunnen het prima vinden samen. En zijn gewend dat als we naar een scherm kijken er dus niet gespeeld wordt. Maar na een paar uur slaat toch de verveling toe. Met mijn vingers onafgebroken op het toetsenbord wurmt Willow zich onder mijn armen door en nestelt zich in de kromming van mijn elleboog. Zo kan ze door het raam naar buiten kijken. We wonen in een winkelstraat, dus er is buiten veel te zien. Dan valt me op dat ze strak naar één punt kijkt. Ik volg haar blik. En zie dat de overbuurvrouw de deur van haar winkel open heeft staan. En in de deuropening zit haar hond! Maar ook dat uitzicht verveelt op enig moment: Willow springt van mijn schoot af en kiest een knuffelbeest uit de hondenspeelgoedkist. Never a dull moment bij ons. Nou ja, bijna never dan.