Wat je zegt, ben je zelf

Het gaat steeds beter met Darwin. Zijn haren groeien, de bult slinkt en hij geniet van lange boswandelingen met ons. Dus als we een jonge Husky tegenkomen, laat ik hem na een vragende blik naar de eigenaresse, net als voor de operatie even snuffelen. Vanuit het niks grijpt de hond Darwin in z’n nek. Die zet het op een gillen. Ik trek hem weg en onderzoek de schade. De eigenaresse bekijkt het stoïcijns en loopt dan zonder een woord te zeggen verder. Manlief kalmeert zijn hond en echtgenote: gelukkig valt het allemaal mee. We moeten gewoon zelf nog even goed oppassen met andere honden. Vanmiddag kom ik haar weer tegen. Gelijk ga ik achter een auto staan. Een ouder echtpaar dat een eindje verderop staat, kijkt verbaasd. Maar niet zo perplex als ik, als ik haar tegen hen hoor zeggen: “Dat stomme mens heeft iets tegen mijn hond!” De man knipoogt hartelijk naar mij, en zijn vrouw zegt sussend dat een verhaal altijd twee kanten heeft. Mopperend loopt ze door met haar hond, mij een vuile blik toewerpend die ik met verve pareer. Als de vrouw van het echtpaar mij uitnodigend en vragend aankijkt, zeg ik alleen dat mijn hond net geopereerd is en dat die van haar hem onverwachts beet. Ze knikt, vraagt of het goed gaat met hem en dan lopen we allemaal weer verder. Stom mens? Zou zomaar kunnen. Maar wat je zegt, ben je zelf! En van Darwin moet ze afblijven.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s