De laatste plek

“Het eerste weekeind van september. Kun je dan?” Vrijdag heen en zaterdag terug.” Mijn antwoord is kort: “Nee, sorry, helaas.” Maarten wilde graag dat zijn zus en ik hem begeleiden naar zijn laatste rustplaats. Midden in Frankrijk. Maar die vrijdag is de sterfdatum van mijn vader. En zaterdag viert mijn schoonmoeder haar verjaardag. We leggen alle agenda’s naast elkaar. Maar komen er zelfs met veel gepuzzel en goede wil niet uit. Ik zucht: het moet blijkbaar zo zijn. Ik beloof Schoonmama dat ik recht uit Frankrijk doorrijd en aansluit. En ergens is het ook wel passend om na 40 jaar vriendschap de as van mijn vriendje juist op 2 september uit te strooien. Dus stappen we even voor 9 uur in de auto. De rit verloopt voorspoedig. We delen herinneringen, halen verhalen op en lachen om gebeurtenissen uit het verleden. Als we de tolweg verlaten, voert de route ons door typisch Franse dorpjes. Tot aan het geopende hek van de eindbestemming en de warme knuffel van de eigenaresse. We klinken met champagne op zijn leven. En bepalen de exacte laatste rustplek. Zus laat haar broertje liefdevol neerdalen, vriendin strooit rozenblaadjes van de door hem geplante struiken en ik leg vast voor de thuisblijvers. De rust is nadrukkelijk voelbaar, de harmonie gonst om ons heen. Hoezeer we ook tegen dit moment hebben opgezien: het voelt goed. Rust zacht, lieverd. Het is goed zo. We zullen je niet vergeten.