‘O ja’-momentje

Onthutst kijkt hij me aan. “Oeps, daar heb ik helemaal niet meer aan gedacht. Het zwembad. Ja, natuurlijk was dat zeer aangenaam geweest, zeker met de hoge temperaturen van de komende week.” We zijn weer in Rhenen voor een H&H-oppasactie (Huis en Hond). Met een glimlach reden we over de brug, van waaraf we het huis al konden zien liggen. En de tuin. En het wasrek. Maar niet het zwembad dus. Dat heerlijke enorm grote en zalig koele zwembad in de hoek van de tuin. Damn! Berustend wuif ik het weg, en even later hen uit. We installeren ons op het inmiddels overbekende terrein, en terwijl Manlief een kopje koffie voor ons inschenkt, zoek ik de route naar het dichtstbijzijnde Kruidvat-filiaal op mijn iPhone. Aan het eind van de middag staat er alsnog een zwembad, variant ‘opblaasbaar’. Minder groot, minder zalig, maar net zo verkoelend. “Schrijf je af en toe weer zo’n klein verhaaltje hoe het met Sammie gaat, en wat er hier allemaal gebeurt?”, vroeg de dochter des huizes voordat ze de auto instapt. Ik beloofde het met plezier. ‘Maar eerst ga ik je vader nog een plagende por geven!’ voegde ik eraan toe. Bij dezen.