My first oops

Het is druk op kantoor. Conform de corona-maatregelen werken we zoveel mogelijk thuis, maar vandaag heb ik twee afspraken en een klus waarvoor ik naar Den Bosch ben gereden. Normaalgesproken zit er een man of acht verspreid over twee verdiepingen, maar nu is er blijkbaar ook een belangrijke vergadering. Ik zit in het blikveld en iedereen knikt vriendelijk naar me bij het betreden van de zaal. Als ik halverwege de ochtend koffie haal, hebben ze net pauze. Al snel ontstaat er een rijtje bij de toiletten. Een van de heren wandelt geduldig heen en weer. “Boven zijn er ook toiletten”, attendeer ik hem behulpzaam. “Via die trap en dan rechts.” Hij bedankt me en verdwijnt. De receptioniste wenkt me, met moeite haar lach bedwingend. “Dat is dus de eigenaar van het moederbedrijf, die kent de weg hier!” Ik verschiet prompt van kleur. “Echt waar? Wat stom!” Ze wuift het weg “Je wilde alleen maar helpen. En het is een zeer geschikte man!” Als ik hem even later tegen kom, stel ik me voor als nieuwe collega. Hij vraagt geïnteresseerd naar mijn achtergrond en ziet gelijk mogelijkheden voor een van zijn projecten. “Ik neem contact met je op, leuk dat je bij ons komt werken.” Dan verdwijnt hij de vergaderzaal weer in. De receptioniste knipoogt naar me. “En toch ….”, grinnik ik toegeeflijk, “En toch ligt het niet aan mij. Hij lijkt gewoon helemaal niet op de foto’s die ik van hem heb gezien.” Waarmee ik zoals gebruikelijk het laatste woord heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s