Dag lieve lieve Sydney

Sydney is op weg naar de regenboogbrug. Ze sukkelde al een paar maanden, maar krabbelde er telkens weer bovenop. We twijfelden zelfs of de vakantie in de Provence wel een goed idee was. Achteraf zo blij dat we dit hebben doorgezet: ze genoot volop. Vannacht heeft ze een hersenbloeding gehad en was het op. Om 10 voor 10 hebben we haar laten inslapen, intens verdrietig maar overtuigd dat ze een goed leven heeft gehad. Ik zie haar nog als een klein zwart bolletje wol, dat zo enorm hard kon rennen. Er waren twee nestjes bij de fokker, maar één hondje koos zeer nadrukkelijk mijn moeder uit. En hield vol totdat de keuze daadwerkelijk op haar viel. Vanaf het moment dat ze in de auto zat, week ze niet meer van mijn moeders zijde. Die twee waren zo hecht, zo’n eenheid, altijd samen. Een labradoodle is zeer geschikt als hulphond maar soms grapten we dat ze zelf hulp nodig had, als ze al spelende niet uitkeek waar ze liep en tegen een boom botste. Ze was onverminderd vrolijk, superlief voor haar omgeving en voor mijn moeder in het bijzonder. Sydney kreeg op latere leeftijd zelfs nog twee nieuwe knieën, omdat ze zo levenslustig was. Toch werd ze ouder. Krakkemikkig. Hield het niet altijd meer droog. Werd een nachtbraker wat niet iedereen kon waarderen. En bepaalde zelf wat ze at (en wat niet) tot je er horendol van werd. Maar als ze je dan met die kogelronde zwarte ogen aankeek, dan smolt je en kroelde je maar weer eens extra door haar krullen. Vanochtend waren de lichtjes in die ogen uit. Herkende ze Darwin niet meer. Was er geen kwispel omdat ik haar kwam uitlaten. Het was tijd, na ruim 15 jaar. De tranen stromen over mijn wangen, het verdriet over het afscheid is vlijmscherp. Ze was zo’n heerlijke hond. Maar het was tijd om te gaan. Over de regenboogbrug, waar haar vriendje Floppy zeker op haar wacht om haar te laten zien hoe leuk het daar is. Dag lieve lieve Sydney. Dag mijn hondenmeisje. Ga maar lekker hard hollen zoals je vroeger deed. En stuur af en toe een zonnestraaltje naar mijn moeder die jou nu zo intens mist.

Indrukwekkend

“Wat vond je het meest indrukwekkend tijdens je eerste werkdag?”, vraagt een collega vanochtend geïnteresseerd. Ik denk even na. Deze organisatie werkt met andere tools en systemen dan ik gewend ben. Dat levert me soms frustratie op als mijn onhandigheid en onwetendheid onnodig tijd kosten. Maar de hulpvaardigheid van collega’s is indrukwekkend hoog. Een aantal van hen heeft al over me gehoord, of een berichtje op LinkedIn gezien. Dat maakt de kennismaking indrukwekkend comfortabel. Het introductieprogramma is informatief, uitdagend en verbindend. Indrukwekkend doordacht om een nieuwe medewerker zich snel thuis te laten voelen. De innovatie die mijn voornaamste project zal worden, is spot-on. En zal indrukwekkende toegevoegde waarde hebben voor de doelgroep. “De passie”, antwoord ik dan. “De bevlogenheid waarmee over het werk, de organisatie, de collega’s wordt gesproken. Dat is indrukwekkend. En aanstekelijk. En uitnodigend. En daar ga ik graag mijn steentje aan bijdragen. Heel graag!”

Een bruisend bad

“Kom, we gaan eerst koffie halen!”, zegt mijn nieuwe collega. Ze laat zien hoe het apparaat werkt en je de lekkerste drankjes kunt krijgen. Daarna loopt ze mee naar de ICT-heren waar ik een laptop en telefoon in ontvangst mag nemen. Een Android: dat wordt nog een hele uitdaging! Als ik even later mijn mailbox voor het eerst open, staat deze al vol met welkomstmailtjes en afspraken om kennis te maken. “Bereid je maar voor: je krijgt waanzinnig veel informatie te verwerken. Maar een goede kennisbasis helpt je straks enorm in je werk, dus neem daar ook echt de tijd voor.” Tijdens de lunch zie ik nog meer nieuwe gezichten en hoor ik bijbehorende namen. En zonder uitzondering zijn ze vriendelijk, voorkomend en betrokken. Een van hen grapt dat hij eigenlijk stiekem op mijn fameuze taart had gehoopt. Ik stel hem gerust: dat gaat snel gebeuren. En het volgende overleg begint alweer: de activiteiten voor dit en komend jaar. Vervelen zal ik me absoluut niet bij deze organisatie. Net voordat ik naar huis ga, vraagt mijn collega hoe de eerste dag me is bevallen. “Als een warm bad”, antwoord ik. “En dat niet alleen: het bruist nog ook! Ik kijk nu al uit naar morgen.”

De dag ervoor

“Kijk dan, ‘ons’ logo”, zeg ik enthousiast tegen Manlief bij het zien van een OV-commercial op social media. De treinen worden nog een keer goed schoongemaakt voordat het normale forensenverkeer weer op gang komt. Het woord ‘ons’ voelt nog wat vreemd, maar formeel ben ik ook nog niet begonnen. Ik lees automatisch een aantal reacties onder het bericht en zucht even. Ook in deze wereld heb je dus gekkies. Ach ja, daar heb ik de nodige ervaring mee en daar deins ik zeker niet voor terug. “Vind je het spannend?”, vraagt Manlief. Ik knik. Ik heb zo’n zin in deze baan. De reacties op LinkedIn zijn nu al heerlijk warm en verwelkomend. Mijn leidinggevende heeft een geweldig introductie programma voor me klaar liggen. En een uitdaging waar je ‘u’ tegen zegt. Maar waarvan ik weet dat ik deze in no-time mag tutoyeren! Het zal zeker anders zijn, zonder de collega’s en klanten die ik na de afgelopen zeven jaar bijna als familie beschouw. Zonder de projecten die me zo na aan het hart liggen. Maar het is zoals het is. Morgen is mijn eerste werkdag bij Hago Zorg, onderdeel van Vebego. Wish me luck!

Een terugreis met extraatjes

En we zijn weer thuis. De terugreis werd over twee dagen verdeeld, omdat ook die dagen een sterk aanwezig vakantiegevoel hebben, waar we zo lang mogelijk van willen profiteren. En zo vertrokken we voorzien van een Frans ontbijt en de goede wensen van de hoteleigenaar om 9 uur voor de laatste kilometers naar huis. Bedoeling was binnendoor via Reims. De Fransen hebben nu ook vakantie, dus de wegen rondom Parijs wilden we zoveel mogelijk vermijden. Het eerste deel van de route was prachtig: stukje snelweg, dan ineens weer via achteraf weggetjes door de bergen heen met prachtige vergezichten. We stuitten zelfs op een koeienfile die van de ene wei naar de andere bewoog. Heel langzaam maar geweldig om te zien. Toen gaf de app aan dat we toch richting Parijs moesten. Een ernstig ongeluk en afgesloten weg verhinderen ons om de oorspronkelijke route te volgen. En richting Parijs werd dwars door Parijs, over de Périphérique met als extraatje een blik op de Seine en de Eiffeltoren. Het laatste stuk verliep zonder bijzonderheden en klokslag tien uur reden we de straat in. Het was een heerlijke week waar we met heel veel plezier aan terugdenken.

Geen worstjes

De vakantie zit erop en we hebben meer dan genoten. Maar we zijn nog lange niet thuis: de terugreis gaat in twee dagen en halverwege overnachten we ‘ergens’. Ook dat is vakantie. Ik heb ditmaal een Auberge gereserveerd in de buurt van Saint Flour, onder Clermont Ferrand. Een familiekamer met privé zwembad volgens de beschrijving. De reis verloopt prima. Grotendeels via D-wegen, soms een stuk snelweg. Highlight is de hoogste brug ter wereld bij Millau. Ook die krijgt een vinkje op de bucketlist. Dan verlaten we de hoofdroute en rijden we een kwartier door de middle of nowhere tot we op een idyllische plek aankomen. De eigenaar begeleidt ons naar de kamer en informeert ons over het privé-zwembad waar alleen gasten gebruik van mogen maken. Alle gasten dus! We lachen erom en nemen nog voor het eten een verfrissende duik. Dan schuiven we aan tafel. Er is een keuze voor het voorgerecht dat we ons zeer laten smaken. Dan komt het hoofdgerecht. Nu schater ik, tot verbazing van de anderen. De lachtranen wegvegend leg ik uit wat er is gebeurd. Ik heb via mail contact gehad met de eigenaar. En hem gevraagd of we konden reserveren voor het diner. Het antwoord was “Vous pouvez diner pas de soucis”. Wat door mij werd vertaald met “ja, maar geen worstjes”. Ik vond het antwoord opmerkelijk, totdat mijn schoonmoeder vertelde dat “pas de soucis” betekent dat het geen probleem is. En ze had gelijk, getuige het hoofdgerecht: een soort aardappelpuree met kaas, en een worstje erbij!

Vrolijke vlinders

“Zeg, hoe is het daar bij jullie? We horen of zien niets!” Mijn schoonzusje appt terecht. Normaal wordt het thuisfront overstelpt met happy foto’s tijdens een buitenlands verblijf. En nu nauwelijks tot niets. Nederland is heel ver weg. De afgelopen periode was bijzonder stressvol en de thuiskomst wordt best spannend. Hier leven we in een bubbel en worden actualiteiten minimaal toegelaten. En met effect. De batterijtjes staan na ‘alarmerend laag’ nu op ‘barstensvol’. Alleen het bericht van Peter R. de Vries, dat komt wel heel hard binnen. Maar De Tour? Hier ergens in de buurt, geloof ik … ? (Mont Ventoux). Het EK? Ehm, Frankrijk ligt eruit toch? (Klopt). Zelfs de honden staan in de “lui liggen”-stand. Nog een paar dagen genieten. Tot in de toppen van onze tenen. Als vlinders zo vrolijk en vrij in de Provence. En dan weer vol er tegenaan.

Totale (ont)spanning

Eigenlijk is deze vakantie uniek. Ik ben al vaak in het huis van mijn schoonouders in de Provence geweest. Maar nog niet eerder tussen twee banen in. Ik hoef me niet meer druk te maken om wat was. En start op 19 juli pas met een nieuwe baan. Een ongekende luxe! Als ik op mijn rug in het zwembad drijf, voel ik de spanning en stress letterlijk in het water wegglijden. Niets moet hier en alles mag. En terwijl ik dat typ, zie ik vanuit mijn ooghoek dat de terrastegels gillen om een sopje. Ik leg mijn mobiele telefoon opzij en pak een zwabber uit het washok. Manlief kijkt het even aan en staat dan ook op. Hij loopt naar het zwembad om het vuil op de bodem aan te pakken met de onderwaterstofzuiger. De schoonzus van mijn schoonmoeder, die hier ook logeert, haalt een heggenschaar uit de schuur en valt de liguster aan. Om daarna goedgemutst rond te crossen op de grasmaaier, terwijl ik de vloer binnen veeg en er een natte lap overheen haal. Als we uiteindelijk neerzakken op het terras met een koel glas water, kijken we tevreden om ons heen. Het resultaat mag er zijn. En wij ook!

Do I smell birthdaycake?

Het is nog vroeg als ik door het Franse landschap rijd. De radio staat op een Franse zender en ik neurie de liedjes mee. Ik ben onderweg naar een speciale bakker, twee dorpen verderop. Want vandaag viert Manlief zijn verjaardag en daar hoort taart bij. Als ik het parkeerterreintje oprijd, zie ik dat de luiken nog dicht zijn. Op een bordje staat ‘Lundi fermé’. Oh-la-la! Ik kijk Darwin aan en denk zijn gedachten: de Supermarche is drie kilometer verder. Maar ook daar hebben ze niets bijzonders. Niettemin neem ik wat broodbeleg en melk mee. Dan toch maar naar de eigen bakker. Ineens rijden we langs een prachtig lavendelveld. Ik kan me niet bedwingen en zet de auto langs de kant. “Even een selfie maken!” Geduldig poseert Darwin met en zonder mij voor de foto. Hij steekt zijn neus in de wind en ik volg zijn voorbeeld: een heerlijke lavendellucht vult ons hoofd. Even later arriveren we weer bij het huis, met baguettes, verse croissants en heerlijke gebakjes. Het leven is goed in Frankrijk, zeker als er iemand jarig is.

Vacances en Provence

Il est sept heures, Lincel s’-eveille. Samen met mijn schoonmoeder en de drie honden maak ik een ommetje. Iedereen slaapt nog, maar wij zien de bergen ontwaken. Na terugkomst krijgen de honden te eten, neem ik een duik in het zwembad en stap dan in de auto. De dichtstbijzijnde bakker is in het dorp verderop. De weg kronkelt bergopwaarts tussen de lavendelvelden door. Gisteren zag ik een ree oversteken. Terug thuis is Manlief inmiddels gedoucht en is de ontbijttafel gedekt. Ook de andere twee dames schuiven aan. We genieten van croissants, pain au chocolat en baguette. Het ontbijt wordt gevolgd door koffie op het terras met uitzicht over het dal, nog een duik in het zwembad, nog meer kletsen en wat lezen. De lunch is uitbundig en de stemming jolig. We herhalen ‘s middags het ritme van de ochtend door te kletsen, lezen, soezen en zwemmen. De honden sluiten zich naadloos en lui aan. Tegen vier uur begeven we ons naar de Supermarche om de voorraad aan te vullen. En delen we onder het genot van een drankje nog meer ervaringen en gebeurtenissen met elkaar. Het verzorgen van een voedzame avondmaaltijd is eerlijk verdeeld tussen uit of thuis. Waarna we onder het genot van een laatste kopje koffie de zon achter de bergkam afscheid zien nemen van alweer een heerlijke vakantiedag. Als ik eindelijk ons bed opzoek, appt Manlief vanaf het terras dat hij een vos ziet. Ik stuur een smiley terug: mijn ogen vallen dicht. Lincel va dormir et moi aussi. Bonne nuit à tous.