Uno, due e tre

Ooit had mijn vriendin een goudvis: Woutertje. En die kon een kunstje. Hij kon uren op zijn rug zwemmen. Gewoon, omdat hij er blijkbaar zin in had. Hij had een prachtige kom met een kasteeltje, een schatkist waar bubbels uit kwamen en veel groen. Maar soms verveelde hij zich, en dan draaide hij zich om. Totdat hij die kant van zijn wereld beu was, dan zwom hij weer op de gebruikelijke manier. Ik denk aan hem terwijl ik de vissen van Nienke eten geef. Ook dat is een van de taken hier op het oppasadres. Ik begroet ze ’s morgens vrolijk, terwijl ik het klepje aan de bovenkant van het aquarium open doen. Geen idee hoe ze heten, en of het dames en/of heren en/of anders zijn. Dus noem ik ze voor het gemak Uno, Due en Tre, aangezien Nienke op vakantie is in Italië. Ze vinden het prima, zo lang ze maar eten krijgen. “Gewoon een beetje voer, niet teveel en niet te weinig”. Maar ja, hoeveel is dat dan? Ik zoek het op via Google en lees dat ze er ongeveer een minuutje over moeten doen om het op te eten. Beslist niet langer dan twee minuten. En hoe hongerig ze ook kijken: van teveel eten gaan ze dood en dat is zeker niet de bedoeling. Ik houd de tijd nauwkeurig bij en controleer of alles ook netjes wordt opgegeten. Dan loop ik de kamer weer uit: “Buona giornata!” En volgens mij zwaaide Due me met zijn linkervin na.