Durf te vragen voor gevorderden

We voelen ons steeds meer thuis op ons oppasadres. Weten beter wat we waar kunnen vinden, op welke manier de hightech apparaten functioneren en hoe de hazen hier lopen. En ook de wijkbewoners (her)kennen ons, al dan niet aan de oppashond. “Hey, zijn jullie er weer, wat gezellig!”, begroet de buurvrouw van de buren rechts ons. Haar hondje Suus begroet Darwin vergelijkbaar en vliegt hem om zijn nek: “Ik vond je vorig jaar al zo leuk!” We maken een praatje en gaan dan ieder ons weegs. Een paar dagen later bel ik bij haar aan. “Ik heb twee vragen”, kondig ik mezelf aan. “Kom binnen en barst los”, is haar antwoord. Suus kruipt gelijk gezellig op schoot terwijl ik uitleg dat ik geen instructie voor het oud papier kan ontdekken. Al het andere afval wordt keurig gescheiden in de daarvoor bestemde bakken en zakken. Maar het papier stapelt zich nu op. Ze lacht en legt uit dat dit in een afvalbak met blauw deksel kan worden gegooid, die buiten het zicht in de schuur staat. “En je tweede vraag?”, zegt ze uitnodigend. “Het is ’s avonds nog heerlijk buiten”, vervolg ik. “Maar ik vind alleen die suffe kant-en-klare haardblokken om de open haard aan te steken. En ik zag aan de stapel naast je deur dat jij wel weet waar je hout haalt!” Nu schatert ze en wenkt me: “Kom, er ligt zat, pak gerust een stapeltje. En als je nog meer vragen hebt: weet me te vinden!” Met mijn armen vol hout loop ik terug. Elkaar helpen is en blijft zo fijn, ook als je tijdelijk buurtgenoot bent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s