Dansende beren

En aangezien Ouwehands Dierenpark in de achtertuin ligt (of eigenlijk voortuin, maar alla) besluiten we ter plekke een abonnement te nemen. Leuk om komende week na werktijd nog even naar de panda’s te gaan zwaaien, toch? We lopen door de hoofdingang en gelijk valt de vriendelijkheid op. Als ik terugdenk aan de Zoo in San Diego, dan herinner ik me vooral de lethargie van de dieren. Maar hier zijn de verblijven royaal, groen en gezellig. Een jonge giraf komt nieuwsgierig op ons af, totdat de moeder corrigeert: “Niet zo dicht bij het hek!” De stokstaartjes liggen in een warm rommelig hoopje in het zand. Sommige oogjes kijken ons slaperig aan. Dan zien we het Aziatisch paviljoen van de panda’s. Moeder en kind liggen bewegingloos op de vlonder: duidelijk middagdutje. Alleen een oor beweegt af en toe. Dan lopen we door het berenbos. Twee beren staan op hun achterpoten en duwen elkaar plagerig om. Ze zijn helemaal in hun element. Op ons gemak lopen we door het park en zwaaien nog een keer naar een nukkige sneeuwuil en twee reuzenschilpadden. Dan steken we de weg voor de hoofdingang weer over. Via een binnenpaadje zijn we snel terug in het huis waar het zwembad op ons wacht. Maar we komen zeker nog een keer (of twee) (of drie) terug, beloofd!