Sopstage met een krentenbol

“Oh, en verplicht onderdeel van de introductie is een sopstage”, zegt mijn leidinggevende met een glimlach. “Ze weten al dat je komt.” En zo meld ik me aan het eind van mijn eerste week om 8 uur in het ziekenhuis. Ik word hartelijk welkom geheten. “Dit is je bedrijfskleding”, vertelt mijn contactpersoon. “Vanochtend ga je met twee dames bedden soppen”. Samen lopen we de afdeling op. Ik leer hoe je een bed schoonmaakt, de lakens instopt en aan welke kant de opening van het kussensloop hoort. We werken vlijtig door, het tempo is hoog. En telkens gaat de telefoon: “spoedschoonmaak bij oncologie, spoedje bij kraamzorg”. We maken wat meters! Dan is het tijd voor koffie. “Oh je boft”, zegt de ene collega, “er staat een couveuse om straks schoon te maken! Heel leerzaam!” Maar voor nu ben ik blij dat ik even zit. De ander kijkt me fronsend aan: “Heb je niets te eten meegenomen? Dat is niet handig, je werkt hard. Hier, neem mijn krentenbol!” En verder gaan we weer. Een patiënt zwaait naar me: “Zuster, kunt u even komen?” Ik leg uit dat ik van de schoonmaakdienst ben, maar haar vraag kan ik gelukkig toch beantwoorden. Even verderop ligt een mevrouw zachtjes te huilen. Vragend kijk ik de collega’s aan. “We kunnen meestal weinig voor hen doen, maar een troostend klopje doet vaak al veel.” En inderdaad kalmeert mevrouw als we even naar haar hebben geluisterd. Tegen de middag hebben we tientallen bedden schoon- en opgemaakt, kastjes uitgesopt en monitoren een frisse veeg gegeven. Ik bedank de dames voor hun geduld en zie twee stralende gezichten. “Je maakte maar één fout: top gedaan”. “Je mag zo ook nog even meelopen op de IC”, zegt mijn contactpersoon. “Zij vindt het ook maar wat leuk dat iemand van kantoor haar komt helpen.” En inderdaad: ik mag de vloer vegen. Opgewekt begin ik: in de instructie had ik al gelezen hoe het moet. Maar halverwege onderbreekt ze me schaterend: ik loop aan de verkeerde kant van de sanitairmop! Samen maken we drie IC-kamers schoon, terwijl ze bevlogen over ‘haar werkfamilie’ vertelt. Ze is zo trots op ‘haar IC’. Na anderhalf uur is mijn rug nat van het zweet en mag ik het voor gezien houden. Ik heb grote bewondering voor deze collega’s en neem me vast voor om de sopstage over een tijdje te herhalen. Een ding is zeker: ik ben meer dan van harte welkom!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s