Geen worstjes

De vakantie zit erop en we hebben meer dan genoten. Maar we zijn nog lange niet thuis: de terugreis gaat in twee dagen en halverwege overnachten we ‘ergens’. Ook dat is vakantie. Ik heb ditmaal een Auberge gereserveerd in de buurt van Saint Flour, onder Clermont Ferrand. Een familiekamer met privé zwembad volgens de beschrijving. De reis verloopt prima. Grotendeels via D-wegen, soms een stuk snelweg. Highlight is de hoogste brug ter wereld bij Millau. Ook die krijgt een vinkje op de bucketlist. Dan verlaten we de hoofdroute en rijden we een kwartier door de middle of nowhere tot we op een idyllische plek aankomen. De eigenaar begeleidt ons naar de kamer en informeert ons over het privé-zwembad waar alleen gasten gebruik van mogen maken. Alle gasten dus! We lachen erom en nemen nog voor het eten een verfrissende duik. Dan schuiven we aan tafel. Er is een keuze voor het voorgerecht dat we ons zeer laten smaken. Dan komt het hoofdgerecht. Nu schater ik, tot verbazing van de anderen. De lachtranen wegvegend leg ik uit wat er is gebeurd. Ik heb via mail contact gehad met de eigenaar. En hem gevraagd of we konden reserveren voor het diner. Het antwoord was “Vous pouvez diner pas de soucis”. Wat door mij werd vertaald met “ja, maar geen worstjes”. Ik vond het antwoord opmerkelijk, totdat mijn schoonmoeder vertelde dat “pas de soucis” betekent dat het geen probleem is. En ze had gelijk, getuige het hoofdgerecht: een soort aardappelpuree met kaas, en een worstje erbij!