Hartendiefje

Ze zucht eens diep. Kijkt naar de twee honden die zich achterin zo klein mogelijk maken en angstvallig buiten haar bereik blijven, hopend dat de rit snel voorbij is. We zijn onderweg naar de dagopvang, waar ze sinds kort ook naartoe gaat. Dat is fijn voor Sydney, de oudere hond van de baas, die zo een dagje rust heeft. En voor de baas zelf, die een pup erbij als alleenstaand ouder toch meer ‘een dingetje’ vindt dan vooraf gedacht. Daarom poolt ze nu mee met de andere twee. Ze heeft een eigen gordel, die aan de voorstoel vast zit. Met de bank plat kan er onderling voldoende afstand worden gecreëerd en zit iedereen veilig. Maar dat vindt ze dus niks. Zodra ik haar uit de auto til, holt ze verwachtingsvol naar het hek. Pas twee keer geweest, maar ze kent de weg al en vindt het een feestje. Mij ziet ze niet meer hangen, en de andere honden tot hun grote opluchting ook niet. Als ik hen aan het eind van de middag weer ophaal, vraag ik gewoontegetrouw of iedereen zich heeft gedragen. ‘Nou, dat kleintje niet de hele dag’, antwoordt de eigenaar met een grijns. ‘Dus ik denk dat ons team wel iets lekkers heeft verdiend de volgende keer dat ze komt!’ Ik beloof plechtig het in overweging te nemen en zet iedereen weer op de juiste plek in de auto terug. ‘Nog twintig minuutjes volhouden, jongens’, zeg ik bemoedigend. ‘Dan zetten we haar uit de auto.’ Ik meen opluchting te bespeuren in hun ogen. Maar geniet stiekem nog even van dat heerlijke koppie. Want ondeugend of niet: ze heeft mijn hart beslist gestolen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s