Sociale planten

“Wil jij tijdens mijn afwezigheid voor mijn planten zorgen?” Natuurlijk wil ik dat. Buurvrouw kan eindelijk weer veilig naar haar tweede thuis. “Vinden ze het prettig als ik tegen ze praat?”, grap ik. Maar ze schudt haar hoofd: “Ze zijn erg op zichzelf. Heel vervelend maar ik heb helaas geen sociale planten.” Ik lach, maar dat vergaat me al snel als ik haar woning betreedt. De planten staren me inderdaad stoïcijns aan. Een beetje hooghartig zelfs. Ik vind de gieter en ga aan de slag. De eerste reageert niet en de tweede negeert me volledig. De derde spuugt al het water gelijk weer uit. Zuchtend pak ik een doek om de boel te drogen. Wat een stel! Dan sla ik met mijn vlakke hand op de tafel. “Luister”, zeg ik hardop. “Je hebt keuze uit twee opties. Of je gedraagt je. Of je verdorst. Ze blijft nog twee weken weg. Denk daar maar over na tot ik terug kom.” Tevreden met mezelf loop ik de trap af. Dan sta ik stil. Hoor ik nu echt het geritsel van bladeren? Ik schud mijn hoofd: dat moet verbeelding zijn. Maar ik ben stiekem wel heel benieuwd wat ik de volgende keer aantref.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s