Op de achterbank

Vandaag is een spannende dag. Willow komt voor het eerst proef-logeren. Eigenlijk zou haar oudere zus Sydney ook mee komen. Maar die is na twee weken pup zo moe, dat ze het er graag voor over heeft om tot diep in de nacht alleen thuis te zijn. Tijdens mijn lunchpauze rijd ik samen met Darwin naar hun huis om Willow op te halen. Ik krijg eten, speelgoed, hondengrit en de riem mee. Naast tips, goede raad, nog een laatste advies en o ja, Willow zelf. Nog een keer zwaaien en dan rijden we weg. Willow heeft haar eigen gordel om, maar die reikt net ver genoeg om Darwin te kunnen klieren. Alsof je een stel kinderen op de achterbank hebt. De een zegt dat de ander moet luisteren ‘omdat ik de oudste ben’ en de ander rolt daarop schaterend spreekwoordelijk van de bank (want zit nog steeds aan de gordel vast). Vervolgens is er een eindeloos ge-nietes-welles. Ik moet erom lachen en neem een stukje op. Als het gekibbel wat al te luidruchtig wordt, grijp ik in. En speel de bandopname af. Het is gelijk stil. Ik herhaal het een paar keer en kijk dan bij een rood stoplicht achter me. Twee paar ogen kijken me braaf aan, keurig naast elkaar zittend. En dat blijft zo tot we thuis zijn. Geen idee wat er allemaal nog meer tegen elkaar geblaft is. Maar zelfs K3 had geen beter resultaat op kunnen leveren.