Leeftijd speelt (g)een rol

Het grootste deel van mijn leven woon ik in deze winkelstraat. Eerst aan de ene kant, toen aan de andere kant. Met een aantal van de huidige winkeliers zat ik vroeger in de klas. Mijn beste vriend woont schuin tegenover ons. Een van de verloofdes van Darwin woont drie deuren verderop. Kortom, ons kent ons. Als ik bij de dierenwinkel binnen hol voor wat hondenkluifjes, maakt de eigenaar een praatje. Hij is wat ouder dan ik en heeft mijn vader nog als buurman gehad. Leuk om herinneringen op te halen samen. Ik reken af en ga naar huis. Als ik even later de aankopen wil opruimen, kan ik ze echter nergens vinden. Wat raar?! Ik loop nog een keer langs mogelijke plekken en ga dan terug naar de winkel. “Piet, heb ik de spullen bij jou laten liggen?” Hij schatert het uit: “Dat is de leeftijd, schatje! Ik wilde je nog achterna lopen, maar er kwam een andere klant binnen.” Ik lach mee, bedank hem en neem de producten nu wel mee naar huis. Niks leeftijd. Gewoon afgeleid door het gesprek. Kwestie van prioriteren. En vertrouwen. Einde verhaal. Maar even later bij de bakker let ik toch net wat beter op bij het verlaten van de winkel. Gewoon voor het geval dat.