Even spoelen alsjeblieft

Ze ziet eruit als een Michelin-mannetje. In wit plastic gehuld, een mondkapje en een doorzichtige helm op. Haar ogen lachen vriendelijk als ze me binnen wenkt. Ook ik heb een mondkapje op voor mijn afspraak bij de mondhygiëniste, maar doe dat op haar verzoek af als ze me een bekertje geeft. “Even spoelen alsjeblieft”, zegt ze, terwijl ze zich omdraait en mijn gegevens erbij pakt. Ik kijk: er zit een klein laagje water in. Gehoorzaam spoel ik mijn mond en slik het door. Als ik het bekertje terug geef, schrikt ze. “Je moest het uitspugen, het is waterstofperoxide om de mondholte extra te ontsmetten!” Nu schrik ik ook: “Zo had ik het niet begrepen. En nu?” Ze roept een aantal collega’s erbij, maar niemand heeft het antwoord. “Dit is nog niet eerder gebeurd, maar het zal vast geen kwaad kunnen”, zegt een van hen dan geruststellend. Ik merk eigenlijk ook niets vreemds, dus ga er vanuit dat zij het wel zullen weten. De behandeling start en drie kwartier later sta ik weer buiten. Thuis bel ik toch de huisarts even voor de zekerheid. Die schiet gelijk uit z’n slof: “Zijn ze nu helemaal gek geworden? Een kleine inname kan inderdaad meestal geen kwaad, maar ze hadden even moeten bellen voor de zekerheid! Het is en blijft gif!” Op zijn vragen naar bijwerkingen, is elk antwoord ‘geen last van’. Ik krijg het advies om gelijk te bellen als ik toch niet lekker word. En zij gaan contact opnemen met de bewust tandarts om die ‘even heel stevig toe te spreken’. Benepen kijk ik Manlief aan: “Ik had zelf ook resoluter kunnen reageren.” Hij geeft me een knuffel en een groot glas water. “Veel drinken, dan komt het wel goed. En volgende keer wat minder volgzaam reageren.” Waarna hij eraan toevoegt: “Behalve als ik iets zeg uiteraard.”