De doif is (bijna) dood

duifMet zijn bek vol duif kijkt hij me vragend aan. Ik kijk enigszins in verwarring terug. “Los, nu!”, zeg ik gebiedend. Darwin gehoorzaamt, voornamelijk uit gemakzucht. De duif hobbelt weg. Hij lijkt niets aan de confrontatie te hebben overgehouden, maar helemaal jofel oogt hij niet. Daarnaast is de kans dat Darwin een gezonde duif vangt verwaarloosbaar klein. Als ik na onze wandeling terugloop langs dezelfde plek, zie ik hem in een hoekje onder een struik zitten. Daar mankeert dus inderdaad iets aan. Als stadskind vind ik het altijd lastig om te zien. Moet je er iets aan doen? Kun je er iets aan doen? Ik zie mezelf zijn nek niet breken om hem uit zijn lijden te verlossen. Zo’n held ben ik nou ook weer niet. Naar het VOC brengen dan? Het is een duif. Elk dier heeft recht op een diervriendelijke behandeling, maar ze zien me aankomen. Mogelijk overleeft hij mijn poging om hem te vangen en te vervoeren niet eens. “Doif heeft te lang in het doosje gezeten!”, zou Toon Hermans zeggen. Ik inspecteer de bek van Darwin op eventuele restanten van zijn actie en zet dan de gedachten van me af. Bij de avondwandeling kijk ik toch even onder de struik. En zie een heleboel losse veertjes. Als ik nog beter kijk, zie ik dat iemand anders de klus heeft geklaard. De duif is dood. Dank u wel alstublieft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s