Meisje met de druivensuiker

duimHet begint te druppelen als ik de fietsenstalling verlaat. Ik zet mijn capuchon op en kies de kortste route door het park. Om me heen zet iedereen het op een lopen: binnen een paar minuten hoost het! Ik verheug me stiekem op de thuiskomst: lekker bij de kachel opdrogen in mijn joggingpak. Maar dan, ineens, rijdt mijn fiets tegen een onzichtbare richel die voet- en fietspad van elkaar scheidt. Niet hoger dan een centimeter, maar voldoende om mij tegen de grond te smakken. Om me heen hoor ik geroep en ik voel een ondersteunende arm als ik mijn eigen onderdelen check. Een jongen pelt mijn fiets tussen me uit en een meisje strijkt het haar uit mijn gezicht. “Gelukkig, je viel voorover op je gezicht, maar dat valt zo te zien mee.” Dan aarzelt ze: “Je duim ziet er wel raar uit …” Het bovenste kootje staat naast het onderste. Even duizelt het. Dan neemt ze het heft in handen. Ze zet mijn fiets even verderop op slot, Manlief wordt gebeld en ik krijg een druivensuiker. “Je voelt geen pijn door de shock en adrenaline, maar je lichaam heeft suiker nodig.” Ze houdt een opvouwbaar parapluutje boven mijn hoofd: het water druipt van ons af. Maar ze wil van geen wijken weten. Pas als ik in de auto stap na haar nogmaals te hebben bedankt, vervolgt ze met een “Sterkte en beterschap!” haar weg. Bij de SEH krijg ik gelijk voorrang en wordt de duim weer in elkaar gezet. Voorzien van een spalk mag ik naar huis. Donderdag, als de zwelling is verdwenen, moet ik naar de traumachirurg voor dubbelcheck. Maar het lijkt erop dat ik ‘geluk’ heb gehad. Mede dankzij het meisje met de druivensuiker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s