Snappertje

guidoHet is een paar uur vóór het nieuwe jaar als Manlief onthutst opkijkt en zegt: “Guido is overleden!” Guido is een oud-collega van hem, die ik ook een aantal keer heb ontmoet. Leeftijdsgenoot, dol op het goede leven samen met zijn echtgenoot Michael, altijd gekleed in zwart en een weergaloos gevoel voor humor. Hij zocht gniffelend de grenzen van choquerend gedrag. Kwam de manager langs op de afdeling en belde er op dat moment een bekende, dan nam hij zonder blikken of blozen op met “Sexboerderij De Scheve Schaats, hoe kan ik u helpen?” Tot schrik van de bewuste manager en groot vermaak van de ingewijde aanwezigen. En als hij iets niet gelijk begreep, was steevast het antwoord: “Je weet dat ik een klein snappertje heb. Leg het nog eens uit alsjeblieft.” Ach, Guido. Hij meende altijd wel een kwaal te hebben, en de laatste is hem dus daadwerkelijk fataal geworden. De rest van de avond en de dagen daarna is Manlief regelmatig in contact met andere oud-collega’s. Het wat verwaterde contact wordt weer aangetrokken in de communicatie rondom de uitvaart. Ik denk terug aan al die oud-collega’s van wie ik afscheid moest nemen bij mijn vorige werkgever. Ze zijn nog zo vaak in mijn gedachten. Wil, Olaf, Robert, Paul, Peter, Wim1, Wim2, Miranda, meneer Straten, meneer Brenninkmeijer, meneer Steuns. Je bent pas echt dood als niemand meer aan je denkt. Zo ver is het nog lang niet. Maar ik vind het soms wel moeilijk te begrijpen waarom we hiermee zo vroeg al werden geconfronteerd. Blijkbaar is mijn snappertje op dat gebied ook heel klein. Dag Guido, leuk je gekend te hebben en vaar wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s