The most wonderfull time

We worden op een keurige tijd wakker en na nog minstens driemaal van het uitzicht vanaf het balkon te hebben genoten, gaan we op weg naar het ontbijt. In een echte diner! We krijgen het hoektafeltje aan het raam en bestellen alweer allerlei zaligheden. Om de spijsvertering een handje te helpen, lopen we langs het Highline-park terug. Vroeger was dit de overbekende trein die op een paar meter hoogte door de stad raasde. Nu is er een mijlenlang wandelpaden begroeiing van gemaakt. We ‘stappen uit’ bij de Vessel en lopen op ons gemak alle trappen op. Als ik een plaatje naar de collega’s stuur, krijg ik een foto retour van de aanbouw 2,5 jaar geleden. Leuk! Dan lopen we op ons gemak terug naar het hotel. Manlief laat zich overtuigen dat een foto van mijn moeder en mij zwaaiend vanaf ons balkon een ‘must have’ is. Het resultaat is hilarisch: door in te zoomen zie je twee miniatuurtjes halverwege het gebouw links. We nemen afscheid van de upgrade, van het uitzicht, vergapen ons aan het ‘vervangen’ van de metershoge commercial op de muur naast ons, kijken nog een laatste keer om ons heen en checken dan uit. We komen terug, beloofd. In de metro stappen we per ongeluk in de verkeerde lijn en alleen Manlief is op tijd weer buiten. Gelukkig worden we op het volgende station herenigd en vervolgen we gezamenlijk onze weg naar het vliegveld. Het inchecken gaat vlotjes. De laatste dollars worden opgemaakt, ik ga op de foto met de kerstman en dan worden we verzocht te boarden. Als de lichtjes van Manhattan onder ons verdwijnen, kijken we elkaar aan. Het was absoluut the most wonderfull time of this year!