Hoogtij(d)

Bijna zonder nadenken buig ik me voorover en raap een stuk plastic op. En nog een sliert. En een handjevol blauw ‘touw’. We lopen langs de vloedlijn van de Noordzee. “Blij dat ik niet de enige ben!”, zegt mijn Schoonzusje die met haar handen vol doorzichtig folie achter me loopt. En ook mijn Broer is al richting een van de prullenbakken met een paar verpakkingen van melk en sap die hij op het strand zag liggen. Verbazingwekkend hoeveel je op een paar honderd meter al vindt! Beangstigend ook. Iedereen kent die vreselijke foto’s van zeehonden, gestikt door het handvat van een plastic tas om hun nek. En de maaginhoud van een tuimelaar. Dit is geen hoogtij meer maar hoogtijd! En feitelijk is het een kleine moeite om tijdens een heerlijke wandeling gelijk wat troep op te ruimen. Dus terwijl we gezellig bijpraten, bukken en strekken we regelmatig richting het zand. Om met een voldaan gevoel weer huiswaarts te keren. Morgen neem ik een tas mee. Van gerecycled materiaal.