Lesje geleerd

img_7064“Kijk, hier lag ik dus.” Ik wijs Manlief de plaats delict aan waar ik een paar weken geleden ben gevallen. In gedachten zie ik de witte lijnen die mijn lichaam (en dat van de twee honden) aangeeft. Manlief wijst op een omhoogstekende stoeptegel. “Dan zal dat waarschijnlijk dé boosdoener zijn van je gekneusde ribben.” Het gaat sinds een paar dagen eindelijk wat beter met me. Ik heb nog steeds een korset nodig voor  ondersteuning, hard lachen is niet fijn en ik ben onveranderd naar een goede (slaap)houding op zoek. Maar verbetering dus en daar gaat het om. Ook de impact van de gebeurtenis neemt af. Het feit dat zo’n stom voorvalletje zoveel consequenties kan hebben. Dat hulp vragen ‘even doorzetten’ en daarna de moeite echt waard is. En de heftige constatering dat ook ik vooroordeel: het meisje dat als eerste naast me neerknielde, was ‘gothic all over’. Het zou haar vast niks boeien als er iets gebeurt. Toch? Het tegendeel was waar, tot aan een bemoedigend kneepje in mijn hand aan toe. Dus naast bijzonder onverkwikkelijk heeft deze situatie ook iets goeds opgeleverd. Ik ben het me bewust en heb mijn lesje geleerd: voortaan uitkijken waar ik loop, niet denken dat ik onkwetsbaar ben en nooit meer in hokjes denken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s